Was onze chino goeder dan de goedste van je chino's¹ ? (spoiler: nee)

Bij Loomis het onze missie om kleding te ontwerpen die zo sterk mogelijk is, met een zo klein mogelijke impact op de planeet en de mensen, en dat zonder de prijzen te laten ontploffen. Met andere woorden: we willen dat onze kleding de beste verhouding “kwaliteit-ethiek-prijs” heeft. Maar in 2018 merkten we dat dat niet echt het geval was bij de tweede generatie van onze chino. We kochten een half dozijn chino's van verschillende merken en vergeleken hoe goed de kleur bleef zitten na zes stevige was- en droogbeurten: 40°C zonder ze binnenstebuiten te keren (heiligschennis) plus de droogtrommel. En de resultaten stemden ons niet bepaald vrolijk: het was geen ramp, maar onze chino was verre van de meest slijtvaste.

We besloten dan ook om geen nieuwe bestellingen meer te plaatsen voor deze chino en uit voorraad te blijven tot we de kwaliteit een niveau hoger hadden getild.

Een klein stukje onverzettelijke stof

Een stof is een beetje als een gerecht in een restaurant. Je kunt kiezen voor de beste ingrediënten, maar soms is het recept gewoon niet geweldig. Zelfs als je het beste garen, de beste weeftechniek en de beste verfstof kiest, is testen de enige manier om zeker te weten dat de stof echt sterk is. Dus verzamelden we zoveel mogelijk stalen van verschillende leveranciers en samenstellingen, en lieten we ze een tiental keer door de wasmachine gaan. Zo ontdekten we dat er, ergens diep in een Gallisch dorpje, nog een klein stukje onverzettelijke stof bestond dat keer op keer weerstand bood aan het wassen. En die stof werd gemaakt door het Elzasser bedrijf Velcorix. Eh, sorry: Velcorex.

Velcorex weeft stoffen en “veredelt” ze, bijvoorbeeld door er fluweel van te maken of ze te verven (mooi meegenomen). Terwijl de hele Franse textielindustrie naar Azië verhuisde, deed de baas van Velcorex, Pierre Schmitt, er alles aan om het bedrijf in de Elzas te houden door vol in te zetten op kwaliteit. Resultaat: de fabriek heeft vandaag 100 mensen in dienst en draait op volle toeren (je kunt hem erover horen praten hier en je aansluiten bij zijn fanclubje). Omdat verven en afvalwater niet altijd goed samengaan, bouwden ze hun eigen waterzuiveringsinstallatie en _{al hun producten zijn OEKO-TEX®-gecertificeerd}. Zo lukt het hen om een textielfabriek te laten draaien midden in het natuurpark Ballons des Vosges, in de Vogezen, in het oosten van Frankrijk.

Op zoek naar de nieuwe X Factor van de naaimachine

Onze eerste confectiefabriek was oké, maar niet top. We beseften dat we, om onze chino te verbeteren, moesten samenwerken met een fabriek die net zo kwaliteitsgericht was als wij. Zo stelden de mensen van Velcorex ons voor aan Andreia. Dat was in september 2018: Loom was toen nog klein, en de fabriek van Andreia in Porto ook. Sindsdien heeft Andreia een tiental mensen aangenomen. Onze twee bedrijven groeien parallel, en we moeten toegeven dat dat een beetje een emotionele band tussen ons heeft gecreëerd. We hebben met hen gewerkt aan elk zwak punt van de chino's:

• De naden scheuren? We kozen voor naaigaren dat drie keer zo dik is.
• Draadjes die aan de binnenkant los kunnen trekken? We hebben de naden afgewerkt met biaisband, zodat dat niet meer gebeurt.
• De tailleband zakt na verloop van tijd door? We hebben hem versterkt met een dikkere plakvoering.
• De knopen van de gulp laten altijd wel een keer los? We stappen over op een rits (YKK, uiteraard) en een metalen knoop.

En om te voorkomen dat we je een broek van meer dan 100 euro zouden verkopen, hebben we samen nagedacht over hoe we de confectie konden vereenvoudigen: nog maar één achterzak, geen muntzakje (wie gebruikt dat nou echt?), geen “V-inzet” aan de achterkant, de maat op het samenstellingslabel drukken in plaats van twee aparte labels te maken...

Het patroon boven alle patronen

We hadden de stof, we hadden de fabriek, nu moesten we alleen nog het juiste patroon ontwikkelen. Het is natuurlijk belangrijk dat een broek je billen goed laat uitkomen, maar voor een langere levensduur moet een goede pasvorm ook de spanning op de naden en de wrijving van de stof minimaliseren. Daarom schakelden we iemand in die er verstand van heeft: de broekenmodelleur van een groot modehuis. Het kostte ons een half dozijn prototypes om tot een pasvorm te komen waar we echt tevreden over zijn.

Test me, haat me, maar kijk vooral naar miiij

We willen niet dezelfde fouten maken als in het begin, dus testen en hertesten we de chino. Eerste stap: hem meerdere wasbeurten-op-40°C-met-droogtrommel-en-alles-aan-de-goede-kant laten ondergaan. Met het blote oog zie je dat de resultaten best goed zijn: er is een beetje verkleuring, maar de kleur blijft heel goed zitten, zelfs op wrijfplekken zoals de gulp en de lussen van de tailleband.

Tweede stap: deze chino veel dragen. Wekenlang hebben de jongens van het team de opeenvolgende prototypes gedragen, tot ze uiteindelijk het definitieve model niet meer uittrokken (de legende wil dat ze deze broek 's nachts wasten, zodat ze hem 's ochtends weer konden aantrekken). Resultaat: hij is niet alleen supercomfortabel (hij heeft precies genoeg elastaan om makkelijk op de fiets te stappen), maar hij vervormt ook nauwelijks (hij vormt bijvoorbeeld geen “zakken” bij de knieën). Dat komt door een geheim: onze stof bevat elastomultiestervezels, waardoor hij na het uitrekken heel goed zijn oorspronkelijke vorm terugkrijgt.

Niemand is perfect

Deze chino is niet perfect. Het is gewoon het beste compromis dat we tot nu toe hebben gevonden tussen kwaliteit, ethiek en prijs. Dit is alles wat volgens ons nog beter kan:

• De stof is gemerceriseerd om de sterkte te verbeteren, maar dat maakt hem in het begin een beetje glanzend en statisch. Dat effect verdwijnt na een of twee wasbeurten, maar we werken eraan om dit te veranderen.
• Voordat de stof in de Elzas wordt geverfd, wordt ze in Pakistan geweven. Om te kunnen eisen dat dat weven in Spanje of de Elzas gebeurt (wat we van plan zijn), moeten we iets grotere bestellingen plaatsen.
• Het gebruikte katoen is conventioneel katoen. We werken samen met Velcorex aan een even sterke versie in biologisch katoen, maar we weten nog niet hoeveel tijd dat gaat kosten.
• Een van de geheimen achter de sterkte van deze chino is het gebruik van elastomultiester (een afgeleide van polyester).
• Zelfs met een eenvoudigere confectie en een marge die we tot het minimum hebben teruggebracht, kunnen we hem niet voor dezelfde prijs verkopen als voorheen (60 euro). Hij is dus een beetje duurder geworden: 75 euro.

‍

Update januari 2021

• Het katoen van de chino is nu bio.
• De stof is minder glanzend en minder statisch dan bij de 3e generatie, dankzij een aanpassing van het stabilisatieproces van de stof.
• Het kruis is versterkt met een dubbele naad.
• De maattabel is aangepast zodat de chino iets minder wijd valt op de heupen.
• Het katoenen garen en de stof worden lokaler geproduceerd: het spinnen gebeurt in Turkije en het weven in Frankrijk.
• De prijs van de chino ligt 5 euro hoger dan voorheen, omdat de productie ons 10% meer kost.

Voetnoten

¹ Deze formulering is geen grammaticale fout, maar een knipoog naar “plus bonne que la plus bonne de tes copines” van de Franse rapgroep NTM — voor het geval je, net als een onoplettend teamlid van Loom, de verwijzing niet meteen snapte.

‍

Wie zijn wij om dat te zeggen? 

Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.

Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.