De compensatie is geen oplossing: als we bijvoorbeeld al onze CO2-uitstoot zouden willen compenseren door bomen te planten, zouden we vrijwel alle landbouwgrond die vandaag wereldwijd in gebruik is moeten bebossen. Bron: Jean-Marc Jancovici.
Hetreboundeffect legt, meer algemeen, uit dat de energiebesparing die een nieuwe technologie belooft, teniet wordt gedaan door een toename van het verbruik. En dat is verre van het enige perverse effect van duurzame ontwikkeling.
Een investeringsfonds is een onderneming die geld van investeerders ophaalt en dat belegt door aandelen in bedrijven te kopen. Het cijfer "driekwart" komt uit het witboek dat in 2016 werd gepubliceerd door de Association Nationale des Sociétés par Actions.
Wil je meer weten, lees dan "Successful Non-Growing Companies" , gepubliceerd in 2015 door Liesen, Dietsche en Gebauer. Wil je meer weten over schaalnadelen, lees dan de pagina Wikipedia.
Aandelenopties : variabele beloning gekoppeld aan de aandelenkoers, die sinds de jaren 70 explosief is gestegen. Daardoor is het salaris van grote Amerikaanse topmannen in 40 jaar met meer dan een factor 10 gestegen, terwijl dat van een gemiddelde werknemer maar met 12% steeg.
Wie zijn wij om dat te zeggen? Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact. Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
In april 2019, in de reacties op een artikel zei je dit tegen ons:
En dat zette ons flink aan het denken. We beseften dat sneakers het kledingstuk zijn dat het snelst kapotgaat. Het klopt dat het door de klappen, de wrijving en de regen niet makkelijk is om ze langer dan een jaar of twee te houden. En om het nog erger te maken, zijn de mogelijkheden om ze te hergebruiken of te recyclen zo goed als onbestaand.
Dus namen we ons voor om écht duurzame sneakers te maken:
duurzaam in de zin van “sterk”: die zo lang mogelijk meegaan
duurzaam in de zin van “ethisch”: met een zo klein mogelijke sociale en ecologische voetafdruk
duurzaam in de zin van “mooi en comfortabel”: sneakers die je over twee jaar nog steeds graag draagt
Deze drie kenmerken combineren, dat vergt onvermijdelijk compromissen. Deze sneakers zijn niet perfect, maar het zijn wel de beste die we hebben weten te maken.
Dit is hoe we te werk zijn gegaan.
With a little help from Caroline
Om te beginnen hadden we het geluk Caroline tegen te komen. Kort gezegd: Caroline is een ster in de schoenenwereld. Ze werd opgeleid bij Hermès, werkte bij Castelbajac en schoeide een paar onbekende artiesten zoals Beyoncé, Lady Gaga en Gondry, voordat ze haar eigen merk luxe sneakers oprichtte. We zitten ook op één lijn wat milieukwesties betreft en delen dezelfde visie op ondernemen (anders had ze nooit met ons willen samenwerken).
Quiz: zoek op deze foto de persoon die geen schoenen van Caroline draagt en daar dus goed balen van heeft.
Eerlijk gezegd weten we niet hoe we het zonder haar hadden moeten doen. Om een kledingstuk te maken, moet je meestal twee leveranciers vinden (1- degene die de stof maakt, 2- degene die het kledingstuk confectioneert), maar voor schoenen is dat een heel ander verhaal: je moet de confectiewerkplaats vinden, de leestenmaker, de leveranciers van leer, veters, oogjes, buitenzool, binnenzool, kartonnen doos… Caroline bracht ons rechtstreeks in contact met de juiste mensen: we konden begrijpen wat een schoen van kwaliteit maakt, de processen ontleden, de beste onderdelen kiezen, met eigen ogen de werkomstandigheden zien... Uiteindelijk bevinden de meeste partijen die betrokken zijn bij de productie van deze sneaker zich binnen een straal van 50 km rond Porto. Dat levert niet alleen meer kwaliteit en flexibiliteit op, en voorkomt niet alleen dat de sneaker 40.000 km moet afleggen voordat hij bij jou thuis is, maar zorgt vooral ook dat een netwerk van lokale bedrijven in symbiose kan werken. Is dat niet de toekomst van de economie?
Hoe hebben we dat aangepakt?
Om zeker te zijn dat we een sneaker maakten die lang meegaat, hebben we een enquête gehouden met maar één vraag: “Waarom gooi je je sneakers weg?”. Daarna hebben we de 1000 antwoorden die je ons gaf, uitgeplozen, en dit is wat we eruit hebben gehaald.
De zool, de achilleshiel van de sneaker (lol)
Over het algemeen is het de zool die het eerst opgeeft.
We hebben deze meneer voor de rechter gesleept omdat we de uitdrukking hebben gepatenteerd, maar verder zijn we het eens met zijn analyse.
Wat het vaakst voorkomt bij zogenaamde "kwaliteitsmerken" is het gebruik van een zool in "rubber" (een mengsel van natuurlijk en synthetisch rubber); verschillende fabrieken (waarvan Margom de bekendste is) bieden dit product aan, en elke fabriek heeft haar eigen recept. Om de sterkste te kiezen, hebben we zolen genomen van de meest gerenommeerde leveranciers en hun “slijtvastheid” gemeten met een machine zoals deze:
We hebben ook een zool getest op basis van gerecycled rubber, gemaakt van restmateriaal van de fabriek2. Die bleek 30% minder slijtvast: niet verrassend, want gerecyclede materialen zijn over het algemeen minder stabiel dan nieuw materiaal. Dus als de sneakers 3 jaar meegaan met een gewone zool, zouden ze met een gerecyclede zool nog maar 2 jaar meegaan! We hebben daarom gekozen om bij een zool van nieuw rubber te blijven. Op milieuvlak zou wat we zouden winnen met een gerecyclede zool nooit die kortere levensduur kunnen compenseren. Daarentegen, het merk O.T.A heeft het goede idee om geen gerecycled maar upcycled materiaal te gebruiken: ze halen versleten banden terug en verwerken die in de zolen. Omdat mensen over het algemeen lichter zijn dan auto's, zijn deze zolen bijna onverslaanbaar op het gebied van slijtvastheid.
Tot slot pakten we de vorm van de zool zelf aan: om de slijtagesnelheid te verminderen, hebben we wat extra materiaal toegevoegd op de plekken waar wrijving optreedt.
Deze profielblokjes voegen materiaal toe, wat de levensduur van de zool verlengt zonder het comfort te veranderen.
Leer of geen leer, dat is de vraag
Voor het hoofdmateriaal hebben we meteen stof (katoen, wol, linnen, polyester, enz.) uitgesloten: om sneakers het hele jaar door te kunnen dragen, moeten ze waterdicht zijn. En dan is er nog de kwestie van slijtvastheid: in stof ontstaan uiteindelijk altijd gaten...
Al kun je die gaten natuurlijk ook gebruiken voor een subtiel kleuraccent.
We hadden dus de keuze tussen:
Dierlijk leer (in dit geval rundleer, veruit het meest gebruikte leer in de schoenenindustrie)
Synthetisch leer: kunstleer (het “plastic” leer, zoals bijvoorbeeld “skaï”) en zogenaamd plantaardig leer (gemaakt van bijvoorbeeld appel-, ananas- of druivenafval).
Een van de redenen waarom we voor dierlijk leer kozen (in dit geval rundleer, veruit het meest gebruikte leer in de schoenenindustrie), is dat het de beste balans tussen kwaliteit en comfort biedt: het is vrijwel waterdicht, het houdt warm, het neemt vochtigheid van transpiratie op (wat geurtjes en zelfs schimmelvorming voorkomt), het is van nature flexibel en past zich in de loop van de weken aan de vorm van je voeten aan. En vooral: het is erg slijtvast. Terwijl synthetisch leer na verloop van tijd kan barsten en beschadigen3, houdt rundleer (als het goed gevoed wordt) stand.
We beseffen heel goed dat dit materiaal controversieel is voor ethische en/of duurzame merken. Daarom hebben we veel tijd gestoken in het begrijpen van deze industrie voordat we een beslissing namen. Het is een van de moeilijkste vraagstukken waar we ooit mee te maken hebben gehad, omdat je rekening moet houden met vier factoren die soms met elkaar botsen: ons comfort, dierenwelzijn, milieuvervuiling en de sociale kwestie. We leggen alles uit in een apart artikel over dit onderwerp, te lezen hier, maar als je geen tijd hebt, hier een korte samenvatting van waarom we voor leer kozen:
Dierenethiek : we weten op dit moment dat het onmogelijk is om veehouderij zonder enig dierenleed te garanderen, maar we denken dat op korte termijn de beste strategie voor dierenwelzijn is om het voortbestaan en de groei van kleinschalige, extensieve veehouderijen met verantwoorde praktijken te stimuleren. Daarvoor moet je kiezen voor leer dat in Europa geproduceerd wordt, en op middellange termijn moeten we aandringen op een traceerbaarheidssysteem voor leer waarmee je huiden kunt kiezen die van de meest verantwoorde veehouderijen komen.
Milieuvervuiling : veehouderij is weliswaar een grote bron van broeikasgassen, maar veel minder in Europa. Dus op voorwaarde dat 1- ons leer van Europese oorsprong is, 2- het in Europa wordt gelooid en 3- de leren sneaker minstens twee keer zo lang meegaat als andere sneakers, kan hij minder broeikasgassen uitstoten dan een sneaker van stof of synthetisch materiaal.
Sociale en maatschappelijke impact : alle synthetische leersoorten, ook die op basis van plantaardig afval, vereisen een complex industrieel proces, met name door het gebruik van polyurethaan (ongeveer 50% van het materiaal). Ze zijn dus vandaag nog grotendeels afhankelijk van de petrochemische en/of chemische industrie, waarvan het model ons minder wenselijk lijkt dan dat van traditionele veehouderij en looierijen, die een meer lokale, soberdere economie op mensenmaat bevorderen. (Voor de volledige redenering, klik hier).
Wat we begrepen door dit onderwerp uit te diepen, is dat voor dierenwelzijn en milieu-impact dit leer absoluut in Europa geproduceerd, gelooid en verwerkt moet worden. We zijn dus op zoek gegaan naar het juiste Europese leer.
Maar eerst moesten we de juiste kleur vinden. In het begin dachten we dat witte sneakers niet zo'n goed idee waren: op termijn te snel vies en plantaardig gelooid leer is dan onmogelijk (wit plantaardig gelooid leer verkleurt geel in de zon). Maar we kwamen snel tot het inzicht: we zijn nog geen Anna Wintour, en wij zijn niet degenen die mensen van witte sneakers zullen kunnen afbrengen.
We zijn dus op zoek gegaan naar een witte leersoort van goede kwaliteit, geproduceerd en gelooid in Europa. Het moeilijke was om er een te vinden waarvan de laag witte pigmenten niet te dik was, zodat het zijn ademende en flexibele eigenschappen niet zou verliezen, niet te plastic zou aanvoelen en na verloop van tijd niet zou barsten. Uiteindelijk, na verschillende opties te hebben onderzocht, vonden we ons geluk bij een Spaanse leerlooierij (Palomares): een Europees volnerf rundleer met korrelstructuur. Volnerf, omdat dat het sterkste deel van de huid van een dier is – daar is de vezeldichtheid het hoogst. Met korrelstructuur, omdat het, in tegenstelling tot glad leer, minder kreukels vertoont, vooral aan de voorkant van de schoen.
Voor de binnenkant vonden we in Portugal een ecologisch ongeëvenaard leer: plantaardig gelooid rundleer met natuurlijke kleurstof (dat betekent dat het chroom- en metaalvrij is, wat vooral veiliger is voor mensen met een gevoelige huid, allergieën of huidproblemen).
In je comfortzone blijven
We hebben ook alles gedaan om ervoor te zorgen dat deze sneakers geen pijn aan je voeten doen.
We hebben dus eerst aan de vorm gewerkt. Onze “leestenmaker” werkt al jaren samen met Caroline, en heeft voor ons een vorm ontwikkeld die zowel elegant als comfortabel is4 :
Ze loopt aan de achterkant iets hoger op om de hiel vast te houden, maar niet te veel om blaren aan de achillespees te voorkomen.
De neus van de schoen is voldoende bol om niet op je grote teen te drukken.
Zoals ook aangeraden door de podologen5 die we hebben ontmoet, heeft de hiel van onze sneaker een hoogteverschil van 1,5 tot 2 cm tussen de voor- en achterkant van de voet.
Maar daar bleven we niet bij, we hebben vervolgens geprobeerd het comfort van de sneaker te maximaliseren:
Voor maximaal comfort bestaat de hele buitenkant van de sneaker uit één stuk leer (ook al kost dat een beetje meer). Hoe meer aan elkaar genaaide stukken een schoen heeft, hoe meer naden er zijn, wat de sneaker verstijft en het risico op oncomfortabel draagcomfort vergroot (in de kleine wereld van de schoenenindustrie noemt men dat een vermindering van de “meegevendheid”).
De binnenzool van de sneaker (ook wel het “voetbed” genoemd) is van traagschuim latex - net als de matrassen die reclame maken in de metro - en dus superconfortabel. En hij is uitneembaar: zo kun je hem vervangen als hij versleten is, of inruilen voor een orthopedische zool.
Bovendien hebben we twee dikke schuimlagen toegevoegd rond de enkel. We gaan niet zo ver om te zeggen dat het voelt als pantoffels, maar de beelden spreken voor zich:
Eén probleem = één oplossing
Vervolgens probeerden we oplossingen te vinden voor alle andere problemen die je ons had gemeld:
P*** wat laat die zool los, zeg! Zo maak je toch geen shoes? Oh djadja!
Gaat je zool uiteindelijk los? Wij hebben hem met een laterale stiknaad aan het leer vastgenaaid6, nadat we hem eerst hebben vastgelijmd met een zeer sterke lijm zonder oplosmiddelen (die potentieel giftig zijn).
Krijg je een gat ter hoogte van je grote teen? We hebben een hard stukje harsvezel onder het leer aan de voorkant aangebracht, zodat die zone niet inzakt na verloop van tijd.
Breken je veters? We hebben gekozen voor een model in (gerecycled) polyester, sterker dan katoenen veters.
Glijdt de tong weg? We hebben er een lus aan toegevoegd, zodat de veters hem op zijn plek houden.
Krijgt de voering een gat ter hoogte van de achillespees? Een inzetstuk van gekeerd leer versterkt die zone (en voorkomt dat je hiel wegglijdt).
Gaat de hielversteviging kapot? Dat komt vaak omdat mensen te lui zijn om hun veters los te maken als ze hun sneakers aan- of uittrekken. Om ze beter te laten glijden, hebben we oogjes aan de lussen toegevoegd (en die oogjes in een speciaal bad gedompeld om te voorkomen dat ze verkleuren, zoals bij onze eerste prototypes)
. In de praktijk getest
Ook al gebruik je alleen goede ingrediënten, een gerecht kan nog steeds oneetbaar zijn… De enige manier om zeker te weten dat deze sneakers echt goed zijn, is ze in de praktijk te testen. Het is nu bijna een jaar dat we bij Loom de verschillende prototypes vrijwel elke dag dragen. We hebben zelfs een paar exemplaren uitgedeeld aan testers (je kunt zelfs de gedetailleerde feedback van een van hen lezen hier) om zeker te zijn dat onze mening niet gekleurd is.
Met deze ervaring kunnen we je vertellen dat onze sneakers tot de comfortabelste en meest slijtvaste behoren die we ooit hebben gedragen. Om eerlijk te zijn, is er maar één gebrek dat we niet hebben kunnen oplossen: wit is nu eenmaal snel vies. Dus ja, je moet ze regelmatig onderhouden. We hebben de test gedaan met een van onze prototypes, en je zult zien dat als je er af en toe een half uurtje aan besteedt, je iedereen kunt laten geloven dat ze nieuw zijn (vind trouwens onze onderhoudstips hier).
Update januari 2021: En als wit echt niets voor jou is, de sneakers zijn nu ook verkrijgbaar in het zwart.
Voor alle voeten
Omdat we wilden dat deze sneakers voor zoveel mogelijk mensen geschikt zijn, zijn ze unisex en lopen de maten van 57 tot 47 (als we verder hadden willen gaan, hadden we een nieuwe mal moeten laten ontwikkelen, en dat kunnen we ons economisch gezien nog niet veroorloven).
Hoeveel kost het?
Om in Portugal een sneaker van dit niveau te maken, moet je er de prijs voor over hebben: ze kosten € 49 om te produceren. Ter vergelijking: een paar sneakers van een groot merk zoals Stan Smith wordt in China ingekocht voor zo'n € 5 tot € 10. Kortom, om deze sneakers te kunnen maken, de logistieke en verzendkosten te betalen, de btw, en onze kinderen en huisdieren te voeden, is de minimumprijs waarvoor we ze kunnen verkopen € 115 (zoals gewoonlijk inclusief levering, en retours/ruilingen voor onze rekening).
De voorverkoop is geopend
JA WE WETEN HET, we hadden je gezegd datwe nooit meer voorverkopen zouden doen . Maar ondertussen is Covid-19 langsgekomen en moeten we goed opletten hoe we ons geld en onze voorraden beheren. Bovendien, omdat dit een gloednieuwe productcategorie voor ons is, hebben we geen idee hoeveel je gaat bestellen, noch hoe de maten verdeeld zullen zijn… Daarom vragen we het liever eerst aan jou en produceren we op basis daarvan.
De voorbestelling begint vanaf nu en loopt tot zondag 14 juni om middernacht. En we leveren … begin november. JA WE WETEN HET, DAT IS MEGA LANG7.
Serieuzer gezegd: Covid heeft veel overhoop gehaald bij onze leveranciers. Het goede nieuws is dat de fabrikant van onze schoenen een goedgevulde orderportefeuille heeft: wie op dit moment goed en lokaal produceert, heeft de wind mee. Het minder goede nieuws is dat we, als we noch de gezondheid van de mensen in zijn fabriek, noch de kwaliteit van onze sneakers willen opofferen, 5 maanden moeten wachten. Maar als we moeten kiezen, doen we liever iets goed dan snel, en we weten dat je dat begrijpt.
Update januari 2022: Deze sneakers zijn voortaan rechtstreeks te koop.
Wie zijn wij om dat te zeggen? Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact. Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Bronnen van de voetnoten:
Het onderzoek van EcoTlc, dat stelt dat “de realiteit van de recycling van gedragen schoenen behoorlijk hard is: er zijn geen (of nauwelijks) valorisatiemogelijkheden" is beschikbaar hier.
Het onderzoek uit 2017 onder 60 podologen, waarvan 83% een hiel van 2 tot 4 cm aanraadt, is beschikbaar hier.
Voetnoten
1 En voor de kenners: ja, we hebben een Margom getest, en ja, de Bolflex is beter, ook al laten de resultaten zien dat het allebei erg goede zolen zijn.
2 Dat noemt men pre-consumer recycling. Kort gezegd halen ze defecte of afgekeurde zolen terug en smelten ze die om tot nieuwe. Vergeleken met post-consumer recycling is de kwaliteit beter, omdat de grondstof veel homogener is.
3 We hebben geen enkel onderzoek gevonden dat dit resultaat objectief bevestigt, dus herhalen we wat de leveranciers ons hebben verteld. We zullen dit onderwerp in de toekomst verder uitdiepen.
4 Er zijn zoveel verschillende voetvormen dat een sneaker nooit voor 100% van de bevolking comfortabel zal zijn. Maar een goede leestenmaker weet een vorm te maken die voor zoveel mogelijk mensen comfortabel is.
5 Het onderwerp van het hoogteverschil in schoenen (ook wel de "drop" genoemd) wordt onder podologen druk bediscussieerd. Maar volgens dit onderzoek uit 2017 onder 60 podologen adviseerde 83% van hen een hiel van 2 tot 4 cm.
6 Dat is een constructie vergelijkbaar met de beroemde Blake- of Goodyear-stiknaad bij nette schoenen (waarbij de zool helemaal onder de schoen wordt vastgenaaid), maar aangepast aan sneakers (waarbij de zool licht omhoog loopt aan de zijkanten).
7 Maar ook het tweede seizoen van Baron Noir deed er een eeuwigheid over om uit te komen, en toch was het wachten waard, of niet?
De coronacrisis legt waanzinnige beperkingen op aan onze individuele vrijheden. Deze maatregelen zijn volledig gerechtvaardigd, maar ze zouden een dictator jaloers maken: verplicht thuisblijven, verbod om te gaan en staan waar je wil, verbod op bijeenkomsten met vrienden, verbod om in een park te wandelen, verplicht je handen wassen en tijd doorbrengen met je kinderen (lol).
En toch accepteren alle Fransen (en de rest van de wereld) deze situatie bijna zonder morren.
Ja, zelfs de Balkany's houden zich aan de lockdown.
Tegenover de dreigende milieucrisis zijn de aanbevelingen van wetenschappers ook duidelijk en eensluidend : we moeten onze levensstijl veranderen , en dat dringend. Toch zijn we niet bereid om die inspanningen te leveren.
Laten we duidelijk zijn: de coronacrisis is van een buitengewone ernst: wereldwijd lijden en sterven tienduizenden mensen, werken miljoenen zorgverleners onder zeer moeilijke omstandigheden, dreigen tientallen miljoenen werknemers hun baan te verliezen. Maar de schaal blijft ruim onder die van de volgende crises die door de klimaatverandering dreigen te ontstaan. Ons landbouwsysteem blijft bijna normaal functioneren, geen enkele stad is overspoeld door water, er is geen grote migratie of oorlog ontketend, en dit virus zal nooit zoveel doden veroorzaken als de ecologische crisis: alleen al luchtvervuiling zorgt voor bijna 10 miljoen doden per jaar wereldwijd. Bovenal is de epidemie tijdelijk, terwijl klimaatverstoringen bijna eeuwig zijn. Zoals Juliette Nouel het zegt : “Klimaatontwrichting en het verlies van biodiversiteit, die nu al aan de gang zijn, zullen eeuwenlang duren en leiden tot een onafgebroken opeenvolging van crises zoals die we vandaag beleven.”
Kleine vergelijking van de risico's Coronavirus / Klimaat (dank aan Jancovici voor de inspiratie).
Zijn er dan lessen te trekken uit de manier waarop we het coronavirus aanpakken, om de dreigende ecologische crisis het hoofd te bieden?
Ja. Want vandaag beseffen we dat we, geconfronteerd met gevaar, individueel en collectief in staat zijn om onze levensstijl te veranderen. En in het bijzonder dat we in staat zijn om uit ons consumptiemodel te stappen.
Het probleem van ons consumptiemodel: marginaal comfort
We hebben allemaal fundamentele behoeften: drinken, eten, een dak boven ons hoofd, gezondheidszorg, verwarming, kleding... En voor de meeste mensen in zogenaamd ontwikkelde landen zijn deze behoeften ruimschoots vervuld. Dus kunnen we ook wat meer “kunstmatige” behoeften invullen: sneakers kopen, op vakantie gaan, een telefoon bestellen, enzovoort. Deze behoeften zijn volkomen legitiem en we hebben allemaal het recht om ze af en toe te bevredigen.
Maar het probleem is dat onze consumptie zich de laatste jaren richt op nog kunstmatigere, zelfs overbodige behoeften, gecreëerd door technologie, reclame en marketing: behoeften aan “marginaal comfort”. Denk bijvoorbeeld aan het kopen van stijlvolle sneakers naast de sneakers die je al hebt, de nieuwste iPhone kopen terwijl je eigen toestel nog prima werkt, een “slimme speaker” aanschaffen om je boodschappenlijstje te dicteren, draadloze oordopjes hebben, enzovoort. Dit verschijnsel is nog versterkt sinds een deel van de economie zich er uitsluitend op toelegt om ons te laten toegeven aan onze grootste zwakte: luiheid. Met slechts één klik kun je een chauffeur laten komen, een maaltijd bestellen, een stomerijservice aanvragen, je laten masseren, iemand vragen je huis schoon te maken, een fles whisky laten bezorgen…
Een slimme koelkast waarmee je in een paar klikken kunt zien wat erin zit... wie heeft nog tijd om de koelkastdeur te openen?
Waarom is dit marginaal comfort een probleem?
Ten eerste, omdat het ons persoonlijk niet veel oplevert. Zoals bij elke vorm van consumptie neemt het plezier dat we eraan beleven af naarmate we meer kopen. Een beetje zoals bij een lekker koud biertje of frisdrankje: de eerste slok doet enorm veel goed, maar hoe meer je drinkt, hoe minder je ervan geniet.
Maar het grootste probleem is dat de sociale en ecologische impact wél ongeveer evenredig is met onze consumptie:
Voorbeelden van de problemen die dat oplevert:
Als we een té stijlvol paar sneakers kopen dat we eigenlijk niet nodig hebben, verandert dat weinig aan ons leven, maar het heeft gemiddeld 15 kg CO2 veroorzaakt, evenveel als elk paar dat we al in onze kast hebben
Als we een paar AirPods kopen terwijl we al oordopjes hadden, voorkomt dat weliswaar dat de snoertjes in de war raken, maar er worden zeldzame metalen zoals wolfraam, lithium of kobalt voor gebruikt, waarvan we nog maar enkele decennia tot eeuwen aan reserves hebben
Als we een maaltijd laten bezorgen met één klik in een app, bespaart ons dat de minieme moeite van koken of zelf ons eten ophalen, maar dat gaat ten koste van de soms rampzalige arbeidsomstandigheden van de bezorgers
En eerlijk gezegd is het normaal dat we in de verleiding komen om van al dat marginale comfort te profiteren: bedrijven laten ons alleen de voordelen zien en verbergen de negatieve gevolgen. Ze bieden ons aan onze pakketjes binnen 24 uur te ontvangen, zonder te vermelden dat dit type levering meer vervuilt dan een normale levering, of dat het extra druk legt op de bezorgers. Wanneer ze de stijl van hun collecties aanprijzen, hebben modemerken het nooit over de arbeidsomstandigheden verschrikkelijke omstandigheden van de mensen die hun kleding hebben gemaakt. Techbedrijven laten ons geloven dat het robots zijn die het vuile werk doen terwijl ze ook draaien dankzij miljoenen werknemers in precaire omstandigheden die onzichtbaar blijven.
Gelukkig (sic) laat de coronacrisis ons zien dat het opgeven van dit marginaal comfort volledig binnen ons bereik ligt.
De individuele inspanning
Wat de lockdown ons doet beseffen, is dat al die aankopen die ons een paar weken geleden nog absoluut “noodzakelijk” leken, eigenlijk niet zo onmisbaar zijn. We beseffen dat we het wel overleven zonder de nieuwe iPhone en dat een extra paar sneakers weinig verandert aan ons leven. En die merken die ons met kortingen, gratis verzending en “x% van de omzet gaat naar deze of gene vereniging” maar blijven overtuigen om spullen te kopen, lijken ons bijna onfatsoenlijk, wanneer we beseffen dat mensen hun gezondheid op het spel zetten zodat wij van die “koopjes” kunnen profiteren.
En als we al deze beperkingen accepteren, komt dat omdat alle media uitleg geven over de risico's van de epidemie, en we begrijpen waarom dat belangrijk is. Op dezelfde manier moeten we onszelf zo goed mogelijk informeren over de sociale en ecologische impact van elke aankoop, ons niet laten verblinden door de boodschappen van merken en ons kritisch denkvermogen bewaren. Het is psychologisch veel makkelijker om te stoppen met maaltijden laten bezorgen als je de keerzijde hebt gezien.
Eigenlijk moet je onthouden dat elke aankoop noodzakelijkerwijs een compromis is tussen drie dimensies: ons persoonlijk comfort, de impact op anderen en de impact op de planeet.
Het juiste evenwicht om te vinden.
Natuurlijk zouden we vandaag geen nee zeggen tegen een goed restaurant, of zelfs een matig concert. Maar tijdens de lockdown merken we wat we echt missen: onze dierbaren zien, wandelen of in de natuur zijn. Als we in het verleden financieel bevoorrecht genoeg waren om ons dit marginaal comfort te veroorloven (wat verre van voor iedereen geldt), dan toont deze quarantaine ons dat we ervan kunnen afzien. We kunnen streven naar een soberder dagelijks leven dat ons niet minder gelukkig zal maken:
Minder tijd besteden aan spullen kopen betekent meer tijd kunnen besteden aan je dierbaren zien, leren, sporten…
Minder vliegen betekent (opnieuw) ontdekken hoe mooi en gevarieerd de Franse landschappen zijn
Alleen seizoensgroenten en -fruit kopen betekent leren nieuwe dingen te koken
Je uitgaven beperken betekent een beroep kunnen kiezen dat misschien minder oplevert, maar beter bij je past
Enzovoort.
Waarom nog vliegen als ZE DE HEER DER RINGEN IN HET MASSIF CENTRAL HADDEN MOETEN OPNEMEN, JA TOCH!
Maar laten we eerlijk zijn: op de lange termijn is het moeilijk om als enige je levensstijl te veranderen als alle anderen gewoon doorgaan alsof er niets aan de hand is. Waarom zou ik met de fiets naar mijn werk gaan als ik toch moet stikken in de uitlaatgassen van de auto's om me heen? Waarom zou ik minder vliegen als ik mensen bruinverbrand zie terugkomen van een weekje Thailand? Eigenlijk, als je de enige bent die het goed doet, heb je een beetje het gevoel dubbel te verliezen: niet alleen is het frustrerend om jezelf dingen te ontzeggen waar anderen wél van blijven genieten, maar BOVENDIEN, als de anderen hun gedrag niet veranderen, dienen onze opofferingen nergens toe.
Is dat niet onrechtvaardig? Het goede voorbeeld geven is op de lange termijn onvermijdelijk uitputtend.
De collectieve inspanning
Als de lockdown over het algemeen goed wordt geaccepteerd, komt dat omdat hij aan de meesten van ons wordt opgelegd. Sommigen leven natuurlijk in veel comfortabelere omstandigheden dan anderen: het is makkelijker om in lockdown te zitten in een woning van 200 m² of in je tweede huis, dan als je in een overbevolkte woning of onbewoonbare woning woont. En natuurlijk zijn veel mensen nog steeds verplicht om te gaan werken (zorgpersoneel, maar ook de mensen achter de kassa's van supermarkten, die ons afval ophalen, onze pakketjes bezorgen, enzovoort). Maar niemand heeft het recht om zijn vrienden te zien, niemand kan buitenshuis een kopje koffie gaan drinken, niemand heeft het recht om kleren te gaan kopen of naar de kapper te gaan.
Zou je ermee akkoord gaan om net zo lang in lockdown te blijven als je buren elke avond naar buiten konden om drankjes te drinken met hun vrienden?
In 2018 probeerde de Franse regering het autogebruik te verminderen door de koolstoftaks op benzine te verhogen. Vanzelfsprekend woog die maatregel niet voor iedereen even zwaar: voor de rijkeren was die taks een schijntje op hun budget, maar voor veel anderen was hij zeer belastend (nog los van het feit dat hij niet gold voor kerosine voor vliegtuigen). Dat was onrechtvaardig, en het leidde tot de gele hesjes.
Schokkend hè, al die mensen op minder dan 150 cm van elkaar?
Er is geen schijn van kans dat maatregelen tegen de ecologische crisis geaccepteerd worden als ze de sociale ongelijkheid vergroten.
Er kan geen ecologische transitie zijn zonder sociale rechtvaardigheid.
We hebben dus bindende wetgeving nodig, die voor iedereen op dezelfde manier geldt, om ons uit het huidige consumptiemodel te halen. Als de overheid in staat is om van de bevolking een collectieve “oorlogsinspanning” te vragen om het coronavirus te bestrijden, dan moet ze ook in staat zijn om meer soberheid op te leggen aan alle burgers, om de klimaatcrisis te bestrijden. Bijvoorbeeld:
Bepaalde vormen van reclame verbieden (bijv.: in de openbare ruimte, met videoschermen, gericht op kinderen…)
Een progressieve energieprijsstelling invoeren1 om verspilling te voorkomen
Geplande veroudering bestraffen en fabrikanten verplichten producten voor een lange periode te garanderen
Merken verplichten een milieuscore op hun producten te zetten die rekening houdt met duurzaamheid (ook voor prêt-à-porter-merken)
De import van bepaalde overbodige producten verbieden (eerlijk gezegd, hebben we sperziebonen uit Kenia of rozen uit Ecuador echt nodig?)
De invoering overwegen van CO2-quota per persoon (om mensen bijvoorbeeld aan te moedigen minder te vliegen)
Bepaalde te vervuilende industrieën beperken (bijv.: de uitrol van 5G) of te vervuilende voertuigen (bijv.: hun gewicht beperken om te stoppen met het bouwen van steeds zwaardere SUV's)
Lijken deze inspanningen je vrijheidsbeperkend? Heb je het gevoel dat we je een “groene dictatuur” beschrijven? Een “bestraffende ecologie”?
Laten we niet vergeten dat veel beperkingen die ooit als vrijheidsbeperkend werden beschouwd, ons vandaag vanzelfsprekend lijken en heel wat levens hebben gered: het rookverbod in openbare ruimtes, de verplichte veiligheidsgordel... En deze keer gaat het niet alleen om persoonlijke veiligheid, maar om ons aller voortbestaan. Houdt onze vrijheid niet juist op waar de vernietiging van het milieu begint?
Goed, maar wat kunnen we individueel doen zodat dit soort maatregelen worden genomen? We vertellen je niets nieuws: je kunt om te beginnen stemmen. Maar als dat niet volstaat (en we kunnen alleen maar vaststellen dat dit het geval is), zijn er andere manieren om druk uit te oefenen op regeringen: gaan betogen, je inzetten in burgerlobby's, je aansluiten bij lokale verenigingen die strijden voor het behoud van biodiversiteit of voor solidariteit met de meest kwetsbaren. Eigenlijk moeten we, telkens als we toegang hebben tot een klein stukje macht, dat gebruiken om te proberen de balans naar de ecologie te doen doorslaan.
Maar goed, we weten wel dat burgermobilisatie alleen niet genoeg is om echt iets te veranderen: ook bedrijven moeten in beweging komen.
De inspanning van bedrijven
In juni 2019 deed het merk Tropicana onderzoek naar de verwachtingen van consumenten, en blijkbaar wil de gemiddelde klant doorzichtige flessen. En omdat “de klant is koning”, stapten ze zonder nadenken over van kartonnen pakken naar plastic flessen. Zoals het bedrijf zelf bevestigt in een Medium-post, ook al koos het bedrijf voor gedeeltelijk gerecycled plastic, hun enige doel was de consument tevreden te stellen. Wat betekent dat de CO2-balans geen rol speelde in de beslissingscriteria.
Dit dogma van de “klant is koning”, van “customer first”, kan niet langer standhouden. Er kunnen geen 7 miljard koningen op onze planeet zijn.
Als een bedrijf echt tegen de ecologische crisis wil strijden, moet het bij elke beslissing rekening houden met sociale en ecologische dimensies, ook al vraagt de klant daar niet om en ook al levert het geen economisch voordeel op (we hebben het hier al uitgebreid over gehad als dit onderwerp je interesseert).
En trouwens, eerlijk gezegd, iemand als een koning behandelen, daar wordt zelden iemand beter van. De mensen “op de frontlinie”2 (verkopers en verkoopsters, kassamedewerkers, medewerkers van de klantenservice, callcenters, loketten, enzovoort) zijn vaak de klos van die “koninklijke” klanten die denken dat alles hun toekomt. En zelfs voor merken is het niet echt strategisch om hun klanten “als koningen” te behandelen: onderdanig, ondoorzichtig, doodsbang voor hun oordeel, terwijl ze proberen hen spullen te verkopen die ze niet nodig hebben. Uiteindelijk geven we altijd de voorkeur aan wie ons met eerlijkheid en welwillendheid behandelt.
Goed nieuws: wat de huidige crisis ons laat zien, is dat ook bedrijven in staat zijn zich te mobiliseren, verder te kijken dan hun louter financiële doelen en niet alleen meer aan hun “klantervaring” te denken. We zien solidariteitsgolven die we nooit eerder hebben gezien, zoals een deel van de textielsector dat zijn productie heeft omgebogen naar de productie van mondmaskers.
Laten we deze crisis gebruiken om de wereld te veranderen
Deze coronacrisis is een menselijke catastrofe, maar ze heeft wel het voordeel dat ze disfuncties van onze samenleving blootlegt die we niet langer kunnen negeren.
We beseffen collectief (in willekeurige volgorde) hoe belangrijk het is om ons gezondheidssysteem voldoende middelen te geven, dat het essentieel is om bepaalde beroepen meer waardering te geven (en, wat onszelf betreft, hoe overbodig de onze soms kunnen zijn) of dat bepaalde sociale ongelijkheden onhoudbaar zijn.
Maar we beseffen ook dat we, voor het algemeen belang, in staat zijn tot dingen die we amper 10 dagen geleden onmogelijk achtten, op individueel, collectief en zelfs bedrijfsniveau. Door ons te laten zien dat we uit ons huidige consumptiemodel kunnen stappen, is dit coronavirus een kans (en misschien wel de laatste die we hebben) om dingen te veranderen.
Ons marginaal comfort opgeven zal niet volstaan om de ecologische crisis op te lossen: er moeten systemische veranderingen komen die alleen op het niveau van de staat kunnen plaatsvinden: het landbouwsysteem, de elektriciteitsproductie, de bouw van gebouwen decarboniseren, enzovoort. Maar wat wel zeker is, is dat we deze ecologische crisis niet het hoofd kunnen bieden zonder ons marginaal comfort op te geven. Het goede nieuws: dat is veel makkelijker dan onze fundamentele vrijheden opgeven.
Enkele boeken die ons hebben geïnspireerd bij het schrijven van dit artikel, te lezen als je verder wil gaan:
En hoe zorgen wij er bij Loom voor dat jij je marginaal comfort opgeeft? We beschouwen de klant natuurlijk als heel belangrijk, maar niet als een koning. Bijvoorbeeld:
we bieden geen expreslevering aan, maar een Colissimo-levering binnen twee tot drie dagen. Dat is misschien wat minder “handig”, maar het voorkomt 1- vrachtwagens die minder vol zijn en dus vervuilen, en 2- onnodige druk op de bezorgers
onze verpakkingen zijn van kraftpapier en niet van plastic. Ze komen soms een beetje gescheurd aan bij de klant, maar hun CO2-balans is beter
we bieden geen “easy-care” kleding meer aan, zoals overhemden die niet gestreken hoeven te worden. Dat is minder praktisch voor onze klanten maar het is beter, voor hun gezondheid en voor het milieu.
Noten
1Het Californische voorbeeld laat zien dat het mogelijk is en dat het een enorme impact kan hebben op het elektriciteitsverbruik, terwijl de minstbedeelden beschermd blijven.
2 En deze periode laat vooral zien waarom het net deze mensen zijn die met het meeste respect behandeld zouden moeten worden.
Wie zijn wij om dat te zeggen? Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact. Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Het is weer zover: we hebben besloten om onze klanten weer te beleveren, omdat ons magazijn en de posterijen weer min of meer normaal functioneren. Het is goed mogelijk dat de levertijden iets langer zijn door de gezondheidsmaatregelen die ons magazijn en de posterijen genomen hebben. Let ook op: levering bij een afhaalpunt is voorlopig niet mogelijk, want de meeste winkels zijn nog dicht en de postkantoren bieden deze dienst niet meer aan. We leveren dus alleen nog met Colissimo aan huis (uiteraard zonder handtekening). Retourzendingen accepteren we tot 90 dagen na levering, zodat je meer tijd hebt. In plaats van je retourpakket naar het postkantoor te brengen, raden we je aan om het, indien mogelijk, in je brievenbus te laten liggen zodat de postbode het kan ophalen (dit staat uitgelegd op het retourlabel dat we je eventueel toesturen). Voor bestellingen die sinds half maart geplaatst zijn en die pas "na de lockdown" geleverd zouden worden: die worden de komende dagen verstuurd.
Artikel bijgewerkt op 31 maart 2020 om 17 uur
We maken op dit moment een rare periode door en we kunnen niet doen alsof alles gewoon is. Voor het geval je het je afvroeg: dit is, in alle transparantie, wat er bij Loom gebeurt.
Kun je nog steeds kleding kopen bij Loom?
Ja, je kunt onze kleding nog steeds op de site bestellen, maar we kunnen pas leveren als de lockdown voorbij is. Ons magazijn in Troyes heeft zijn activiteiten sterk teruggeschroefd om het personeel te beschermen, en Colissimo levert sowieso al niet meer in verschillende steden in de regio Île-de-France.
En hoe zit het met ruilen en terugbetalingen?
Alle ruilingen en terugbetalingen liggen voorlopig stil, tot nader order: ons magazijn draait op halve kracht en kan geen pakketten meer ontvangen. Alle aanvragen worden behandeld zodra de activiteiten weer opstarten.
Gaat het goed met iedereen?
Ja, met iedereen gaat het goed: voorlopig vertonen wij noch onze naasten symptomen van een coronabesmetting. Sinds vrijdag zitten we in lockdown thuis en werken we op afstand, en ons moreel zit best oké.
Met het katje van Julia gaat het ook goed: alles is in orde.
Overleeft Loom dit?
Omdat we heel weinig kleding verkopen en toch bepaalde kosten moeten blijven betalen (zoals salarissen), daalt ook onze kasstroom (het geld dat op onze bankrekening staat), wat de financiële gezondheid van ons bedrijf in gevaar brengt. Daarom hebben we geprobeerd snel te handelen om onze kosten zoveel mogelijk te verlagen (zie onze LinkedIn-post van vrijdag 13 maart). We hebben bijvoorbeeld onze salarissen verlaagd, onze incubator Station F verlaten om geen huur meer te hoeven betalen en, nadat we hadden gecontroleerd dat dit hen niet in financiële problemen brengt, een aantal bestellingen bij onze fabrieken geannuleerd. De economische steunmaatregelen voor bedrijven die de overheid heeft aangekondigd, zullen ons zeker ook helpen. Onder deze omstandigheden overleeft Loom, tenzij er een jaar lang totale lockdown komt.
Wat gaan we doen tot alles weer normaal wordt?
We denken dat dit niet het beste moment is om je over nieuwe kleding te vertellen, dus stellen we de lanceringen die we gepland hadden uit. In plaats daarvan gaan we ons richten op langetermijnprojecten. Allereerst gaan we aan onze kleding werken. Ook al draaien onze fabrieken op halve kracht en duurt het langer om prototypes te maken, we blijven de duurzaamheid van onze kleding verbeteren en nieuwe stukken ontwikkelen. We gaan ons vooral richten op de dameskleding. Vervolgens gaan we, meer dan ooit, artikelen schrijven. Deze coronacrisis legt een aantal grenzen van het huidige model van oneindige bedrijfsgroei bloot, en die willen we graag belichten. We zijn trouwens net klaar met dat artikel. Ten slotte willen we een “wiki” over textiel maken. Al bijna twee jaar lang schrijven we alles wat we leren over het maken van kleding die lang meegaat, op in een document. Verschillende merken hebben ons gevraagd om dit document met hen te delen, en dat lijkt ons een geweldig idee. We hebben gemerkt dat we dankzij onze blogartikelen soms het gedrag van consumenten veranderen, en dat heeft misschien wel meer impact dan het maken en verkopen van onze eigen kleding. Als we de textielindustrie echt willen veranderen, is het veel effectiever om andere merken te helpen de duurzaamheid van hun kleding te verbeteren, dan om die kennis voor onszelf te houden (ook al verliezen we daarmee een "concurrentievoordeel"). Eigenlijk denken we dat dit nou typisch het soort kennis is dat voor iedereen toegankelijk zou moeten zijn en dat alle merken samen zouden moeten kunnen verbeteren.
Wat kunnen we voor je doen?
We zijn gewoon een kledingmerk. We beseffen heel goed dat het maken van t-shirts of broeken op dit moment geen eerste levensbehoefte is. Maar als er iets is wat we voor je kunnen doen, onderwerpen waar je het over wilt hebben, informatie die je graag zou willen krijgen, of nieuws over hoe dat kleine katje opgroeit, laat het ons weten. Of als je juist vindt dat het goed is dat we het even wat rustiger aan doen, laat ons dat dan ook weten. We wensen je veel sterkte.
Er gaat geen dag voorbij zonder dat iemand uit onze omgeving ons om onze mening over dit of dat merk vraagt.
Een doodgewone maandag op kantoor.
Ze vragen het ons over kleding, maar ook over eten, de bank, cosmetica en zelfs fietsen. En dat is logisch: tegenwoordig lijkt het wel alsof alle merken ter wereld zich inzetten voor milieubescherming, van de allerkleinste tot de allergrootste.
Als alle bedrijven zich inzetten voor het milieu, zou je denken dat het de goede kant op gaat, dat we erin zullen slagen de opwarming van de aarde en de ecologische crisis te beperken en dat de wereld eindelijk beter en beter zal worden.
Wij, wanneer we zien dat alle bedrijven zich inzetten voor het milieu.
Maar wacht eens even: waarom warmt het klimaat dan nog steeds op? Waarom raken de oceanen nog steeds vervuild? Waarom blijft de biodiversiteit instorten? Als alle bedrijven het goed doen, waarom zeggen alle experts dan dat we recht op de muur af blijven gaan? Liegen deze bedrijven soms?
In de overgrote meerderheid van de gevallen vertellen ze de waarheid. Meestal doen merken niet echt aan greenwashing. Ja, H&M is inderdaad de grootste inkoper van biologisch katoen. Ja, Air France plant bomen om alle binnenlandse vluchten te compenseren.
Ja, Monsanto doet ook wel... ach nee, in dit geval is Monsanto gewoon een en al leugens.
Het probleem zit hem in het soort inspanningen die deze merken leveren.
Ecologische inspanningen die bij lange na niet volstaan
In feite draaien de meeste ecologische inspanningen van merken om 2 dingen:
Ecodesign : minder hulpbronnen verbruiken om een product te maken (voorbeeld: een kraftpapieren verpakking gebruiken, gerecyclede materialen gebruiken…)
Compensatie : betalen om acties te stimuleren die de uitgestoten vervuiling compenseren, zoals een boom planten of een vereniging financieren (bijv. 1% for the Planet)
En eerlijk gezegd zijn ecodesign en compensatie onmisbaar. Maar ze zijn verre van voldoende.
Om te beginnen, omdat ecodesign niet altijd het verbruik van hulpbronnen vermindert. Onder andere door hetreboundeffect. Het beste voorbeeld is de auto-industrie. Automotoren verbruiken weliswaar steeds minder energie, maar omdat mensen meer rijden en steeds zwaardere auto's kopen, blijven de totale uitstootcijfers van auto's jaar na jaar stijgen. Nog een voorbeeld: als een T-shirt biologisch is, ben je geneigd te denken dat je er zoveel kunt kopen als je wilt zonder dat het vervuilt (spoiler: dat klopt niet).
Wat compensatie betreft, dat is verre van een wondermiddel, om heel wat redenen. Als je er maar één zou moeten onthouden, is het dat het niet houdbaar is op grote schaal. Als we bijvoorbeeld al onze CO2-uitstoot zouden willen compenseren door bomen te planten, zouden we vandaag zo goed als alle landbouwgrond ter wereld moeten bebossen (wat betekent dat we na een tijdje best wel honger zouden hebben).
Je zou denken dat al deze acties bij elkaar opgeteld uiteindelijk hun vruchten afwerpen. Dat noemen we “groene groei”: je verandert het model niet en hoopt dat technologie ons zal redden. Het klopt dat dankzij hernieuwbare energie de CO2-uitstoot door energie eindelijk is gestagneerd in 2019. Maar de weg is nog lang en onzeker. Alleen al in Frankrijk zouden we, om de opwarming onder de 2 graden te houden, onze CO2-uitstoot door 5 moeten delen tegen 2050.
Het klopt dat er een kleine kans is dat we de klimaatcrisis oplossen zonder onze manier van leven te veranderen. De hele vraag is: willen we dat risico nemen? Stel je voor dat je met je hele familie voor een gammel vliegtuig staat en de piloot zegt dat hij 30% kans heeft om heelhuids aan te komen. Zou je instappen? Zelfs met 50% of 80% kans om veilig aan te komen, stapt niemand met zijn familie in.
De enige manier om de klimaatverandering het hoofd te bieden, is minder produceren en minder consumeren. Wat men ons ook vertelt, welke technologische oplossingen men ons ook voorhoudt, er is een vergelijking die we nooit zullen kunnen veranderen: produceren is vervuilen. Zoals onlangs nog in herinnering werd gebracht door een opiniestuk van 1000 wetenschappers in Le Monde, “Onze huidige levensstijl en economische groei zijn niet verenigbaar met het beperken van de klimaatontregeling tot een aanvaardbaar niveau. Blijven aandringen op overbodige en energieverslindende technologieën [...] is onverantwoord op een moment waarop onze levensstijl soberder moet worden.” Kortom, praten over ecodesign of compensatie zonder het onderwerp overproductie aan te pakken, is als een pleister (met leuke tekeningetjes erop) plakken op een geamputeerd been. Beter dan niets, maar het lost het probleem niet op.
Om deze overproductie en overconsumptie te bestrijden, kunnen merken het volgende doen:
Producten of diensten aanbieden die hulpbronnen besparen, zoals lichtere auto's die minder energie verbruiken (en niet weer een nieuw SUV-model).
Ervoor zorgen dat producten langer meegaan: een geweldige innovatie zou bijvoorbeeld zijn dat onze telefoons beter te repareren zijn, niet dat ze een derde lens krijgen
Niet aanzetten tot consumptie: daarvoor moeten we stoppen met eindeloze kortingsacties en het gebruik van dark patterns om mensen tot kopen aan te zetten, en met het voortdurend vernieuwen van collecties om verlangen op te wekken, enz.
Het is heel mooi dat Danone zich B-corp laat certificeren, maar eerst zou het moeten stoppen met water verkopen in plastic flessen.
Al deze merken, die zich interesseren voor ecologie, die zoveel functies als “CSR-verantwoordelijke” hebben gecreëerd, die zoveel investeren in dit onderwerp, moeten wel tot dezelfde conclusies komen.
Waarom pakken ze dan het probleem van overproductie en overconsumptie niet aan?
Waarom pakken merken het probleem niet aan?
Het klopt dat in sommige specifieke gevallen een oprechte ecologische inzet van een merk een concurrentievoordeel kan zijn. Was dat niet zo, dan hadden merken zoals wijzelf, 1083 of Les Récupérables waarschijnlijk nooit het levenslicht gezien.
Maar in de meeste gevallen klopt dat niet: het probleem van overconsumptie en overproductie aanpakken is niet goed voor de business.
Duurzamere producten maken (d.w.z. producten die langer meegaan, soberder of duurzamer zijn) betekent dat je er minder van verkoopt. Stoppen met aanzetten tot consumptie door minder kortingsacties of verleidelijke reclames, zorgt onvermijdelijk voor minder verkoop.
En vooral: compensatie en ecodesign zijn de acties die het meest zichtbaar zijn voor consumenten. Merken kunnen ze makkelijk omzetten in marketingargumenten om meer te verkopen: niets zo effectief als een mooie duurzame verpakking om de eco-angst van klanten te sussen. Het zijn ook argumenten om jong talent aan te trekken: het bewustwordingsproces van jonge werknemers is een echt hoofdpijndossier voor vervuilende bedrijven, die steeds moeilijker personeel kunnen werven.
Poeh, de planeet is gered.
Daardoor laten bedrijven de minder zichtbare acties vaak links liggen, terwijl dat nou net de acties zijn die onmisbaar zijn om de ecologische voetafdruk van een bedrijf te verkleinen. Eigenlijk verdient degene die de minste milieu-inspanningen levert het meeste geld. Dat noemt de econoom Gaël Giraud de premie op wangedrag.
Een samenvattend slide'tje dat we helemaal zelf in PowerPoint hebben gemaakt. Mooi hè?
Dus ja, echte ecologische inspanningen leveren is minder goed voor de business. Maar Coca-Cola, Danone en andere grote bedrijven staan niet bepaald op de rand van een faillissement. Als er bedrijven zijn die zich kunnen veroorloven hun winstgevendheid iets te laten dalen zonder de deuren te moeten sluiten, dan zijn zij het wel. En uiteindelijk bestaan ze uit mensen, die net zo bezorgd zijn over het klimaat als wij. Waarom accepteren ze dan nooit iets minder groei of winstgevendheid, in naam van ons aller overleven?
Het klopt dat tegenwoordig bijna driekwart van de aandelen van Franse bedrijven in handen is van financiële partijen (vermogensbeheerfondsen, indexfondsen, private-equityfondsen…). En zelfs als deze financiële partijen niet 100% van de bedrijven bezitten, kunnen ze hun visie opleggen aan de directie via hun stemrecht in de raden van bestuur, en ze moedigen directies ook aan om altijd meer te groeien via mechanismen als “aandelenopties”.
En het klopt dat deze financiële partijen vooral op zoek zijn naar financieel rendement. Ze kunnen het tegendeel beweren, maar op zijn best zullen ze bedrijven alleen aansporen tot ecologische inspanningen die hun groei ten goede komen: ecodesign of compensatie. Welk investeringsfonds accepteert dat een bedrijf overproductie bestrijdt als dat een negatieve impact heeft op de bedrijfsresultaten?
De enige bedrijven die bereid kunnen zijn hun winst te laten dalen in naam van milieubescherming of sociale rechtvaardigheid, zijn de bedrijven die geleid worden door mensen, niet de bedrijven die onder druk staan van een kille financiële partij. Trouwens, de bedrijven die bekendstaan als de meest ecologisch betrokken, zijn heel vaak onafhankelijke, familie- of coöperatieve bedrijven: Enercoop in energie, Fairphone in telefonie, La Nef of Crédit Coopératif voor banken, de Camif voor meubels, Biocoop voor supermarkten, de MAIF voor verzekeringen, enz.
Zelfs met de beste bedoelingen van de wereld zal een gefinancialiseerd bedrijf het heel moeilijk hebben om de noodzakelijke ecologische maatregelen te nemen.
Maar toch.
Als we naar onze eigen sector kijken (kledingmerken), zijn maar heel weinig bedrijven gefinancialiseerd.
Natuurlijk zijn er enkele voorbeelden van Franse merken die onder financiële druk zijn veranderd: Vivarte (Caroll, Kookaï, La Halle aux vêtements…), achtereenvolgens overgenomen door drie fondsen sinds de jaren 2000, dat sindsdien veel winkels heeft moeten sluiten en 7000 banen heeft geschrapt. Of Dim , achtereenvolgens overgenomen door twee fondsen, dat een deel van de productie heeft verplaatst. En dan zijn er nog de talloze modemerken die zijn overgenomen door het fonds Experienced Capital, dat er geen geheim van maakt dat het merken tot groei aanzet, onder meer door tientallen winkels te openen in een recordtempo...
Maar de overgrote meerderheid van modebedrijven bestaat nog steeds uit familiegroepen, inclusief de reuzen van de fast fashion.
De eigenaars van de merken zoals we ze ons voorstelden.
De eigenaars van de merken in werkelijkheid.
Natuurlijk staan sommige van deze merken deels op de beurs genoteerd of hebben ze investeringsfondsen in hun kapitaal laten toetreden. En het is duidelijk dat ze daardoor ook onder druk staan – of die druk zichzelf opleggen, aangezien hun persoonlijke fortuin rechtstreeks samenhangt met de aandelenkoers.
Maar toch hebben deze families nog altijd de controle over hun bedrijven. De modesector had dus eigenlijk een voorbeeldige economische sector moeten zijn. Deze families zullen hun bedrijf wellicht ooit doorgeven aan hun kinderen: ze zouden dus blijk moeten geven van een langetermijnvisie, zonder druk om altijd sneller en groter te groeien. En ze zetten ook hun naam en reputatie op het spel: ze zouden dus alert moeten zijn op de kwaliteit van hun producten, op de arbeidsomstandigheden van wie ze maakt en op hun impact op het milieu.
Toch hebben ze zich bijna allemaal, in meer of mindere mate, naar het destructieve model van de fast fashion gevoegd: verplaatsing van de productie, ultrasnelle vernieuwing van collecties, kwaliteitsverlies, geforceerde opening van nieuwe verkooppunten.
Hoe komt het dat deze families zich hebben laten meeslepen door deze groeiwedloop?
De cultus van groei tegen elke prijs
Laten we de lijst van hierboven genoemde families er weer bij pakken en een blik werpen op hun bankrekening:
Kortom, we kunnen redelijkerwijs zeggen dat een extra euro op hun bankrekening weinig zal veranderen aan hun levensstijl.
En deze mensen zijn zich daar terdege van bewust. Amancio Ortega, de rijkste man van Spanje en oprichter van Zara, vertelt zelf: “Ik wil gewoon een normaal leven en rustig een kop koffie kunnen drinken op een pleintje met mijn vrouw, zonder dat iemand op ons let.” Hij geeft toe dat meer geld verdienen hem niet gelukkiger zal maken.
Het is gek hoeveel mannen er zijn die alleen maar een kop koffie nodig hebben om gelukkig te zijn.
En toch is het dezelfde man die de hele wereld wilde veroveren om de planeet vol te zetten met zijn Zara-winkels, en zo zijn fastfashionmodel aan de rest van de sector oplegde.
Wat gaat er dan om in zijn hoofd?
Eigenlijk geeft hij zelf het antwoord:
“Zelfs toen ik niets had, droomde ik van groei. Zonder groei gaat een bedrijf dood. Op mijn 72e denk ik nog steeds hetzelfde: je moet nooit stoppen met groeien."
Voor hem is de optimale omvang van een bedrijf automatisch zijn maximaleomvang. Jammer dan als werknemers onder het werk bezwijken. Jammer dan als deze groei ten koste gaat van de kwaliteit van de kleding. Jammer dan als het overal in de binnensteden dezelfde kloonwinkels oplevert. Jammer dan als het bijdraagt aan de opwarming van de aarde.
Dit geloof is niet alleen gevaarlijk, het klopt ook grotendeels niet. Om te beginnen vergeten we vaak de schaalnadelen van grote bedrijven (communicatieproblemen, steeds zwaardere processen, interne politiek, traagheid…) die hen benadelen ten opzichte van kleinere bedrijven. Maar vooral zijn er wereldwijd talloze tegenvoorbeelden van bedrijven die perfect levensvatbaar zijn zonder groei, die niet zozeer “meer” willen doen, maar “beter”. Ze richten zich op innovatie, het verbeteren van hun producten en diensten, het welzijn van hun werknemers of hun gemeenschappen, zonder per se hun omzet tegen elke prijs te willen verhogen. Om te beginnen zijn er miljoenen ambachtslieden of buurtwinkels, zoals de bakker om de hoek, die waarschijnlijk al jaren dezelfde hoeveelheid stokbroden en croissants verkoopt terwijl hij economisch prima overeind blijft. Er zijn ook kleine en middelgrote bedrijven die al honderd jaar of tweehonderd jaar bestaan zonder ooit tot in het oneindige te zijn gegroeid. Er zijn ook techbedrijven die ervoor hebben gekozen om groei niet als doel te stellen, zoals Basecamp, Buffer of Wistia. Er zijn zelfs al die bedrijven met succes die bewust hebben gekozen voor non-groei om het milieu of het welzijn van hun werknemers te beschermen.
Deze geforceerde groei van kledingmerken wordt dus niet alleen opgelegd door het financiële systeem. Ze komt vooral voort uit een overtuiging die tegenwoordig breed gedeeld wordt: dat je tegen elke prijs moet groeien. “Groeien of sterven”. “The bigger the better”.
Hoe zorgen we ervoor dat bedrijven stoppen met alleen maar van groei te dromen
Waarom denkt een man wiens ware passie het is om op een terrasje te niksen met het goedkoopste drankje van de kaart, dan dat een bedrijf succesvoller is naarmate het groter wordt?
Laten we eerlijk zijn: dat denken de meeste mensen.
Omdat we leven in een wereld waarin groei altijd met succes wordt geassocieerd en waarin het grote bedrijf wordt verheerlijkt. Het resultaat: wie ze hebben opgericht en wie ze leiden, worden tot voorbeeld gesteld voor de rest van de samenleving.
De media vieren recordbedragen aan opgehaald kapitaal en spectaculaire beursintroducties. Hier en daar kun je lezen dat de heilige graal voor een bedrijf is om een unicorn te worden, dat wil zeggen een miljard euro waard te zijn.
Spoiler: dit is geen ranglijst van de bedrijven die het nuttigst zijn voor de samenleving.
De best verkopende ondernemersbiografieën zijn boeken die de lof zingen van wie imperiums hebben gebouwd zoals Nike of Apple, en die boeken staan niet lang stil bij de catastrofalegevolgen van hun “succes”. En op businessscholen worden de cases van deze grote bedrijven bestudeerd, en de recepten van hun “succes”.
Kortom, net als jij en wij wordt Amancio Ortega dagelijks blootgesteld aan beelden die succes en groei met elkaar verbinden. Niet gek dat hij denkt dat zijn bedrijf altijd moet blijven groeien.
Om ervoor te zorgen dat bedrijven hun ambities bijstellen, en dat Amancio eindelijk rustig zijn koffie kan drinken zonder de bijgedachte om (nog meer van) de wereld te veroveren, moeten we ons beeld van succes veranderen.
Make Amancio happy to drink zijn koffie again! (Los daarvan, maar heb je gezien, hij draagt een Hugo Boss polo. Niet erg corporate.)
Goed nieuws Amancio: die beelden zijn (een klein beetje) aan het veranderen.
Maar voordat onze definitie van succes helemaal verandert, gaat er nog wat tijd overheen…
Wat doen we in de tussentijd?
Bij Loom hebben we al eerder uitgelegd dat we besloten hebben om geen enkel investeringsfonds binnen te laten dat ons te veel richting groei zou kunnen duwen. Maar zoals we hebben gezien, is dat niet genoeg. Zelfs met de beste bedoelingen kan iedereen zich laten meeslepen door de roes van groei.
Dus dit is wat we proberen op te zetten:
1/ een bedrijfscultuur van “non-groei”. We wijzen groei niet af, maar we maken er geen doel van. Ze moet het resultaat zijn van solide fundamenten: tevreden klanten, gezonde relaties met onze leveranciers, kwaliteit van onze producten, gemotiveerde mensen die bij ons werken. Loom in het buitenland lanceren interesseert ons bijvoorbeeld niet. Ons winkelnetwerk over het hele land uitbreiden ook niet.
2/ waarborgen. We hebben er goed over nagedacht, en we denken dat we altijd minder geneigd zullen zijn om tegen elke prijs te groeien als we er niets bij te winnen hebben. Het meest doeltreffende lijkt ons dus om onze salarissen te plafonneren, zodat niemand ooit meer dan 5 keer het minimumloon verdient. Wat heeft het voor zin om een miljard omzet te draaien als dat niets verandert aan het bedrag onderaan onze loonstrook?
We zeggen niet dat alle bedrijven precies hetzelfde moeten doen als wij. Maar hoe dan ook moeten velen van hen hun filosofie veranderen. Uiteraard moeten ze winstgevend zijn en hun werknemers, hun leveranciers of hun belastingen fatsoenlijk betalen. Maar zodra die winstgevendheid is bereikt, moeten de mensen die bedrijven leiden, stoppen met praten over groeidoelstellingen en in plaats daarvan eerst proberen de dingen beter te doen.
Quizvraag: op basis van je analyse van het taalgebruik van deze jonge CEO, zou je zeggen dat het doel van dit bedrijf eerder is om te groeien of om nuttig te zijn voor de samenleving?
We moeten stoppen met blij zijn met groeicijfers, en in plaats daarvan blij zijn met een klant die dankjewel zegt, een werknemer die blij is om iets eerder naar huis te gaan, of een leverancier die opgelucht is dat hij een langere productietermijn krijgt. We moeten afzien van meer doen, en gewoon zin hebben om beter te doen. We moeten kiezen tussen het veroveren van de wereld en het verbeteren van wat binnen ons vermogen ligt. Het is tijd dat succes niet meer wordt afgemeten aan geld, maar aan positieve impact. En dat bedrijven zich inzetten voor het collectieve belang in plaats van de verrijking van een select groepje.
En het geweldige is dat we lang niet de enigen zijn die er zo over denken. Zoals we hierboven al zeiden, zijn er overal in Frankrijk en de rest van de wereld duizenden bedrijven die nuttig zijn voor de samenleving, winstgevend zijn en niet tegen elke prijs groei nastreven. Hun model verdient het om in de schijnwerpers te staan.
Vandaag zijn ze nog de uitzondering.
Morgen moeten ze de regel worden.
Wie zijn wij om dat te zeggen?
Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
P.S.: Ken je trouwens bedrijven met dit soort filosofie of inzet, laat het ons dan hier weten, we zouden ze graag inventariseren en een manier vinden om ze in de schijnwerpers te zetten.
P.S.2.: Over deze kijk op de zaken mochten we een paar weken geleden praten tijdens de TEDx Université de Tours. Bekijk gerust de video en reageer in de comments.
Voordeel: je voorruit is schoon. Nadeel: we gaan allemaal dood.
De insectocalyps
Het is zo'n tien jaar geleden dat bio een vaste plek op ons bord kreeg. Het moet gezegd: als het om voeding gaat, heeft biologische landbouw een zwaarwegend argument: het verhoogt het risico op kanker niet.
Behandeld gemiddeld 35 keer : de appel uit de gangbare landbouw lijkt sprekend op die van Sneeuwwitje.
Maar als het om kleding gaat, maakt het voor je gezondheid niet uit of het katoen van je t-shirt biologisch is of doordrenkt met Monsanto-middelen : de giftige stoffen die in kleding zitten, komen van verfstoffen en andere industriële behandelingen, niet van de katoenteelt1.
Weetje voor op een verjaardagsfeestje: zo ziet katoen eruit. En ook al zeggen mensen “katoenbloem”, wat je hier ziet zijn eigenlijk vruchten.
Dat verklaart wellicht waarom biologisch katoen niet dezelfde opmars heeft gemaakt als bio-voeding: het is maar goed voor 0,95% van de wereldproductie (tegenover meer dan 6% voor voeding). De overgrote meerderheid van de katoenteelt is dus afkomstig van wat “gangbare” landbouw heet. Lees: landbouw met kunstmest, irrigatie en monocultuur tot je erbij neervalt. En ook pesticiden.
Foto uit 1945 waarop DDT, een van de eerste insecticiden, in huizen wordt gesproeid om malaria te bestrijden (voordat men doorhad dat het vogels decimeerde en bij mensen het risico op kanker, vroeggeboorte, autisme en alzheimer verhoogde).
Het probleem is dat katoen een plant is die grotendeels “zelfbestuivend” is, wat betekent dat hij niemand nodig heeft om zich voort te planten, zelfs geen bijen. Je kunt dus alle insecten in de omgeving doden zonder al te veel impact op de opbrengst. Resultaat: katoen gebruikt maar 2-3% van het landbouwareaal, maar verbruikt 10% van alle insecticiden ter wereld.
Eerste stap in de productie van een t-shirt van zogenaamd “gangbaar” katoen.
Als je ouder bent dan 30, weet je van niet. Want je kent het “voorruitsyndroom” waar we het in de inleiding over hadden. En als je niet met de auto rijdt, hier zijn wat cijfers. In Duitsland is in slechts 27 jaar tijd 75% van de vliegende insecten verdwenen. In de Verenigde Staten verloren twee derde van de onderzochte insectenpopulaties 45% van hun omvang. En zoals blijkt uit het uitgebreide onderzoek van een journalist van Le Monde, zijn neonicotinoïden de belangrijkste oorzaak van die verdwijning. Het verschijnsel is zo massaal dat wetenschappers het de “Insect Apocalypse” noemen: deze twee studies suggereren datin slechts 30 jaar tijd bijna de helft van alle insecten op aarde is verdwenen.
Maar wat maakt het ons eigenlijk uit, die insecten? Het is niet alsof ze ergens goed voor zijn (behalve ons op zomeravonden precies op ons ooglid steken)...
Als dit zo doorgaat, moet je je kinderen straks uitleggen dat dit geen minibadmintonracket is.
Insecten zijn namelijk superbelangrijk voor ons voortbestaan.
Als de bijen bijvoorbeeld uitsterven, worden bloeiende planten niet meer bestoven: dag fruit en groenten, en meer algemeen zo'n derde van wat er op ons bord ligt.
Je hoeft geen Neo uit The Matrix te zijn om depressief te worden als je dat bij elke maaltijd moet eten.
En als je de eerste schakel van de voedselketen wegvaagt, staat het voortbestaan van alle andere soorten op het spel2.
“Het is als de schakels van een ketting in de grote kringloop van het leven.”
De twee andere families insecticiden die in de katoenteelt worden gebruikt? Die zijn nauwelijks beter:
De pyrethroïden, die je terugvindt in sprays als Baygon. Ze staan onder verdenking als hormoonverstoorders.
De organofosfaten zijn neurotoxische middelen. Prima voor de gemene rupsen, maar ook voor landarbeiders. Volgens de 35 studies die worden genoemd in dit rapport.
Je snapt het al: de gangbare landbouw is verre van verantwoord, en katoen speelt daarin een grote rol.
Officiële ranglijst van de ergste schurken aller tijden.
Een structureel probleem van het agro-industriële systeem
In dertig jaar tijd zijn de agrochemische bedrijven erin geslaagd om steeds giftigere producten op grote schaal te verspreiden. Hoe kan dat? Omdat het agro-industriële systeem als geheel geen echte waarborgen kent. Door de lobbyinspanningen van de industrie wordt het voorzorgsprincipe volledig genegeerd3. Frankrijk heeft netde neonicotinoïden verboden (het is het eerste land dat dat doet), maar dat lost het probleem niet op:
deze producten blijven lang actief in de bodem (20 jaar voor neonicotinoïden)
en de kans is groot dat er een net zo gevaarlijke molecule voor in de plaats komt. Trouwens, er zijn alandere pesticiden in omloop die waarschijnlijk net zo gevaarlijk zijn (we hebben alleen nog niet genoeg afstand om dat te beseffen).
Wat is dan de oplossing?
GGO-katoen dat bestand is tegen rupsen? Monsanto probeerde het met Bt-katoen, dat zelf insecticide afscheidt. In het begin werkte het: op de plekken waar het werd ingevoerd, daalde het pesticidegebruik behoorlijk. Maar de natuur past zich aan: de rupsen werden resistent. Een studie uitgevoerd in China toonde aan dat boeren na zeven jaar weer op hetzelfde pesticideniveau zaten als vóór de introductie van Bt-katoen.
Zeg wat je wilt, maar bij Monsanto hebben ze wel gevoel voor humor.
Het enige verstandige dat je kunt doen, is overschakelen op biologische landbouw (wat, had je dat al geraden ?).
Waarom bio goed is
Biologische katoenteelt gebruikt veel minder insecticiden dan “gangbare” teelt. Om schadelijke insecten te bestrijden, houdt het een evenwicht in stand tussen insecten en hun natuurlijke vijanden dankzij een rijke, levende bodem, plant vanggewassen4 aan de rand van de te beschermen velden…
En er zijn nog veel meer voordelen aan biologische teelt:
Het gebruik van kunstmest wordt sterk verminderd (en bij agro-ecologische boeren zelfs volledig geschrapt) dankzij gewasrotatie, tussenteelten, minimale grondbewerking, groenbemesters, compostering...
Het verbruikt minder water, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht5.
Het gebruikt geen enkel synthetisch herbicide (dus zeker geen glyfosaat). Om bijvoorbeeld de bladeren vóór de oogst te verwijderen, wacht men liever tot ze bij de eerste vorst vanzelf vallen.
Het maakt boeren minder afhankelijk van agrochemische multinationals (om je een idee te geven: sommige kleine katoenboeren geven vandaag de dag 60% van hun inkomen uit aan pesticiden)
Er zijn merken die al vanaf het begin biologisch katoen gebruiken (Ekyog, Hopaal, 1083, Patine, Armed Angels, People Tree, Patagonia, Organic Basics, Knowledge Cotton Apparel...) en daar nemen we onze pet voor af. Maar de overgrote meerderheid van de kleding (waaronder een deel van de onze) wordt nog altijd van gangbaar katoen gemaakt. Waarom?
Eerste ongeldige argument: de prijs
Ja, bio is duurder dan niet-bio. Telen met respect voor de aarde is lastiger dan een veld met pesticiden besproeien. En dan is er nog een lastige periode voor boeren tijdens de omschakeling van het ene systeem naar het andere: dat kan meerdere jaren duren waarin ze niet onder het bio-label mogen verkopen.
Maar in de totale prijs van een kledingstuk maakt dat eerlijk gezegd weinig verschil. In een overhemd van 100% katoen is de kostprijs van het katoen ongeveer 1,5€. Dus zelfs als je je biologisch katoen twee keer zo duur inkoopt, kost je dat 1,5€ extra. Om je een idee te geven: voor een van onze overhemden die we op biologisch katoen hebben overgeschakeld, ging onze productiekostprijs van 22 naar 24€.
Dat is toch ruimschoots te doen, niet? Wat fast-fashionmerken vandaag mogelijk tegenhoudt om biologisch katoen te gebruiken, is dat hun arbeidskosten zo laag zijn dat een prijsstijging van katoen, procentueel gezien, een grote stijging van de productiekosten veroorzaakt.
Tweede ongeldige argument: de kwaliteit
Of katoen nu biologisch is of niet, dat heeft geen enkele invloed op de kwaliteit ervan: die hangt vooral af van het zaaigoed en de klimaatomstandigheden.
Maar het klopt dat we al meer dan een jaar op zoek zijn en het heel lastig vinden om garens te vinden die zowel biologisch ALS sterk zijn… De reden is simpel: de vraag is zo laag dat biologisch katoen van goede kwaliteit (het zogenaamde “lange vezel”- en “extra lange vezel”-katoen) maar minder dan 0,01% van de wereldproductie uitmaakt.
Op zoek naar sterk biologisch katoen: net zoiets als een naald zoeken in een baal katoen. Stuur ons ook jouw woordgrapjes met katoen erin naar hello@loom.fr
Maar producenten van kwalitatief biologisch katoen bestaan wel degelijk. En hoe meer merken overstappen op biologisch katoen, hoe meer het aanbod zich zal ontwikkelen, ook dat van kwalitatief biologisch katoen.
Derde ongeldige argument: biologisch katoen is niet beter dan traditioneel katoen
Er zijn misschien discussies binnen de biologische voedsellandbouw, met name over het gebruik van Bordeauxse pap of het feit dat behandelde velden sowieso bio-velden besmetten. Maar in de textielsector zijn er twee keurmerken die garanderen dat katoen biologisch is en die, voor zover wij weten, nooit ter discussie zijn gesteld (in tegenstelling tot de “Better Cotton Initiative” en andere groene keurmerken):
OCS (Organic Content Standard)
GOTS (Global Organic Textile Standard), dat bovendien fatsoenlijke arbeidsomstandigheden garandeert
De echte reden: gebrek aan informatie
De echte reden waarom merken niet overstappen op bio, is dat maar weinig mensen zich bewust zijn van hoe ernstig de problemen zijn die gangbaar katoen veroorzaakt.
Waarom weten we dat niet? Omdat pesticidefabrikanten (Bayer, Syngenta, BASF…) een rookgordijn optrekken6 door ons te willen laten geloven dat het verdwijnen van insecten niet aan insecticiden ligt, maar aan tal van andere oorzaken: klimaatverandering, parasieten, verstedelijking, nachtelijke verlichting... Allemaal met behulp van lobbywerk en het financieren van wetenschappelijke studies om twijfel te zaaien (deze hier bijvoorbeeld, gefinancierd door Bayer en Syngenta, probeert aan te tonen dat neonicotinoïden in katoen volkomen onschadelijk zijn). Geen enkele kan natuurlijk de plotselinge terugval van insectenpopulaties halverwege de jaren 90 verklaren, net toen de neonics werden geïntroduceerd, maar wat maakt het uit.
“De agrochemische industrie is erin geslaagd een bewonderenswaardig kunststukje te leveren: ons uit het oog laten verliezen dat insecticiden precies doen waarvoor ze zijn ontworpen, namelijk insecten vernietigen.”
Conclusie
We zeggen het je eerlijk: nog geen twee jaar geleden waren we niet van plan om over te stappen op biologisch katoen. We dachten dat het gewoon meer betalen was voor weinig verschil. We geloofden naïef dat er toch wetten zijn die ons beschermen en dat de industrie niet zomaar haar gang kan gaan. We dachten dat de klimaatopwarming zo'n ernstig probleem was dat het voorrang had op alle andere. Toen we ons erin verdiepten, beseften we dat we het mis hadden.
We zijn al bijna een jaar bezig om ons hele assortiment om te schakelen op biologisch materiaal. Sommige producten op onze site zijn dat al, zoals de meeste van onze overhemden of onze truien. Voor de rest is het werk in uitvoering, maar zoals we hierboven al zeiden, is het best lastig om de juiste materialen te vinden. Twee, drie keer dachten we de vinger achter het geheim te hebben, en moesten we weer bij nul beginnen na duurzaamheidstests op de afgewerkte producten. Maar tegen het einde van 2020 zouden we ons hele assortiment op bio moeten hebben overgeschakeld.
Eigenlijk zouden we niet moeten zeggen dat we overschakelen op bio, maar dat we terugkeren naar bio. Om een tussenstap af te sluiten die nooit geopend had moeten worden.
Artikel geschreven door Guillaume Declair
Update oktober 2021
We hebben een uitstekend rapport gelezen van de Transformers Foundation, dat een aantal mythes over de katoenindustrie ontkracht. Naar aanleiding daarvan hebben we verschillende punten in dit artikel gecorrigeerd:
We schreven dat katoen 16% van de wereldwijde insecticiden gebruikt: dat is een verouderd cijfer uit 2014. In 2019 was katoen volgens het International Cotton Advisory Committee (ICAC) goed voor 10,24% van de wereldwijde verkoop van insecticiden.
We schreven dat biologisch katoen 0,5% van het wereldwijde katoen uitmaakt. In 2019/2020 (bron: Textile Exchange) is dat gestegen naar 0,95%.
Trouwens, er staan nog een paar heel interessante debunks in, waaronder de vaak gehoorde bewering dat "de textielindustrie verantwoordelijk zou zijn voor 20% van de wereldwijde waterverontreiniging". Naar alle waarschijnlijkheid komt dat cijfer uit een rapport van de Wereldbank en China uit 2007, dat stelde dat "de industrie" verantwoordelijk was voor 20% van de vervuiling in 7 Chinese rivieren (waarbij textiel een van de 6 genoemde industrieën was). Kortom, dat slaat nergens op.
En verder gebruiken we vandaag de dag alleen nog biologisch katoen voor onze kleding.
Noten
1 De pesticiden blijven op de buitenste schil van het katoen zitten. En zodra de katoenbol geoogst is, wordt de vezel zo grondig gewassen dat er in de afgewerkte producten geen enkel pesticide meer terug te vinden is. Volgens Antoine Guian, directeur van het textieltestlaboratorium SMT.
2 Heel veel insecten leveren onzichtbare, maar even noodzakelijke diensten aan de landbouw: lieveheersbeestjes eten bladluizen op, regenwormen beluchten en voeden de bodem... En insecten worden weer gegeten door vogels, die op hun beurt door andere dieren worden gegeten, enzovoort.
3 Zo heeft de Scopaff (het comité dat de toepassing van de Europese landbouwwetgeving moet vastleggen) onder invloed van industrielobby's al 27 keer (!) geweigerd om een beslissing te nemen over een nieuw goedkeuringsproces voor pesticiden dat rekening houdt met chronische toxiciteit voor bijen (volgens Stéphane Foucart in "Et le monde devint silencieux").
4 Vanggewassen zijn gewassen die schadelijke insecten ergens anders naartoe lokken, zoals luzerne voor wantsen of kikkererwten voor bepaalde rupsen.
5 Critici van biologisch katoen hebben gelijk als ze zeggen dat GGO-katoenplanten productiever zijn dan niet-GGO-katoenplanten (waar bio er een van is) en dus minder irrigatiewater nodig hebben per geproduceerde hoeveelheid. Maar je moet ook rekening houden met “grijs” water, dat wil zeggen water dat vervuild is door pesticiden, waarvan het volume volgens de ngo Water Footprint vijf keer kleiner is dan in de gangbare landbouw.
6 Dat lijkt verdacht veel op de strategie van de tabaksindustrie in de jaren 50. Toen de eerste studies verschenen die het verband tussen roken en kanker aantoonden, spraken de tabaksfabrikanten die niet tegen. Ze financierden liever enorm veel andere studies (meer dan 6000) om aan te tonen dat kanker ook andere oorzaken kon hebben (erfelijkheid, voeding, enzovoort) en ons te laten geloven dat roken niet zo erg was in vergelijking met al die andere oorzaken.
Wie zijn wij om dat te zeggen?
Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Het is je al 10.000 keer overkomen: je krijgt een Instagram-melding, opent de app om de reactie van je vriend(in) te bekijken en… je valt in de draaikolk. Meegesleurd door de stroom breng je tien minuten door met scrollen door de bodemloze put van je Insta-feed. Meerdere keren per dag.
En het is heel moeilijk om er weerstand aan te bieden, want de ontwerpers van Facebook, Instagram, YouTube of Netflix spelen bewust in op onze psychologische zwaktes, zodat wij zoveel mogelijk tijd op hun diensten doorbrengen.
We zijn er allemaal min of meer van op de hoogte dat sociale media ons manipuleren, maar wat minder bekend is, is dat 99,9% van de webshops vergelijkbare trucjes gebruikt, niet om ons tijd te laten doorbrengen op hun pagina's, maar om ons tot kopen aan te zetten.
Dat noemen we dark patterns : een arsenaal aan technieken die niet op onze rationaliteit inspelen, maar op onze kwetsbaarheden.
Als je smartphone een persoon was...
We denken al gauw dat het menselijk brein hyperrationeel is als het een beslissing neemt. In werkelijkheid zijn er factoren die het voortdurend van zijn cartesiaanse koers doen afwijken: cognitieve bias.
Minuutje algemene ontwikkeling : een cognitieve bias is iets waardoor het brein zich in bepaalde situaties systematisch vergist. Voorbeeld: beantwoord in gedachten de vraag “rijd jij beter of slechter dan gemiddeld?”. Klaar? Nou, je hebt hoogstwaarschijnlijk geantwoord, zoals 9 op de 10 mensen, dat je denkt beter te rijden dan gemiddeld. Dat betekent dat 4 van jullie zichzelf overschatten… terwijl ze ervan overtuigd zijn gelijk te hebben. Dat heet de “overmoedigheidsbias”, en iedereen is er slachtoffer van. Maar zulke bias zijn er tientallen en nog eens tientallen.
Let wel op: meestal zijn deze bias nuttig. Neem het voorbeeld van de overmoedigheidsbias: die is het die ons aanzet om risico's te nemen waardoor we vooruitkomen, terwijl een te ver doorgevoerde analytische redenering ons juist zou kunnen verlammen. Dat was nuttig voor mensen 10.000 jaar geleden, toen ze het bos in moesten om te gaan jagen (met het risico opgegeten te worden), en dat is het nog steeds vandaag, wanneer het ons aanzet om een baan te verlaten die ons ongelukkig maakt.
Maar bij online winkelen worden deze cognitieve bias ingezet binnen technieken die maar één doel hebben: ons meer laten kopen. Deze verkooptechnieken ken je waarschijnlijk al heel goed.
Inspelen op schaarste
De “schaarstebias” zorgt ervoor dat we een onevenredige voorkeur geven aan alles wat zeldzaam lijkt. Dat was nuttig in het paleolithicum, toen je jezelf moest motiveren om een wild zwijn achterna te zitten om niet van honger te sterven, in een wereld waar de beschikbare middelen echt beperkt waren.
Maar vandaag, met op elke straathoek een supermarkt, creëren merken die schaarste kunstmatig na: flashsales, meldingen van beperkte voorraad, collabs, supersnelle vernieuwing van collecties, drops (die producten in ultrabeperkte oplage die via sociale media worden gepusht).
Uitverkocht in 34 seconden: deze koffer van 1600 dollar
In die gevallen, wanneer het ons te veel laat betalen voor een paar schoenen die we niet nodig hebben, werkt de schaarstebias tegen ons. Hetzelfde geldt wanneer het ons een muf hotelkamertje laat boeken omdat 10 ANDERE MENSEN NAAR DEZE ACCOMMODATIE AAN HET KIJKEN ZIJN EN ER NIET VOOR IEDEREEN GENOEG IS.
Inspelen op de goede deal
Het typische voorbeeld is de doorgestreepte prijs: je krijgt te horen dat het product vroeger veel duurder was (terwijl die prijs kunstmatig hoog is) of dat het elders veel duurder is (zonder dat je ooit goed begrijpt waar dat cijfer vandaan komt).
88 € voor plastic zwaanspeldjes: we geloven er he-le-maal in.
We zijn dan slachtoffer van de ankerbias : ons brein beschouwt de referentieprijs als een ankerpunt en kent er een onevenredig belang aan toe. Of de doorgestreepte prijs nu betrouwbaar is of niet, we worden er volledig door beïnvloed. Precies zoals wanneer iemand je bij het begin van een onderhandeling een heel hoog bedrag noemt: het is psychologisch heel moeilijk om daarop met een veel lager cijfer te reageren.
Inspelen op het groepseffect
Dat is wanneer je wordt aangeraden je winkelmandje aan te vullen met “artikelen die andere klanten ook kochten” of “producten die vaak samen worden gekocht”.
Onder het mom van de klant een dienst te bewijzen door te voorkomen dat die een “aanvullend” artikel vergeet, grijpt de site terug naar de goeie oude technieken van cross-selling, maar vermenigvuldigt de impact ervan dankzij hetgroepseffect : kortom, een individu zal altijd liever de groep nadoen (zelfs als dat fout blijkt) dan alleen gelijk hebben (we verwijzen je graag naar het geniale stokjesexperiment van Solomon Asch als je wil zien hoe krachtig dit effect is).
“Weet dat de meeste van onze klanten kiezen voor de optie massagestoelen”
Inspelen op de blootstellingsfrequentie
Je hebt vast al eens meegemaakt dat je met vrienden over een parfum praat tijdens een drankje en, vijf minuten later, terwijl je op Facebook, Insta of Lemonde.fr rondsurft, een advertentie voor datzelfde parfum ziet. En dan denk je "dit kan niet, mijn telefoon luistert mee".
Je hebt bijna gelijk.
Je telefoon luistert niet mee, maar hij weet (soms beter dan jijzelf) wat je interesseert, gewoon door je online gedrag van de afgelopen dagen te analyseren. Wanneer je op internet surft, laat elke site die je bezoekt een klein spionnetje achter in je browser – daar zeggen we “cookie” tegen, dat klinkt schattiger. Dat cookie wordt gebruikt voor “retargeting”. Met andere woorden: in de weken die volgen, zie je op alle sites die je bezoekt advertenties voor de producten of diensten waar je online naar hebt gezocht… En het kan gebeuren dat je uiteindelijk zwicht.
Voor ons is dit gewoon Black Mirror.
Dat heet het vertrouwdheidsprincipe of de blootstellingsbias, een cognitieve bias die ten grondslag ligt aan reclamecampagnes van het type bombardement: hoe vaker je een product ziet, hoe vertrouwder het je voorkomt, hoe meer je het gaat waarderen.
Hoe valt anders te verklaren dat mensen dit drankje hebben gekocht?
Inspelen op het cijfer 9
Nog één laatste bias voor onderweg: de 9-bias, die verklaart waarom veel merken prijzen hebben die op een 9 eindigen. Volgens dit onderzoek dat de verkoop van damesmode vergeleek, zou een kledingstuk van 39 dollar 31% vaker zijn verkocht dan hetzelfde kledingstuk voor 34 dollar!
Ofwel hebben die gasten het onderzoek gelezen, ofwel is 9 hun geluksgetal.
En dan heb je nog de kampioenen, die alles tegelijk voor elkaar krijgen:
Waarom dark patterns vervelend zijn ?
Door deze dark patterns in te zetten, denken merken waarschijnlijk niet dat ze kwaad doen, ze willen gewoon hun omzet verhogen. En trouwens, deze technieken worden soms ook in de echte wereld toegepast: de verkoper bij Starbucks die vraagt of je een extra scheutje karamel wil, de autoverkoper die zegt dat het model dat je wil het laatste exemplaar op voorraad is, de makelaar die zegt dat er al "twee andere koppels op af zijn"…
Dus wat is het probleem?
Het eerste probleem is dat deze technieken online zo systematisch en zo geoptimaliseerd worden ingezet dat ze angstaanjagend effectief worden om je dingen te laten kopen die je niet nodig hebt. Zoals bioloog E.O. Wilson het uitlegt, hebben mensen “paleolithische emoties in een wereld van almachtige technologie” : zelfs het slimste en meest alerte brein kan niet op tegen het technologische arsenaal dat is opgezet om het te manipuleren. Precies zoals bij de fastfoodketen: de kassamedewerker mag je af en toe nog zo vaak vragen of je een toetje of een XXL-menu erbij wil, niets evenaart de effectiviteit van de zuil die je gemiddeld 34% meer laat kopen.
Weer eentje die via de zuil heeft besteld.
Welnu, in een wereld waar overproductie en overconsumptie onze toekomst in gevaar brengen, hebben merken een verantwoordelijkheid: hun klanten niet meer laten kopen dan wat ze echt nodig hebben. Het is niet omdat nieuwe technologieën het mogelijk maken om dit te doen, dat ze het ook moeten doen. De beweging “Humane Tech” van Tristan Harris pleit ervoor dat techbedrijven stoppen met inspelen op onze kwetsbaarheden om al onze aandachtstijd naar zich toe te trekken. Op dezelfde manier moeten online merken stoppen ons te manipuleren om ons te laten overconsumeren.
Het tweede probleem, minstens even belangrijk, is dat deze dark patterns ons stress, angst en frustratie laten voelen... Hyper negatieve gevoelens die we sowieso al genoeg ervaren in ons leven.
Wees een Jedi...
Toegegeven, dark patterns zijn ultra-effectief om snel en veel te verkopen. Maar een merk dat het op eerlijkheid durft te wagen, kan het net zo goed doen. Ja, het is altijd verleidelijk om op "kopen" te klikken als je -70% ziet. Maar op de lange termijn kies je toch liever voor je trui die het uithoudt boven die ene die je alleen maar kocht omdat hij in de aanbieding was. Het is eigenlijk een beetje als weigeren om te zwichten voor de duistere kant, om de lichtzijde van de force te beheersen: het gaat langzamer en moeizamer, maar uiteindelijk is het veel krachtiger.
Jij en je vrienden tijdens Black Friday.
Alleen al het besef dat dark patterns bestaan, vermindert hun impact. Dus hou je ogen open, en moge de force met je zijn.
PS:
Lange tijd hebben ook wij bij Loom aardig wat van deze dark patterns toegepast. Omdat we ons de vraag eigenlijk nooit hadden gesteld.
Vroeger, als je je bestelling bij Loom halverwege liet vallen, stuurden we je een e-mail met deze formulering. Dank aan de klant die ons erop wees dat we wat te opdringerig waren...
Maar als we er goed over nadenken, hebben we eigenlijk niet zoveel zin om je te manipuleren of je te laten kopen wat je niet nodig hebt. In het verleden zijn voorbestellingen, retargeting, promoties en de weergave van beperkte voorraad waardevolle instrumenten geweest voor de groei van Loom, maar vandaag kunnen we het ons veroorloven om ervan af te zien.
Dus om nooit meer in de verleiding te komen van dark patterns, doen we de volgende beloftes:
We tonen nooit meer prijzen die op een 9 eindigen (en al helemaal niet op 99)
Nooit meer “nog maar” : we tonen nooit meer een tijdslimiet om te bestellen of een aantal resterende artikelen op voorraad
Bye bye cookies : we verwijderen van onze sites de cookies die gebruikt kunnen worden voor retargeting op Facebook, Instagram of de andere webpagina's die je bezoekt
Wie zijn wij om dat te zeggen?
Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Kleermotten: hun gaten in je kleding herkennen, herstellen en ervan afkomen
Onderhoud
gepubliceerd op
March 29, 2023
Bijgewerkt op
September 10, 2026
Leestijd
4
minuten
Geef je mening
reacties
Dit artikel is oorspronkelijk in het Frans geschreven (onze moedertaal). Excuses bij voorbaat als sommige zinnen wat stroef lopen. Mail ons gerust op hello@loom.fr om ons te helpen deze vertalingen te verbeteren.
De mooie dagen zijn terug en je staat op het punt het bestaan van je wollen truien, sjaals en mutsen te vergeten tot de volgende kou-inval. In dit artikel leggen we uit hoe je voorkomt dat kleermotten de komende maanden je garderobe als een all-you-can-eat buffet gebruiken. En is het kwaad al geschied, dan laten we je zien hoe je de schade herstelt.
De kleermot, vroeger ook wel "kledingteigne" genoemd (EN DAT IS EEN BIJNAAM DIE ZE VOLLEDIG VERDIENT), is een nachtvlinder waarvan de larven zich voeden met keratine. In het ecosysteem is het normaal gesproken hun taak om de langzaamst afbrekende onderdelen van kadavers af te breken: huid, vacht, klauwen, hoorns, hoeven… We zijn dus best dankbaar voor deze uiterst nuttige kleine larfjes, maar we zouden het liever zien dat ze onze wollen truien met rust laten.
Voordat je je winterkleren opbergt, moet je er dus zeker van zijn dat er geen mot haar intrek heeft genomen in je kast. Hier zijn een paar aanwijzingen om het zeker te weten:
In je kast: - terwijl je in je kledingkast rommelt, of je truien uitschudt, vliegen er kleine zilverkleurige vlindertjes op (een kleermot is iets minder dan 1 cm lang), - je hebt in de hoekjes van je kast witte, wattig ogende cocons gevonden (spoiler: dat zijn mottencocons),
Op je kleding: - je hebt vrij herkenbare gaten opgemerkt: het lijkt alsof er een steek is losgetrokken, maar zonder dat er draadjes uit het gat steken, - een van je truien heeft meerdere gaten op dezelfde plek, - de gaten zijn onregelmatig en niet erg groot (ongeveer 0,5 cm doorsnede) en verschijnen op dierlijke materialen, vooral op wol of zijde.
De experts zijn stellig: hier is een mot langsgekomen.
Heb je op een van deze punten "ja" geantwoord, raap dan al je moed bij elkaar en volg de gids:
Hoe kom je van kleermotten af
Of preciezer: hoe kom je van mottenlarven af, want zoals we hierboven al uitlegden, zijn het de larven die zich voeden met keratine en de gaten in je truien maken. Volwassen motten eten zelf niet: ze hebben een levensverwachting van een dagje of tien, waarin hun enige doel is een geschikte plek te vinden om eitjes te leggen. #mumlife #proudmama
Mottenlarven zijn bang voor beweging, en hun overlevingsinstinct kan ze ertoe brengen zich te verstoppen in eender welk kledingstuk of hoekje (ook al eten ze in finealleen dierlijke materialen). Ik raad je dus aan om alle kleding in de buurt van je aangevreten wollen kledingstukken te behandelen, evenals je kast, om zeker te zijn dat je alle larven kwijtraakt. Zo pak je dat aan:
Voor kwetsbare kledingstukken of wol: leg ze 72 uur in de vriezer en was ze daarna op een wolprogramma op 30°C — de kou en het water zouden ze moeten doden,
Voor kleding die dit verdraagt (zoals katoenen kleding bijvoorbeeld), was je op 60°C en droog je in de droger, of strijk je ze — de hitte maakt een einde aan hun kwaadaardige plannen,
Stofzuig je kast van boven tot onder, met extra aandacht voor de hoekjes, om de mottencocons te verwijderen,
Strooi wat diatomeeënaarde in de hoeken van je kast om de larven te doden die zich daar verstoppen en die je niet had kunnen opzuigen. Het is een algenpoeder dat je in de supermarkt vindt en dat als mechanisch insecticide werkt. Zuig het na een week weer op, want het kan op de lange termijn irriterend zijn, en lees uiteraard de contra-indicaties op de achterkant van de verpakking,
Om helemaal zeker te zijn dat je er vanaf bent, kun je aanvullend gebruikmaken van mottenvallen die zijn doordrenkt met feromonen die de resterende mannelijke motten aantrekken, die er dan aan blijven plakken: dat zou dus een einde moeten maken aan de voortplanting van deze kleine beestjes.
Geen mot zal je kunnen weerstaan.
Als je dit allemaal hebt gedaan, kun je je kleding met een gerust hart weer in de kast opbergen. Maar juich niet te vroeg: nu moet je er nog voor zorgen dat de motten niet terugkomen.
Hoe voorkom je dat motten zich bij jou vestigen
Om motten uit je kledingkast te houden, zijn er een paar dingen die je moet weten:
Om te beginnen: motten houden van duisternis en hebben een hekel aan beweging — ja, dat zei ik al, maar het is zo belangrijk dat ik het nog eens herhaal. Vermijd het dus om truien jarenlang ongebruikt in een kast te laten liggen. Draag ze vaak en vermijd het kopen van truien die je eigenlijk niet nodig hebt.
Deze beestjes zijn dol op lichaamsgeurtjes. Lucht je trui aan het einde van de dag goed uit nadat je hem hebt gedragen, bijvoorbeeld over de rugleuning van een stoel.
Stop een stukje cederhout tussen je stapel truien om motten op afstand te houden. Doe er elke drie maanden een druppeltje cederhoutetherische olie op, zodat het zijn geur (en dus zijn werking) niet verliest.
Waarom cederhout het beste anti-motmiddel is
Om deze kastvernietigende beestjes op afstand te houden, gebruikte men vroeger mottenballen van naftaleen, totdat bleek dat deze irriterend zijn voor de huid, de slijmvliezen van de ogen en de luchtwegen bij mensen (vooral bij kinderen), waarna de verkoop ervan in 2008 werd verboden.
Zonder naftaleen moet je terugvallen op het bekendste natuurlijke afweermiddel tegen kleermotten: cederhout, dat verschillende soorten larvendodende alcoholen bevat (zo beschermt de ceder zichzelf immers tegen insecten die hem zouden kunnen opvreten). Al in 1682 vind je geschriften die aanraden om wollen kledingstukken te bewaren in kasten van cederhout. Een volksgeloof dat in 1952 wetenschappelijk werd bevestigd, dankzij de onderzoekers Huddle en Mills met een niet mis te verstane conclusie: "Larven die werden blootgesteld aan 0,6 mg/l cederhoutolie-damp hadden een sterfte van 91% binnen een week. Een andere groep larven die werd blootgesteld aan 1-2 mg/l cederhoutolie-damp had een sterfte van 100% binnen 8 tot 24 uur na blootstelling. [...] ". Mooi zo!
Je vindt cederhouten anti-motstokjes in de meeste supermarkten, maar die worden meestal gemaakt van Noord-Amerikaans hout en vervolgens bewerkt in China — en het is toch zonde om dat soort producten te importeren als je in een land woont dat boordevol cederbossen zit (aka Frankrijk).
Bij Loom hebben we dus onze uiterste best gedaan en onze eigen 100% lokale anti-motkit ontwikkeld, in samenwerking met deze twee toffe bedrijven:
la Tabletterie des Lacs (in de Jura, in het oosten van Frankrijk) maakte voor ons schijfjes van cederhout uit lokale bossen, met een gaatje in het midden zodat je ze aan je kleerhangers kunt hangen of tussen je stapels truien kunt leggen.
Omdat de geur van cederhout na een paar maanden vervaagt, klopten we ook aan bij de Distillerie Bel Air (in de Gard, in het zuiden van Frankrijk), die op ambachtelijke wijze Franse cederhoutetherische olie produceert.
Hoe herstel je een kledingstuk met mottengaten?
Je bent eindelijk definitief van de kleermotten af, maar er blijven wat gaten in je steken achter als herinnering aan hun bezoek. Om te voorkomen dat deze gaten na verloop van tijd groter worden, raad ik je aan ze netjes te herstellen.
Optie 1 - Do it yourself
Gewapend met geduld, een naald en stopwol in de juiste kleur, zoals deze, volg je de instructies van deze video die stap voor stap uitlegt hoe je je truien met gaten stopt.
Er bestaan ook uitstekende, uitgebreidere cursussen om te leren hoe je kleding met gaten herstelt:
Je kunt je truien ook toevertrouwen aan ambachtslieden die hierin gespecialiseerd zijn. Dat geldt bijvoorbeeld voor Julie, de oprichtster van La Clinique du Pull die in Parijs gevestigd is, maar naar wie je je truien ook per post kunt opsturen. Ze tovert er wonderen mee, het bewijs in beeld:
Voor een onzichtbaar stopwerk, steek voor steek, zoals op de foto hierboven, betaal je zo'n tien euro per gat. Het resultaat is volledig onzichtbaar, maar als een mot een heus feestmaal van je trui heeft gemaakt, kan de rekening snel behoorlijk oplopen.
Heb je een kleiner budget, of zit je trui zo vol gaten dat hij op een wiel Emmental de Savoie I.G.P. lijkt, dan is er de optie "opvullen" ("tamponnage"), die eenvoudiger is dan de vorige: Julie knoopt alle door de mottenlarve opgevreten draden aan elkaar om te voorkomen dat het gat groter wordt, en bedekt de plek vervolgens met wolvilt om hem te verbergen en te verstevigen. Deze techniek kost een paar euro per te herstellen gat. Ikzelf koos voor een zichtbare afwerking met gekleurde wol, maar je kunt haar ook vragen om een toon-op-toon afwerking, als je niet op een lieveheersbeestje wilt lijken, bekeken door een kleurenblinde met een vergrootglas.
Big up voor La Clinique du Pull!
Zo, nu weet je zo ongeveer alles over motten, hun larven, Franse cederbossen en herstel door middel van tamponnage. Zorg goed voor je wollen truien en vooral: weg met die motten!
Wie ben ik om je iets te vertellen over het onderhoud van je kleding? Ik heet Claire en ik ben verantwoordelijk voor het opvolgen van de productie bij Loom. Ik probeer vooral te voorkomen dat producten op onze site uitverkocht raken (oké, dat is nog niet perfect, maar ik werk eraan) en ik zorg er bij elke stap van de productie voor dat de kleding aan onze kwaliteitseisen voldoet. Daarnaast ben ik gepassioneerd door alles wat de levensduur van onze kleding verlengt: onderhoud, reparatie en andere huis-, tuin- en keukentrucjes. Ik geef kleding graag een "extra vleugje ziel", werk ze om, herstel ze, geef ze een nieuwe kans wanneer niemand ze meer wil. Op deze pagina's probeer ik met je te delen wat ik weet en wat jou van pas kan komen. Nog één ding: alle trucjes die je op deze site vindt, heb ik echt zelf getest en persoonlijk gecontroleerd of ze werken (met andere woorden, het is geen copy-paste van wat ik ergens op internet vond). Heb je nieuwe tips voor me, laat dan gerust een reactie achter onder dit artikel.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur.