Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Was onze chino goeder dan de goedste van je chino's1 ? (spoiler: nee)
Bij Loomis het onze missie om kleding te ontwerpen die zo sterk mogelijk is, met een zo klein mogelijke impact op de planeet en de mensen, en dat zonder de prijzen te laten ontploffen. Met andere woorden: we willen dat onze kleding de beste verhouding “kwaliteit-ethiek-prijs” heeft. Maar in 2018 merkten we dat dat niet echt het geval was bij de tweede generatie van onze chino. We kochten een half dozijn chino's van verschillende merken en vergeleken hoe goed de kleur bleef zitten na zes stevige was- en droogbeurten: 40°C zonder ze binnenstebuiten te keren (heiligschennis) plus de droogtrommel. En de resultaten stemden ons niet bepaald vrolijk: het was geen ramp, maar onze chino was verre van de meest slijtvaste.
Foto's in hoge resolutie beschikbaar via deze link.
We besloten dan ook om geen nieuwe bestellingen meer te plaatsen voor deze chino en uit voorraad te blijven tot we de kwaliteit een niveau hoger hadden getild.
Een klein stukje onverzettelijke stof
Een stof is een beetje als een gerecht in een restaurant. Je kunt kiezen voor de beste ingrediënten, maar soms is het recept gewoon niet geweldig. Zelfs als je het beste garen, de beste weeftechniek en de beste verfstof kiest, is testen de enige manier om zeker te weten dat de stof echt sterk is. Dus verzamelden we zoveel mogelijk stalen van verschillende leveranciers en samenstellingen, en lieten we ze een tiental keer door de wasmachine gaan. Zo ontdekten we dat er, ergens diep in een Gallisch dorpje, nog een klein stukje onverzettelijke stof bestond dat keer op keer weerstand bood aan het wassen. En die stof werd gemaakt door het Elzasser bedrijf Velcorix. Eh, sorry: Velcorex.
Top 2 van de beste uitvindingen uit de Elzas, volgens de Loom-ranglijst van 2019.
Velcorex weeft stoffen en “veredelt” ze, bijvoorbeeld door er fluweel van te maken of ze te verven (mooi meegenomen). Terwijl de hele Franse textielindustrie naar Azië verhuisde, deed de baas van Velcorex, Pierre Schmitt, er alles aan om het bedrijf in de Elzas te houden door vol in te zetten op kwaliteit. Resultaat: de fabriek heeft vandaag 100 mensen in dienst en draait op volle toeren (je kunt hem erover horen praten hier en je aansluiten bij zijn fanclubje). Omdat verven en afvalwater niet altijd goed samengaan, bouwden ze hun eigen waterzuiveringsinstallatie en al hun producten zijn OEKO-TEX®-gecertificeerd. Zo lukt het hen om een textielfabriek te laten draaien midden in het natuurpark Ballons des Vosges, in de Vogezen, in het oosten van Frankrijk.
Links Pierre Schmitt, rechts het voltallige Loom-team.
Op zoek naar de nieuwe X Factor van de naaimachine
Onze eerste confectiefabriek was oké, maar niet top. We beseften dat we, om onze chino te verbeteren, moesten samenwerken met een fabriek die net zo kwaliteitsgericht was als wij. Zo stelden de mensen van Velcorex ons voor aan Andreia. Dat was in september 2018: Loom was toen nog klein, en de fabriek van Andreia in Porto ook. Sindsdien heeft Andreia een tiental mensen aangenomen. Onze twee bedrijven groeien parallel, en we moeten toegeven dat dat een beetje een emotionele band tussen ons heeft gecreëerd. We hebben met hen gewerkt aan elk zwak punt van de chino's:
De naden scheuren? We kozen voor naaigaren dat drie keer zo dik is.
Draadjes die aan de binnenkant los kunnen trekken? We hebben de naden afgewerkt met biaisband, zodat dat niet meer gebeurt.
De tailleband zakt na verloop van tijd door? We hebben hem versterkt met een dikkere plakvoering.
De knopen van de gulp laten altijd wel een keer los? We stappen over op een rits (YKK, uiteraard) en een metalen knoop.
En om te voorkomen dat we je een broek van meer dan 100 euro zouden verkopen, hebben we samen nagedacht over hoe we de confectie konden vereenvoudigen: nog maar één achterzak, geen muntzakje (wie gebruikt dat nou echt?), geen “V-inzet” aan de achterkant, de maat op het samenstellingslabel drukken in plaats van twee aparte labels te maken...
De "V-inzet" is die splitsing in de tailleband aan de achterkant, waarmee je kleermaker de broek naar jouw maat kan aanpassen. Raad zelf maar hoeveel procent van de mensen daar ooit gebruik van maakt.
Het patroon boven alle patronen
We hadden de stof, we hadden de fabriek, nu moesten we alleen nog het juiste patroon ontwikkelen. Het is natuurlijk belangrijk dat een broek je billen goed laat uitkomen, maar voor een langere levensduur moet een goede pasvorm ook de spanning op de naden en de wrijving van de stof minimaliseren. Daarom schakelden we iemand in die er verstand van heeft: de broekenmodelleur van een groot modehuis. Het kostte ons een half dozijn prototypes om tot een pasvorm te komen waar we echt tevreden over zijn.
We zijn er bijna.
Test me, haat me, maar kijk vooral naar miiij
We willen niet dezelfde fouten maken als in het begin, dus testen en hertesten we de chino. Eerste stap: hem meerdere wasbeurten-op-40°C-met-droogtrommel-en-alles-aan-de-goede-kant laten ondergaan. Met het blote oog zie je dat de resultaten best goed zijn: er is een beetje verkleuring, maar de kleur blijft heel goed zitten, zelfs op wrijfplekken zoals de gulp en de lussen van de tailleband.
Onze chino na zes was- en droogbeurten met de goede kant naar buiten (en dan nog is dit niet zijn beste kant).
Tweede stap: deze chino veel dragen. Wekenlang hebben de jongens van het team de opeenvolgende prototypes gedragen, tot ze uiteindelijk het definitieve model niet meer uittrokken (de legende wil dat ze deze broek 's nachts wasten, zodat ze hem 's ochtends weer konden aantrekken). Resultaat: hij is niet alleen supercomfortabel (hij heeft precies genoeg elastaan om makkelijk op de fiets te stappen), maar hij vervormt ook nauwelijks (hij vormt bijvoorbeeld geen “zakken” bij de knieën). Dat komt door een geheim: onze stof bevat elastomultiestervezels, waardoor hij na het uitrekken heel goed zijn oorspronkelijke vorm terugkrijgt.
Niemand is perfect
Deze chino is niet perfect. Het is gewoon het beste compromis dat we tot nu toe hebben gevonden tussen kwaliteit, ethiek en prijs. Dit is alles wat volgens ons nog beter kan:
De stof is gemerceriseerd om de sterkte te verbeteren, maar dat maakt hem in het begin een beetje glanzend en statisch. Dat effect verdwijnt na een of twee wasbeurten, maar we werken eraan om dit te veranderen.
Voordat de stof in de Elzas wordt geverfd, wordt ze in Pakistan geweven. Om te kunnen eisen dat dat weven in Spanje of de Elzas gebeurt (wat we van plan zijn), moeten we iets grotere bestellingen plaatsen.
Het gebruikte katoen is conventioneel katoen. We werken samen met Velcorex aan een even sterke versie in biologisch katoen, maar we weten nog niet hoeveel tijd dat gaat kosten.
Een van de geheimen achter de sterkte van deze chino is het gebruik van elastomultiester (een afgeleide van polyester).
Zelfs met een eenvoudigere confectie en een marge die we tot het minimum hebben teruggebracht, kunnen we hem niet voor dezelfde prijs verkopen als voorheen (60 euro). Hij is dus een beetje duurder geworden: 75 euro.
Update januari 2021
Het katoen van de chino is nu bio.
De stof is minder glanzend en minder statisch dan bij de 3e generatie, dankzij een aanpassing van het stabilisatieproces van de stof.
Het kruis is versterkt met een dubbele naad.
De maattabel is aangepast zodat de chino iets minder wijd valt op de heupen.
Het katoenen garen en de stof worden lokaler geproduceerd: het spinnen gebeurt in Turkije en het weven in Frankrijk.
De prijs van de chino ligt 5 euro hoger dan voorheen, omdat de productie ons 10% meer kost.
1 Deze formulering is geen grammaticale fout, maar een knipoog naar “plus bonne que la plus bonne de tes copines” van de Franse rapgroep NTM — voor het geval je, net als een onoplettend teamlid van Loom, de verwijzing niet meteen snapte.
Wie zijn wij om dat te zeggen?
Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Begin 2017 deden we testen met een fabriek om tegelijk onze polo en onze hoodie te ontwikkelen (beide worden op hetzelfde type machine gebreid).
Een rondbreimachine waarmee je alle steken "met fijne gauge" kunt maken: t-shirt, polo, hoodie...
Na een paar maanden moesten we de feiten onder ogen zien: bij geen van beide producten was de fabriek waarmee we werkten goed genoeg. Dus zijn we op zoek gegaan naar een betere. We besparen je de details, maar na een stuk of tien bezoeken ontmoetten we Jose-Pedro, en toen wisten we het meteen: dit is hem. Met hem hebben we een hoodie gemaakt die bijzonder stevig is. Dus was het logisch om ook onze polo met hem te ontwikkelen.
Het juiste piqué ontwikkelen
Uit onze eigen ervaring, en na het lezen van tientallen artikelen over dit onderwerp, hebben we begrepen dat er meestal drie dingen misgaan met de stof van een polo (het zogenaamde "piqué"):
een kraag die golft;
kleur die vervaagt;
een polo die krimpt.
We begonnen met een piqué van 100% GOTS-gecertificeerd biologisch katoen, lange vezels (zoals gewoonlijk) en voldoende dichtheid (240 g/m2), zodat het zo min mogelijk pluist, niet verkleurt of krimpt bij het wassen en de kraag zijn vorm behoudt. Binnen een paar weken ontwikkelen we een piqué van zogenaamd "compact" garen, een vrij recente spintechniek waarmee de stof nog sterker wordt. De stof lijkt ons mooi en sterk, maar dat moet nog getest worden..
.Links een Portugese piqué. Rechts een Spaanse Piqué.
Tests in huis
Normaal laten we onze prototypes testen in gespecialiseerde laboratoria. Maar bepaalde soorten slijtage, zoals een kraag die gaat golven of een ongelijke verkleuring (best typisch voor een polo), komen niet goed naar voren in de cijfermatige analyses van professionele labs. Daarom hebben we besloten ons eigen testlab op te zetten.
Eigenlijk is het niet zo ingewikkeld. Je hebt nodig:
een wasmachine;
een droger;
een meetlint;
een goede camera;
goed licht.
Koop een stuk of tien polo's uit de winkel: fast fashion, iconische merken voor dit kledingstuk, merken met een reputatie op het gebied van prijs-kwaliteitverhouding. Meet ze op. Was ze. Stop ze in de droger. Meet ze opnieuw op. En dat vijf keer achter elkaar. Maak een foto van deze polo's na deze vijf was-droogcycli. Vergelijk dan.
Dat, mevrouw, is pure huisvlijt.
Maken polomerken wel goede polo's? (spoiler: nee)
Hier zijn de foto's van de polo's van verschillende merken na 5 was-droogcycli:
Wat ons meteen opviel, was het verkleuringsprobleem: zelfs bij polo's van meer dan 100 euro zijn de resultaten ronduit schandalig (en dan hebben we het nog niet eens over de fast-fashionpolo). Hetzelfde geldt voor de kraag: die houdt zelden goed stand, ongeacht wat je ervoor betaalt.
Wat ook opvalt: alle polo's (zelfs de goede kwaliteit) verliezen tussen de 5 en 13% van hun lengte. Dat zit gewoon in de aard van piqué: zelfs de beste polo ter wereld krimpt een beetje bij het wassen.
Balans van deze tests: onze polo krimpt het minst bij het wassen en staat op de tweede plek als het gaat om kleur- en kraagbehoud. Dat wil niet zeggen dat hij nooit zal verkleuren en dat de kraag eeuwig zo strak blijft als op dag één (dat is onmogelijk bij 100% katoen), en ook niet dat het de beste polo van allemaal is. Hij houdt het gewoon beter vol dan de andere polo's die we getest hebben.
De details die het verschil maken
Zoals gewoonlijk stuurden we jullie voor de confectie een vragenlijst. En 1700 van jullie vertelden ons wat er mis gaat met jullie polo's.
Nog een slachtoffer van Desigual.
Niet verrassend, jullie klaagden massaal over verkleuring en de kraag die niet goed blijft zitten. Jullie hadden het ook over vervorming van de stof en verdraaiing. Met de kwaliteit van het piqué dat we ontwikkeld hebben, zou dat allemaal geen probleem meer moeten zijn.
Jullie noemden ook het probleem van krimpen. Om dat op te lossen, hebben we twee dingen gedaan: de polo in de fabriek voorwassen zodat hij al voorgekrompen bij je aankomt, en wat extra lengte toevoegen ten opzichte van onze gebruikelijke maattabel, zodat hij na drie wasbeurten geen crop top wordt.
Boodschap voor iedereen die vóór 1996 geboren is: dit is een crop top.
Nadat we twee prototypes hadden kapotgetrokken alsof we ossen waren, hebben we verstevigingsstiksels boven de zijsplitten toegevoegd. En omdat verschillende van jullie gaten bij de knoopsluiting noemden, hebben we dezelfde stiksels gebruikt als bij hoogwaardige polo's.
Ten slotte willen best veel van jullie dat de mouwen van de polo strak om de biceps zitten. We hebben de mouwopening iets krapper gemaakt dan gemiddeld: als je genoeg ijzer optilt, zou je dat kleine beetje elastiek op je gespierde armen moeten voelen.
Qua stijl kozen jullie voor een getailleerde pasvorm en knopen in dezelfde kleur als de stof. Qua kleur: jullie top 3 was marineblauw, gemêleerd grijs en zwart.
De polo 2de generatie: hetzelfde, maar beter
(Update van dit artikel: april 2021)
Na een jaar draagt 97% van de mensen die de polo van de 1ste generatie hebben gekocht hem nog steeds. De tweede generatie is even sterk en heeft bovendien:
- Hij is van biologisch katoen (want anders gaat gewoon niet). - De kraag is lager aan de achterkant van de nek. - De naad van de binnenboord onderaan is verbeterd zodat hij niet gaat rafelen.
De prijs ligt 5 euro hoger dan die van de polo van de 1ste generatie, omdat hij ons gemiddeld 20% meer kost om te maken.
(Update van dit artikel: juli 2022)
De polo is nu verkrijgbaar in marineblauw, gemêleerd grijs en wit.
Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Je verandert geen enkele sector zonder jezelf een fundamentele vraag te stellen: waar komt het geld vandaan?
Als je een bedrijf opricht, zijn er twee strategieën mogelijk:
1/ De start-upstrategie, dat wil zeggen: exponentieel groeien met de ambitie om snel de wereld te veroveren 2/ De mkb-strategie, waarbij je een bedrijf opbouwt dat langzaam maar zeker groeit
De ene visie is niet beter dan de andere: de twee modellen komen gewoon overeen met twee verschillende mentaliteiten.
Maar tegenwoordig lijkt het wel alsof niemand die een bedrijf opricht zich die vraag nog stelt: ze willen allemaal een start-up oprichten. Omdat de media het nergens anders over hebben, omdat het stoerder klinkt op een feestje (nou ja, op sommige feestjes) en omdat het ze mogelijk stinkend rijk kan maken.
Deze start-ups gaan meestal “kapitaal ophalen”, oftewel geld vragen aan investeringsfondsen (= organisaties die grote persoonlijke investeringen plaatsen om zo veel mogelijk rendement te halen). Om hen terug te betalen, moeten deze fondsen het geïnvesteerde bedrag in de start-ups – met zo veel mogelijk rendement – binnen 4 tot 10 jaar terugkrijgen. Dat kan op drie manieren:
1/ Door de start-up te verkopen aan een ander bedrijf. 2/ Door de start-up te verkopen aan een ander investeringsfonds. 3/ Door hem naar de beurs te brengen (minder gebruikelijk).
In geen enkel gevalkan de start-up een onafhankelijk bedrijf blijven (behalve misschien in de zeer zeldzame situatie waarin het bedrijf zichzelf in de schulden steekt om zijn onafhankelijkheid terug te kopen). Door kapitaal op te halen, moet het zo snel mogelijk groeien om zo duur mogelijk verkocht te worden. Dat is de groeiwedloop. Natuurlijk zijn sommige fondsen geduldiger dan andere en begeleiden ze ondernemers ook in moeilijke tijden, maar het langetermijndoel blijft hetzelfde: zo snel mogelijk verkopen met een zo hoog mogelijke meerwaarde.
De favoriete illustratie van investeringsfondsen: de racewagen (of anders de raket).
Voor sommige soorten bedrijven is die snelle groei onmisbaar, vooral wanneer ze heel snel een “kritische omvang” moeten bereiken: bijvoorbeeld Airbnb, dat veel aanbod nodig heeft voor toeristen en veel vraag voor mensen die een appartement verhuren.
Het echte probleem is dat tegenwoordig te veel nieuwe bedrijven zichzelf als start-up beschouwen. Ze halen kapitaal op en storten zich vervolgens in een groeiwedloop die voor hen veel meer risico's dan voordelen met zich meebrengt.
Als je dingen te snel doet, doe je ze minder goed
Faster, maar niet stronger of better.
In een onderzoek onder meer dan 3.000 start-ups, toonden onderzoekers van Stanford aan dat de belangrijkste oorzaak van mislukking nu net voortijdige groei was.
Stel dat je net meerdere miljoenen euro's hebt opgehaald. Als je bedrijf niet snel genoeg groeit, zit je in de val. Je gaat reclame maken in plaats van je product te verbeteren, je neemt een salesteam aan in plaats van een engineeringteam, enzovoort.
Herinner je je Groupon nog? Na een jaar werd de waarde van het bedrijf al geschat op 1 miljard dollar. Vandaag is het nog maar een schim van zichzelf. Waarom? Omdat het bedrijf, in plaats van de winkels correct te vergoeden, alles erdoorheen joeg aan reclame en internationale expansie.
Snelle groei ondermijnt de kans op duurzame groei.
Net als bij een boom die geen tijd heeft gehad om stevige wortels te vormen, ontstaan er bij te snelle groei zwakke plekken die het bedrijf overleveren aan de eerste de beste storm. Voor investeerders is dat niet zo erg: omdat hun investeringen over tientallen start-ups verspreid zijn, is het genoeg dat er één “werkt” om de val van 15 andere te compenseren... Voor de mensen die hun baan verliezen wanneer het bedrijf de deuren sluit, is dat vervelender.
Maar die kwetsbaarheid van start-ups is nog het minste probleem. Hun snelle groei brengt drie andere, veel zorgwekkendere problemen met zich mee.
De collaterale schade van snelle groei
En daar gaan we dan, het moest er wel een keer van komen.
De consument is de klos
Er is een term die enorm in trek is in Silicon Valley: blitzscaling (“bliksemgroei”). Het idee is om zo snel mogelijk te groeien om de concurrentie te verpletteren, en dat zonder per se het beste product of de beste dienst te bieden.
Denk aan deelauto's/-fietsen/-steps of maaltijdbezorging op aanvraag. Als Uber nog groter wordt? Dat maakt voor de klant geen verschil meer. De wachttijd is al zo laag dat nieuwe chauffeurs die niet significant meer zullen verkorten. Maar hoe groter Uber wordt, hoe groter de kans dat het de concurrentie uitschakelt... dus investeert het bedrijf steeds meer in marketing en reclame.
Deliveroo en Uber Eats hebben Take Eat Easy en Foodora laten verdwijnen met massa's reclame op Facebook en in de metro. En zodra een van deze twee start-ups een monopolie heeft, haalt ze dat geld misschien terug via de prijs van maaltijden, het loon van bezorgers en de commissies van restaurants.
Kortom, vandaag is het goedkoop, maar morgen betalen we waarschijnlijk de hoofdprijs.
Stress en druk op het personeel
Door deze groeiwedloop kan het werktempo bij start-ups absurd worden. Speciale vermelding voor Nikolay Storonsky, oprichter van de online bank Revolut, die van zijn team vraagt om 12 tot 13 uur per dag te werken en verklaart: “Ik begrijp niet hoe een privéleven je kan helpen om een start-up op te bouwen” (sic). Dat geldt natuurlijk niet voor alle start-ups, maar als oprichters niet oppassen, kunnen de werktijden al snel de balans van hun werknemers in gevaar brengen.
Een pittige rekening voor de samenleving
Deze start-ups, opgepompt met geld van investeringsfondsen, gooien onze banen en gewoontes overhoop met een ongekende snelheid. Zo snel dat de samenleving geen tijd heeft om zich aan te passen. Ja, Uber heeft in een paar jaar tijd honderdduizenden chauffeursbanen gecreëerd… maar het zal ze nog sneller vernietigen zodra het de zelfrijdende auto uitrolt. Hoe zullen overheden erin slagen om al deze mensen te beschermen die van de ene op de andere dag werkloos worden? (En dan hebben we het nog niet eens over de onzekerheid van al deze gecreëerde banen, zoals die van mensen die auto's rijden, maaltijden bezorgen of accu's van steps opladen). Start-ups ontstaan vaak met het doel om de wereld beter te maken, maar hun financieringsmodel kan soms het tegenovergestelde effect hebben.
En de planeet draait ervoor op
Maar vooral: de groei van deze bedrijven gaat zo snel dat ze geen tijd hebben om hun impact op het milieu te meten (voor zover dat hen al interesseert). Ze denken in jaren, terwijl milieugevolgen zich in decennia of eeuwen laten meten. Voorbeeld: door miljoenen waardeloze fietsen te produceren die uiteindelijk op de vuilnisbelt belanden, staan deelfietsstart-ups niet echt stil bij de uitputting van metaalvoorraden.
De tijdschaal van de natuur is niet die van een investeringsfonds.
Yvon Chouinard, oprichter van Patagonia (in 1969, zoals deze glorieuze snor bewijst).
Hoe lovenswaardig de aanvankelijke waarden van de oprichters ook zijn, de groeiwedloop maakt ze achterhaald.
Zonder ethische financiering kan er geen ethisch bedrijf bestaan.
Vaak wordt Patagonia genoemd als het ultieme voorbeeld van een ethisch bedrijf, superbetrokken bij milieubescherming, en een ondernemerssucces met vandaag meer dan 2.000 werknemers. Maar zou het merk nog bestaan als het een tomeloze groei had moeten volhouden, zelfs ten koste van de kwaliteit? Waarschijnlijk niet. Toen het bedrijf in 1991 besloot zijn jaarlijkse groei tot 5% te beperken, welk investeringsfonds zou die beslissing hebben geaccepteerd?
Patagonia is een bedrijf dat aan niemand anders dan zijn oprichters toebehoort, en dat garandeert zijn onafhankelijkheid van handelen (en stelt het in staat om te dreigen Trump voor de rechter te slepen).
Want in de textielindustrie is de groeiwedloop bijzonder gevaarlijk:
Hij vernietigt de planeet.
Hij beschadigt mensen.
Hij tast de kwaliteit van kleding aan.
Hij stimuleert overconsumptie.
Zal Loom ooit het niveau van betrokkenheid van Patagonia bereiken? We werken er keihard aan, maar niets is zeker. Als we echter op de klassieke manier kapitaal ophalen, weten we zeker dat we het nooit zullen halen.
We willen een product maandenlang uitverkocht kunnen laten zijn als we vinden dat onze prototypes niet goed genoeg zijn.
We willen onze site kunnen sluiten tijdens Black Friday om de absurditeit van die uitverkoop aan te klagen.
We willen kunnen overschakelen op biologisch katoen en onze marge verlagen als dat de prijs is die we moeten betalen.
We willen onze mening kunnen geven en laten zien wat er achter de schermen gebeurt, zonder bang te hoeven zijn een potentiële overnemer af te schrikken.
Frustratie geuit, voorbeeld #6.
En toch willen we groeien
Toch, zijn we ervan overtuigd dat je moet groeien om echt verandering teweeg te brengen.
Ten eerste om aan de vraag te voldoen: onze producten zijn vandaag al na een paar weken uitverkocht. Voor sommige merken kan dat een strategie zijn, voor ons is het een situatie die alleen maar tijdelijk kan zijn.
Ja, we weten het...
Ten tweede is groter worden onze kans om de mode-industrie weer op zijn poten te zetten. Hoe groter we worden, hoe meer onze stem doorklinkt, zowel op het vlak van consumptie als van productie. We dromen ervan dat kleding die lang meegaat ooit de norm wordt in plaats van de uitzondering. We willen produceren in Bangladesh ondenkbaar maken. We streven ernaar dat milieubewustzijn de kern vormt van de textielindustrie, in plaats van zich te beperken tot het aanstellen van een MVO-verantwoordelijke vlak na een ecologisch schandaal.
Kortom, we moeten groeien. Groeien op ons eigen tempo, zonder concessies te doen aan kwaliteit of ethiek, groeien met het besef dat onze groei niet oneindig hoeft te zijn, maar ons wel naar een voldoende omvang moet brengen. En om te groeien, heeft Loom geld nodig.
“Maar waarom heb je geld nodig als steeds meer mensen bij je kopen?” Uitstekende vraag, Dominique.
Om producten op voorraad te hebben, bestellen en betalen we ze bij wie ze maakt, vóórdat we ze kunnen verkopen. Dat tijdsverschil, die “werkkapitaalbehoefte”, is de oorzaak van onze behoefte. Hoe groter we worden, hoe groter die behoefte wordt (tot op een bepaalde grens).
Word aandeelhouder van Loom
We zouden het geweldig vinden om onze community aandelen in ons bedrijf te zien nemen. Vanaf het begin hebben jullie meegeholpen aan het ontwerpen van kleding, het verbeteren ervan en het bekender maken van het merk. Het logische vervolg1 is om jullie de kans te geven aandeelhouder van Loom te worden.
“Maar als ik bij jullie investeer, wat krijg ik dan terug (behalve een goed geweten)?” Dominique, jij stelt ook al maar de ene goede vraag na de andere.
Het is supersimpel: we keren je dividend uit. Nee, dat is geen vies woord, en nee, dat is niet alleen voor dikke meneren met sigaren.
Klassieke foto van aandeelhouders die dividend ontvangen bij een normaal bedrijf.
Zodra we genoeg winst maken, keren we jullie daar een deel van uit2. Beetje bij beetje, jaar na jaar, krijg je je oorspronkelijke investering terug en (hopelijk) nog meer. We gaan je niet voorliegen: we doen ons best, maar het kan zijn dat het misgaat of dat het lang duurt. Investeer dus alleen wat je bereid bent te verliezen.
Klassieke foto van aandeelhouders die dividend ontvangen bij Loom.
Als je Loom volgt, vind jij ook dat er iets mis is met de textielwereld. Om deel uit te maken van de oplossing, moeten we veranderen hoe we ons kleden. Maar ook hoe onze bedrijven functioneren.
Update april 2019
Mensen zeiden ons dat kleine aandeelhouders alleen maar gedoe zouden zijn. Dat crowdfunding geen goed idee is. Dat we niet genoeg geld zouden ophalen. Dat grote investeringen toch wel praktisch zijn. Om de hierboven genoemde redenen hebben we jullie toch gevraagd om in Loom te investeren.
Het duurde maar 3 dagen om 700.000 euro op te halen. Meer dan 600 mensen deden mee. Het team van LITA.co kon het amper geloven. Onze campagne zou tot eind april lopen. Uiteindelijk was ze al afgerond op 31 maart, om middernacht.
Jullie hebben ons de vrijheid gegeven die we nodig hadden om door te gaan. Nooit zullen we ons hoeven te storten in een absurde groeiwedloop. Niemand zal ons vragen om Loom zo duur mogelijk te verkopen. En we zullen onze overtuigingen ook niet verzwijgen uit angst om een potentiële investeerder af te schrikken. Kortom, we hebben gewonnen. En we kregen zoveel steunbetuigingen dat we iets begrepen: kleine aandeelhouders zijn geen gedoe, het is juist een enorme kracht.
Dankzij jullie steun kan Loom zijn strijd voortzetten. Dankzij jullie die hebben geïnvesteerd. Maar ook dankzij jullie die onze kleding kopen, onze vragenlijsten invullen, ons vertellen hoe we kunnen verbeteren. Jullie die met je vrienden over ons praten, die onze nieuwsbrieven lezen, die onze artikelen delen. Kortom, dankzij jullie allemaal, die je op de een of andere manier inzetten voor dit project. Vandaag is Loom niet meer alleen ons merk, het is ook dat van jullie.
Julia Faure en Guillaume Declair, medeoprichtster en medeoprichter van Loom
Noten
1 We hebben ook drie andere financieringshefbomen ingezet 1/ Bankleningen: we werken samen met een ethische bank, de Nef, die zich richt op projecten met sociale of ecologische waarde (andere banken haken meteen af zodra we zeggen dat we online verkopen) 2/ Zogenaamde “evergreen”-fondsen die niet verplicht zijn om het geld aan hun eigen investeerders terug te geven en ons dus geen snelle groei opleggen. Dit begint net op te komen, maar ze investeren – voorlopig – in bedrijven die veel groter zijn dan wij. 3/ “Business angels”: mensen die vaak zelf al een bedrijf hebben opgericht en in andere bedrijven investeren. Sommigen hebben al toegezegd om in Loom te investeren.
2 Elk jaar hebben we drie keuzes om de winst te verdelen: we investeren hem opnieuw in Loom, we geven hem aan werknemers via winstdeling, of we keren hem uit als dividend aan aandeelhouders naar rato van het aantal aandelen dat ze bezitten.
Wie zijn wij om dat te zeggen?
Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Het was december 2017. Het hele team was het erover eens: als er één “wegwerp”-kledingstuk was waarvan we de levensduur wilden verlengen, dan waren het wel sokken.
Not another oude sok
Dus stuurden we jullie een klein vragenlijstje om ons te helpen sokken te maken die je niet snel zult weggooien, en meer dan 2000 van jullie gaven gehoor aan onze oproep.
Eerst hebben we gekeken naar de levensduur: minder dan een jaar voor 40% van jullie. We hadden op erger gerekend. Maar we dachten ook: dat kan beter.
Daarna maakten jullie ons wel duidelijk dat de twee grootste problemen zijn: 1/ je grote teen die ontsnapt, 2/ de hiel die verslijt. Ook veel van jullie hadden het over elastiek dat uitrekt en slijtage bij de achillespees, precies waar de rand van je schoen wrijft.
Qua stijl: niet echt een verrassing, jullie vroegen om klassieke sokken die tot halverwege de kuit komen, zonder groef, het liefst in blauw en zwart, al droomden nogal wat van jullie ook van felle, originele kleuren (best moedig, gezien ons huidige, kleurrijke assortiment).
Al jullie feedback hebben we gelezen, gerangschikt en geanalyseerd, voordat we ermee op zak op zoek gingen naar een fabriek om deze sokken die het uithouden mee te ontwikkelen.
Onze reddende engel is Frans
Normaal gesproken zoeken we onze fabrieken eerder richting Portugal. Tot nu toe vonden we daar de beste partners. Maar voor de sokken vonden we het jammer om de grens over te gaan.
Als er iets is wat Fransen goed kunnen (naast croissants bakken en staken), dan is het wel sokken maken.
Je bent dit verhaal misschien beu, maar zelfs als je in Europa produceert, en zelfs in Frankrijk, is het niet vanzelfsprekend om fabrieken te vinden die kwaliteit kunnen leveren én bereid zijn een nieuw product te ontwikkelen voor een klein merk (ja, daar gaat een mythe: we zijn een klein merk). Na meerdere fabrieken te hebben bezocht, vonden we er eentje waar de klik goed was: Atelier Joly.
Mooi hè? Nou, dat is in Frankrijk.
Ten eerste, omdat hun reputatie hen vooruitsnelde: het bedrijf is erkend als Entreprise du Patrimoine Vivant, het Franse label voor uitzonderlijk vakmanschap. Ten tweede, omdat de mensen in dit atelier gemotiveerd waren om met ons aan R&D te doen, en niet zomaar ons logo plakken op een sok die al 10 jaar voor 1000 andere merken wordt gemaakt. Tot slot, qua waarden spraken we echt dezelfde taal: kwaliteit, ethiek en traceerbaarheid van de toeleveringsketen maken deel uit van hun dagelijkse woordenschat.
En het verhaal van dit kleine bedrijf is echt geweldig. Op haar 26e haalt de bazin 50 geiten uit Texas en begint ze de eerste Franse mohairproductie. Het bedrijf groeit en neemt in 2007 de confectiefabriek over die haar sokken maakt, en in 2013 die welke haar truien maakt, net op het moment dat die de boeken dreigen te sluiten. Deze fabriek redt trouwens niet alleen de werkgelegenheid en de knowhow van de streek. Wanneer boeren en boerinnen uit de regio besluiten de wol van hun schapen te valoriseren in plaats van die met verlies te verkopen (wat in 99% van de gevallen in Frankrijk gebeurt), steekt Atelier Joly de helpende hand toe.
Love you Atelier Joly
Een stevige sok maken (zonder Kevlar)
We hebben verschillende oplossingen getest om de tien-en-nog-wat problemen op te lossen die jullie ons hadden gemeld (leuk weetje: ons eerste prototype ging zelfs kapot na een trailrun van 25 km).
Eerste proto, na een trailrun.
We wilden een dunne, stadssok maken, en dit zijn de oplossingen die we vonden.
Cordura voor de sterkte
Het grootste probleem waar we tegenaan liepen, is slijtage bij de tenen en de hiel. Daarvoor kozen we voor Cordura : een type polyamide dat vier keer sterker is dan andere soorten, meestal gebruikt voor legerkleding. We hebben een stevig dichte breisel gemaakt op de plekken die het zwaarst worden belast door je eeltplekken en slecht geknipte nagels.
Cordura, het geheim achter de lange levensduur van dit rugzakmerk.
Fil d’écosse voor het comfort
We wilden ook zoveel mogelijk natuurlijke materialen gebruiken, en dus katoen. Omdat het zachter is, omdat je er minder in zweet. De beste verhouding tussen sterkte en zachtheid bij katoenen garen is fil d’écosse. Kortom, het is gekamd katoen met lange vezels (dus van uitstekende kwaliteit) dat gemerceriseerd is, dat wil zeggen behandeld om sterker te worden en de kleur beter vast te houden. Weg met pluisjes, verkleuring en andere vroege tekenen van slijtage. Het andere voordeel is dat dit materiaal, in tegenstelling tot synthetische stoffen en katoen van slechte kwaliteit, zacht blijft, zelfs na verloop van tijd en na wasbeurten.
Versterkingen bij zool en pees
Daarna kwam de vraag: hoe voorkom je gaten bij de zool en de achillespees? We probeerden eerst het Cordura aan de buitenkant van de sok te breien, zodat je huid in contact bleef met het katoen, terwijl de wrijvingszones versterkt werden met synthetisch materiaal. Maar de Cordura-draad was niet fijn genoeg. Dus vervingen we die door een fijner polyamide van heel goede kwaliteit.
Kwaliteitselastiek
Om te voorkomen dat de sok om je enkels zakt of je kuit afknelt, deden we twee dingen: een stevige elastaandraad toevoegen in de romp van de sok, zodat die overal goed blijft zitten, en flink investeren in het elastiek dat de bovenkant van de sok vasthoudt (let wel op: stop ze niet in de droger op maximale temperatuur, want er is altijd een risico dat het elastaan smelt en het kledingstuk uitrekt. Zoals bij alle kledingstukken die elastaan bevatten).
Naden "steek voor steek"
Sommigen van jullie klaagden over de naden op de wreef die gingen irriteren door het wrijven. Daarom kozen we voor een supersubtiele naad, dichtgewerkt “steek voor steek”. Traditioneel gebeurde dat met de hand (in het vak "remaillage main" genoemd). Maar ons atelier heeft geïnvesteerd in een machine van de nieuwste generatie die dat nog beter doet. Resultaat? Een perfecte kwaliteit en geen hinderlijke verdikking wanneer je je schoenen aantrekt.
Tot slot: naast dat we uitsluitend garens gebruiken die gecertificeerd zijn met OEKO-TEX® (dat wil zeggen zonder schadelijke stoffen voor het milieu en je gezondheid), hebben we een 100% traceerbare en lokale productie opgezet: Cordura (Italië), fil d’écosse (Italië), polyamide (Spanje), elastaan (Frankrijk), breien (Frankrijk), confectie (Frankrijk), kartonnen sokkenkaart (Frankrijk).
Ze breekt alle records
Zodra we ons laatste prototype hadden, lieten we het de ultieme test ondergaan: de duurzaamheidstest in het lab. Bij een sok zijn er twee dingen om te testen: de spankracht van het elastiek en de weerstand tegen wrijving. Om een vergelijkingspunt te hebben, vroegen we het lab om ook een Zwitserse sok te testen, die bekendstaat als koploper in duurzaamheidstests. Wat de spankracht van het elastiek betreft (dus de zekerheid dat het niet te strak en niet te los zit), is ons team gerust: onze sok haalt een resultaat van 1,9 kPa, terwijl de comfortzone tussen 1 en 2 ligt. Voor de wrijvingsweerstand gebruikt men de zogenoemde “Martindale”-test. Er wordt stof uitgesneden op twee plekken (de zool en de teen) en die wordt in een machine gelegd die erop blijft wrijven tot er eerst een dunne plek en daarna een gat ontstaat. Zo krijg je een resultaat in aantal cycli: hoe hoger het aantal cycli, hoe sterker de sok.
Na een halve dag de machine te hebben laten draaien, belt het lab ons om de resultaten van de concurrerende sok door te geven: ongeveer 10.000 cycli, wat (volgens hen) een goed resultaat is. Onze sok, intussen, vertoonde geen enkele verandering.
Resultaat van de concurrerende sok bij de martindaletest?
We vroegen hen de machine nog eens 10.000 cycli langer te laten draaien, om te zien hoe lang onze sok het zou uithouden. Nog steeds intact. We gaan door naar 50.000. Het lab belt ons terug om te zeggen dat er nog steeds geen dunne plek te zien is. Dus zeggen we hen om door te gaan naar 150.000 cycli. En dit zijn de resultaten die ze ons sturen:
Resultaat van de Loom-sok bij de martindaletest.
Zelfs het lab staat versteld van deze resultaten. Na wat googelen ontdekken we dat andere merken vóór ons al superstevige sokken hebben gemaakt, met een (op zich al heel eervolle) score van 49.000 cycli… oftewel 3 keer minder dan wij.
Dit product is getest op echte mensen
Daarnaast hebben we onze sokken uitgedeeld aan vrienden met scherpe teennageltjes (het type dat zegt: “ik maak er meteen na één keer een gat in”), met maar één instructie: draag ze veel, was ze veel. Het hele team deed ook mee, en omdat sommige van onze prototypes wit waren, stonden we er niet altijd even fraai bij. Maar deze stap is superbelangrijk: zo weten we zeker dat er niks mis is. En, wat blijkt? Er is niks mis.
Wij, terwijl we onze prototypes in echte omstandigheden testen.
We brengen ze uit voor 12 euro. Dat is de laagste prijs die we kunnen bieden, met een marge die we tot het minimum hebben teruggebracht.
Dat is de prijs van kwaliteitsmateriaal en vakkundig personeel. Dat is de prijs van Oeko-Tex, van made in France. Dat is de prijs van een sok die je niet om de haverklap opnieuw hoeft te kopen.
Al deze modellen zijn er ook te vinden in de dameskleding
Wie zijn wij om dat te zeggen?
Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Mode is onvoorspelbaar. In een paar jaar tijd zijn T-shirts nieuwe uitingsvormen geworden. We zijn eerder gewend aan het type "'s ochtends is het te vroeg" of "chagrijnige mevrouw" (sic). Maar onlangs dook er een nieuw exemplaar op, een tikkeltje strijdbaarder, op de site van een bekend kledingmerk:
En dat is niet zomaar iets van H&M. Het bedrijf wil de leider op het gebied van duurzaamheid zijn onder de zogenaamde “fast fashion”-merken (= merken die een systeem van ultrasnelle collectievernieuwing hebben ingevoerd). Het rijgt de initiatieven aaneen, vaak met veel media-aandacht: H&M Conscious, Close The Loop of Climate positive 2040, bijvoorbeeld. En op het eerste gezicht lijkt het de beste leerling van de klas op dit vlak, met zijn 220 mensen die zich toeleggen op duurzaamheid.
Wordt fast fashion echt duurzamer, of zit ze gewoon middenin greenwashing ? (spoiler: antwoord 2)
Een mooi voorbeeld van greenwashing: BP verfde zijn logo groen, een paar jaar voor de explosie van het olieplatform Deepwater Horizon.
Chemische vervuiling: de meest besproken
In China gaat een grap rond dat je de volgende modekleur kunt voorspellen door gewoon naar de kleur van de rivieren te kijken (we zijn het niet gaan controleren). Wat de inspanningen op dit vlak betreft, hoeft H&M zich niet te schamen: het is het merk dat door Greenpeace het best beoordeeld wordt in hun Detox Catwalk, samen met Zara en Benetton. Kort gezegd verbinden ze zich ertoe om tegen 2020:
giftig afval dat in afvalwater wordt geloosd, te elimineren;
de uitstoot van kankerverwekkende stoffen of hormoonverstoorders te beperken. Deze stoffen worden onder meer gebruikt om waterdichte kleding en prints te maken, of zitten in de wasmiddelen van fabrieken.
En het is enorm veel werk. Geen enkel fast-fashionmerk bezit zijn eigen fabrieken: ze werken met onderaannemers, die op hun beurt weer onderaannemers inschakelen, die op hun beurt weer onderaannemers inschakelen, enzovoort.
Maar hoe dramatisch ook, die chemische vervuiling is slechts het topje van de ijsberg1. Fast fashion vormt nog een ander2 enorm milieuprobleem.
Fast fashion versterkt de opwarming van de aarde
Katoenteelt, productie van synthetische vezels, spinnen, weven, verven, confectie… Een kledingstuk maken kost energie en stoot dus broeikasgassen uit3. Om je een idee te geven: om stof te verven, gebruikt men autoclaven, enorme drukvaten met een verfbad van meer dan 100°C. Energievreters. En omdat de meeste fabrieken in Azië liggen, wordt de elektriciteit opgewekt door steenkool of aardgas te verbranden, wat grote hoeveelheden CO2 uitstoot.
Een prachtig voorbeeld van een autoclaaf. Bewonder het beest.
Balans: volgens de rapporten stoot de modeindustrie tussen 2 en 8% van 's werelds broeikasgassen uit, bijna evenveel als hethele wegtransport van de planeet4. Kortom, je kunt met de fiets naar je werk gaan wat je wilt, als je elke dag een nieuw T-shirt aantrekt, smelt je nog steeds het poolijs.
Wat doet fast fashion eraan?
Op het eerste gezicht lijkt H&M (opnieuw) bij de besten van de klas te horen. Met zijn initiatief Climate Positive 2040, beweert het bedrijf niet alleen zijn broeikasgasuitstoot te verminderen, maar tegen 2040 zelfs een positieve bijdrage te leveren! Leuk. Maar als je in detail bekijkt hoe het dat wil aanpakken, is er een klein probleempje. Het grootste deel van de broeikasgasuitstoot hangt, zoals we hebben gezien, samen met de productie… een sector waar het geen grip op heeft, aangezien geen enkele fabriek die zijn kleding produceert, van hem is. Om dat doel te bereiken, wil het bedrijf dus steunen op “koolstofputten”, met name kunstmatige. Het idee? CO2 uit de atmosfeer opzuigen met enorme machines om het heel diep onder de grond weg te stoppen.
De magische CO2-stofzuigers in kwestie.
Klein probleempje: het is nooit gelukt om te bewijzen dat het werkt… Trouwens, de meeste projecten om koolstofputten op te zetten zijn gewoonweg stopgezet vanwege torenhoge kosten of technische problemen. Dat is waarschijnlijk de reden waarom H&M op zijn pagina een beroep doet op “deskundige en innovatieve” mensen van over de hele wereld om hulp. Iemand beschikbaar?
Ander voorstel: kleding maken van gerecyclede vezels. We zijn erg fan van de clip Close The Loop van H&M (en deze ook, met M.I.A.), maar wat de koolstofvoetafdruk betreft, is het recyclen van textielvezels maar een heel, heel gedeeltelijke oplossing5. Een kledingstuk maken van gerecyclede vezels vergt ook een industrieel proces dat veel CO2 uitstoot, al was het maar om de vezels terug te winnen… Bovendien is de technologie voor de overgrote meerderheid van de gevallen nog helemaal niet op punt: we weten bijvoorbeeld nog niet hoe je katoen- en polyestervezels tegen een redelijke kostprijs kunt scheiden. Resultaat: zelfs met een ultra-optimistische aanname van 40% gerecyclede vezels, zou je de CO2-uitstoot van de modeindustrie verminderen met minder dan 10%. Kleding recyclen beperkt weliswaar het gebruik van grondstoffen (water en pesticiden voor katoen, aardolie voor polyester), maar wat de koolstofvoetafdruk betreft, ga je er echt geen ijsberen mee redden.
"Men stelt ons voor om het gaspedaal van de auto helemaal in te trappen, in de hoop dat we de vleugels uitvinden voordat we de rand van de afgrond bereiken."
Kortom, dit is ongeveer waar we naartoe gaan.
Om het milieuprobleem van fast fashion op te lossen, verkiezen we onszelf voor de gek te houden door te gokken op technologieën die nog uitgevonden moeten worden, in plaats van het echte, netelige onderwerp aan te pakken:
Wegwerpmode
Elk jaar produceert de kledingindustrie 150 miljard kledingstukken, waarvan de meeste zich opstapelen in kasten of na een paar maanden worden weggegooid. En dat blijft toenemen:
Aantal H&M-winkels wereldwijd sinds 1974 (bron: jaarverslag).
De wereldwijde kledingproductie is verdubbeld tussen 2000 en 2014. Die exponentiële curve is niet te combineren met een planeet die per definitie eindige grondstoffen heeft. Nee, er is geen planeet B.
De negatieve milieugevolgen van fast fashion zitten in de kern van het businessmodel zelf. Elk “ecologisch” initiatief zou in zo'n context neerkomen op het vullen van een lekkend bad.
De greenwashing is gevaarlijk, omdat het ons ontmoedigt om onze consumptiegewoontes te veranderen, omdat het ons doet geloven dat het probleem is opgelost, omdat het ons in slaap sust terwijl het huis in brand staat.
Natuurlijk kunnen we ooit misschien geniale technologieën uitvinden om CO2 op te zuigen of vezels te recyclen om de milieuproblemen op te lossen. Maar dat is een enorme gok. En vooral een enorm risico. En in de tussentijd blijft er één vergelijking die niet zal veranderen:
Produceren is vervuilen
Dus wat doen we eraan?
Je kunt je eigen kleding maken. Of tweedehands kopen. Dat is cool. Maar maak jezelf niets wijs: daar kun je nooit iedereen mee kleden. Veel succes met het vinden van een wit T-shirt in maat M bij Ding Fring of Guerrisol…
Er bestaat maar één oplossing, simpel en voor de hand liggend. Gezond verstand:
Minder kopen.
Door te kiezen voor goed gemaakte kleding van kwaliteit, die zo lang mogelijk meegaat.
Katoen is natuurlijk geen Kevlar: je zult nooit een T-shirt je hele leven kunnen houden. Maar als je een minimum aan oplettendheid aan de dag legt, draag je het jarenlang. En dat is simpeler dan je denkt:
Neem je tijd : als het kledingstuk een tikkeltje te klein is maar je het toch neemt in de hoop af te vallen, als je de kleur niet zo mooi vindt maar het toch koopt omdat het in de uitverkoop is… laat het gewoon liggen. Laat je trouwens ook niet verblinden door promoties: dat is heel vaak een kunstmatige manier om je iets te laten kopen wat je niet nodig hebt.
Bekijk het label. Als het materiaal OEKOTEX-gecertificeerd is, betekent dat dat er geen giftige stoffen in zitten. Als het in Europa gemaakt is, verzekert dat dat de arbeidsters in een beschermend wettelijk kader werken (in tegenstelling tot Bangladesh) en dat de koolstofvoetafdruk beperkter is.
Zorg er goed voor. De levensduur van een kledingstuk hangt af van hoe je het onderhoudt. Volg daarom onze onderhoudstips (ja, je moet stoppen met het wassen van je wollen truien).
Verstellen is je vriend: een kleine reparatie kost zelden meer dan 10 euro, geef iemand bij jou in de buurt werk, en zo hoef je geen kledingstuk te kopen dat 5 keer zo duur is.
De modeindustrie is niet echt de goede richting ingeslagen. En het is aan ieder van ons om te beslissen waar ze nu naartoe moet.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Voetnoten
1 Nee, de textielindustrie is niet de tweede meest vervuilende sector ter wereld, na de olie-industrie. Deze statistiek, die massaal werd overgenomen door vrijwel alle media en belanghebbenden in de sector — zelfs bij de ondertekening van het modecharter voor klimaatengagement voor de COP21 — specificeert niet welk type vervuiling ze precies dekt en berust op absoluut geen enkele bron.
2 We hebben het dan nog niet eens over de arbeidsomstandigheden van de textielarbeidsters, vaak erbarmelijk, noch over de gevolgen voor de ziel van onze stadscentra.
3 In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is het in de levenscyclus van een kledingstuk niet het transport dat veel broeikasgassen produceert (slechts iets meer dan1% van de uitstoot). Zelfs al wordt het merendeel van onze kleding aan de andere kant van de wereld geproduceerd. Ja, want een kledingstuk is niet erg groot en niet erg zwaar, dus het neemt niet veel plaats in een container in. En omdat 90% van de kleding per vrachtschip wordt vervoerd, een transportmiddel dat relatief weinig CO2 per kg/km uitstoot, stoot het ook relatief weinig CO2 uit. Het stoot daarentegen wel enorm veel fijnstof uit, maar dat is een ander verhaal.
4 Volgens het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) is het wegtransport goed voor 10% van de wereldwijde broeikasgasuitstoot: in 2010 was transport goed voor 14% van de broeikasgasuitstoot, en wegtransport is goed voor 72% van de broeikasgasuitstoot van transport. Dat zou mode dus, op basis van dit criterium, tot de vierde meest vervuilende sector ter wereld maken, na landbouw, elektriciteit en de verwarming van gebouwen, en dus transport (verdeling van de sectoren hier).
5 Deze “close loop recycling” moet onderscheiden worden van “open loop recycling”. Dat laatste bestaat uit het recyclen van plastic van andere producten, zoals flessen.
Wie zijn wij om dat te zeggen?
Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
« Waarom bedrijven de planeet vernietigen? » in stripvorm
Doorgelicht
gepubliceerd op
June 8, 2020
Bijgewerkt op
September 14, 2026
Leestijd
5
minuten
Geef je mening
reacties
Dit artikel is oorspronkelijk in het Frans geschreven (onze moedertaal). Excuses bij voorbaat als sommige zinnen wat stroef lopen. Mail ons gerust op hello@loom.fr om ons te helpen deze vertalingen te verbeteren.
De compensatie is geen oplossing: als we bijvoorbeeld al onze CO2-uitstoot zouden willen compenseren door bomen te planten, zouden we vrijwel alle landbouwgrond die vandaag wereldwijd in gebruik is moeten bebossen. Bron: Jean-Marc Jancovici.
Hetreboundeffect legt, meer algemeen, uit dat de energiebesparing die een nieuwe technologie belooft, teniet wordt gedaan door een toename van het verbruik. En dat is verre van het enige perverse effect van duurzame ontwikkeling.
Een investeringsfonds is een onderneming die geld van investeerders ophaalt en dat belegt door aandelen in bedrijven te kopen. Het cijfer "driekwart" komt uit het witboek dat in 2016 werd gepubliceerd door de Association Nationale des Sociétés par Actions.
Wil je meer weten, lees dan "Successful Non-Growing Companies" , gepubliceerd in 2015 door Liesen, Dietsche en Gebauer. Wil je meer weten over schaalnadelen, lees dan de pagina Wikipedia.
Aandelenopties : variabele beloning gekoppeld aan de aandelenkoers, die sinds de jaren 70 explosief is gestegen. Daardoor is het salaris van grote Amerikaanse topmannen in 40 jaar met meer dan een factor 10 gestegen, terwijl dat van een gemiddelde werknemer maar met 12% steeg.
Wie zijn wij om dat te zeggen? Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact. Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur.
.gif)
.jpg)
.jpg)
.jpg)