Het succes van bedrijven herdefiniëren
Het succes van bedrijven herdefiniëren
Doorgelicht
Hoe verwijder je pluisjes van je sokken?
Leestijd:
2
min.
Het gebeurt weleens dat onze sokken, enkelsokken en wollen sokken na een paar maanden dragen gaan pluizen, om uiteenlopende redenen:
- Bij onze katoenen sokken en enkelsokken zie je kleine pluisjes ontstaan op de plekken waar wrijving optreedt, vooral rond de achillespees. Om gaten op die plekken uit te stellen, hebben we namelijk een steviger polyamidegaren toegevoegd. Het nadeel is dat dat garen pluisjes vasthoudt die bij 100% katoen makkelijker zouden loslaten. Kortom, deze kleine pluisjes zijn een esthetisch offer dat je brengt op het altaar van duurzaamheid.
- Ook bij onze wollen sokken zie je op de wrijvingsplekken pluisjes ontstaan, omdat de wolvezeltjes met elkaar verstrengeld raken en pluisjes vormen. Goed nieuws: zodra je de pluisjes van je wollen sokken hebt verwijderd, ben je van het grootste deel van die losse vezeltjes af, waardoor er steeds minder snel nieuwe pluisjes ontstaan. We vertellen je er meer over in dit artikel.
Als die pluisjes je niet storen (en dat is bij Loom eigenlijk ons standpunt), kun je ze ook gewoon hun pluisjesleven laten leiden: niemand ziet ze behalve jij, en ze maken je sokken niet minder sterk.
Storen die pluisjes je wel, dan kun je ze prima verwijderen met een elektrisch pluizenscheerapparaat zoals dit exemplaar voor € 29 (helaas vinden we 'm alleen bij Amazon terug, en dat doet ons pijn in het hart) of zoals dit exemplaar, te vinden bij Darty, waar de prijs afhankelijk van de periode tussen € 24 en € 50 ligt. Het beschadigt je sokken niet en het kost je minder dan twee minuten:
.gif)
Je kent ons inmiddels een beetje: we laten nooit de kans lopen om je een bevredigende voor-en-na-vergelijking te laten zien:
Let goed op dat je het pluizenscheerapparaat niet te hard op je kledingstuk drukt, zeker bij structuurbreisels. Dat geldt bijvoorbeeld voor de bovenkant van onze sokken, die gebreid is in een “honingraatsteek”, waarvan de lussen in het apparaat kunnen glijden als je het te hard aandrukt. Het mesje van het scheerapparaat zou dan een wollen draad kunnen doorsnijden en een gat kunnen vormen.
Wie ben ik om je over het onderhoud van je kleding te vertellen?
Ik heet Claire en ik volg de productie op bij Loom. Kortom, ik probeer te voorkomen dat producten op onze site uitverkocht raken (oké, dat is nog niet helemaal perfect, maar ik werk eraan) en ik zorg er tijdens elke fabricagestap voor dat de kleding aan onze kwaliteitseisen voldoet. Daarnaast ben ik gepassioneerd door alles wat de levensduur van onze kleding verlengt: onderhoud, reparatie en andere huis-tuin-en-keukentrucjes. Ik geef kleding graag een “extra vleugje ziel”, werk ze bij, herstel ze en geef ze een nieuwe kans wanneer niemand ze nog wil. Op deze pagina's probeer ik met je te delen wat ik weet en wat je van pas kan komen. Nog één ding: alle tips die je op deze site vindt, heb ik echt zelf getest en persoonlijk gecontroleerd of ze werken (met andere woorden, dit is geen kopieerwerk van zoekresultaten op internet). Heb je nieuwe tips voor me? Laat gerust een reactie achter onder dit artikel.
De negatieve review van BonneGueule over ons overhemd en waarom ze gelijk hadden
Leestijd:
7
min.
Deel 1: Huilie huilie
In 2016 stond Loom nog in de kinderschoenen en wilden we hét overhemd maken dat niet de problemen van andere overhemden zou hebben. En wat we van mensen te horen kregen, is dat de belangrijkste reden om een wit overhemd weg te gooien vlekken zijn. De oplossing leek voor de hand te liggen, we moesten gewoon…
Augustus 2017. De site BonneGueule, dé referentie voor herenmode in Frankrijk, publiceert een artikel waarin overhemden van verschillende merken worden vergeleken. Waaronder ons vlekvrije overhemd. En hun analyse doet pijn:
Kortom, ons overhemd was echt niet geweldig. En bovendien hadden we dingen beweerd die compleet onwaar waren.
Misschien ben je geneigd ons het voordeel van de twijfel te geven en denk je dat BonneGueule het mis had, of wel érg streng voor ons was? Heel aardig van je, maar we moesten het onder ogen zien: al hun kritiek was volkomen terecht.
Deel 2: Alles op de schop
Een nieuwe fabrikant
Het eerste wat we deden, was onze overhemdenfabrikant schrijven: hoe kan het dat we geen parelmoeren knopen hebben? Hoe kan het dat onze naden geen 7 steken per centimeter hebben?
We beseften toen dat deze “tekortkomingen” deels onze eigen schuld waren: we waren niet duidelijk genoeg geweest in onze schriftelijke aanvragen.
Dus herzagen we onze manier van samenwerken met onze fabrieken: voortaan sturen we een heel specifiek document mee dat alle details van de kleding die we produceren vastlegt: een “techpack”, zoals dat in de branche heet. En we passen uiteraard ook de productpagina van dit overhemd op onze site aan, door alle onterechte beloftes te schrappen.
Maar we beseften ook dat wij niet de enige schuldigen in dit verhaal waren: een paar weken later leverde diezelfde fabrikant ons een lading overhemden met allerlei matenfouten. Toen begrepen we dat de productie was uitbesteed aan een andere, voor ons onbekende fabriek.
Het vertrouwen was weg, dus besloten we om niet meer met hen te werken en op zoek te gaan naar een nieuwe partner. Verschillende mensen die we vertrouwen, wezen ons door naar Supercorte.
Hoe weet je of deze fabriek goede kwaliteit levert?
- Door naar hun klantenlijst te kijken: Supercorte werkt vooral met merken uit het hogere segment, zelfs met luxemerken.
- Door met hen te praten: dit keer hadden we het gevoel dezelfde taal te spreken als het op kwaliteit aankomt.
- Door de kwaliteit van hun productie te bekijken: alle prototypes die ze voor ons maken, zijn perfect in orde.
- Door naar hun prijzen te kijken: de overhemden kosten ons wat meer dan voorheen. Logisch: kwaliteit heeft zijn prijs.
Kwaliteitscontroles
Lange tijd controleerden we alleen de prototypes, en niet de kleding uit onze grote producties. Maar als je aan de levensduur van kleding hecht, is het naleven van een maattabel bijvoorbeeld net zo belangrijk als de sterkte van een stof: als een overhemd 2 cm te smal is bij de schouders, is het gewoon niet draagbaar. Dus hebben we van alles opgezet om dit risico op “non-conformiteit” te beperken: tests, matencontroles… en de aanwerving van iemand die zich speciaal met dit onderwerp bezighoudt.
Geen gevaar meer voor de volksgezondheid
Van alle lastig te lezen kritiekpunten uit het artikel, was die over het materiaal toch wel de meest verontrustende:
Dit alles doet vermoeden dat dit “vlekvrije” materiaal chemische additieven bevat die niet bepaald oké zijn. Toegegeven, deze stof voldeed wel aan de REACH-norm die vereist is om producten te maken en verkopen in de Europese Unie (een norm die niet door iedereen wordt nageleefd, met name niet door Shein, zoals bleek uit deze documentaire).
Maar om absoluut zeker te zijn van een onschadelijke stof, hadden we moeten vragen om de zogeheten “OEKO-TEX”-norm – iets wat we nu voor elke stof die we gebruiken eisen.
Toen we ons hierin verdiepten, begrepen we dat het beter is om alle behandelingen te vermijden die stoffen zogenaamd “superkrachten” geven: die zijn vaak gebaseerd op nogal onfrisse chemische verbindingen, zoals “PFC's”, die het milieu eeuwenlang kunnen vervuilen en waarvan de effecten op de menselijke gezondheid nog onzeker zijn (de beruchte hormoonverstoorders…).
We besloten dus te stoppen met het maken van dit vlekvrije overhemd. En we hebben onszelf ook alle “makkelijk strijken”-behandelingen op onze overhemden verboden, “anti-geur”-eigenschappen op sokken, “snel drogen”-appretuur op de stof van onze zwembroek… Is het het waard om je gezondheid te riskeren voor drie minuten minder strijken?
Textielkennis
Dit artikel van BonneGueule heeft, net als de feedback van onze klanten, een van onze overtuigingen onderuitgehaald: om kwaliteitskleding te maken, kun je fabrieken niet blindelings vertrouwen.
De mensen in de fabrieken doen heel moeilijk en waardevol werk, maar ze weten lang niet alles. Zo weten ze, in tegenstelling tot merken, niet per se hoe kleding veroudert. Bij Loom vragen we onze klanten stelselmatig wat ze van onze kleding vinden één jaar nadat ze die hebben gekocht. Zo kennen we alle mogelijke zwakke plekken en weten we vaak beter dan de fabrieken waar we op moeten letten. Bij een T-shirt heeft onze ervaring ons bijvoorbeeld geleerd goed op te letten voor vervorming. En als het een donkere kleur heeft, weten we dat we alert moeten zijn op kleurbehoud, want die kan verbleken door de zon en transpiratie.
Kortom, als we de kwaliteit van onze kleren echt willen verbeteren, is het essentieel om de wetenschap achter kledingkwaliteit te begrijpen: de technische kennis moet ook aan onze kant liggen.
En daar werken we voortaan elke dag aan, door studies en boeken te lezen, met technisch directeuren van fabrieken en kwaliteitsverantwoordelijken van andere merken te praten, door onze eigen tests uit te voeren…
Vandaag proberen we, elke keer als we iets leren over kledingkwaliteit, bronnen te kruisen en niet alleen de cijfers of informatie te gebruiken die ons goed uitkomen. Dat is zelfs een van onze communicatieprincipes geworden:
Met deze nieuwe aanpak hebben we punt voor punt alles wat we voor vanzelfsprekend hielden over overhemden opnieuw onder de loep genomen ("klopt het wel dat dit detail voor extra sterkte zorgt?"). En dat heeft ons tot behoorlijk wat veranderingen geleid.
Om te beginnen besloten we geen parelmoeren knopen meer te gebruiken: het klopt dat dit materiaal erg mooi is (daarom vind je het ook op overhemden uit het hogere segment), maar we merkten dat deze knopen in de wasmachine konden breken. Dus kozen we voor dikke knopen van hars die beter bestand zijn tegen het wassen. En we versterken hun bevestiging ook systematisch met een Ascolite-machine, die de knoopsteel omwikkelt met een extra, warm-gelaste draad (bekijk de machine in actie hier).
Vervolgens stelden we ons vragen bij de “versterkingsdriehoekjes”, die kleine stukjes stof tussen de voor- en achterkant van het overhemd, die de sterkte zouden moeten verhogen. We namen een fast-fashion-overhemd zonder deze driehoekjes en trokken er met alle kracht aan beide kanten aan: er gebeurde niets. Weer een esthetisch detail dus, en geen element dat de sterkte verhoogt: we besloten ze weg te laten.
Ten slotte hebben we Engelse naden en de 7 steken per cm losgelaten: vroeger verbeterde dat mogelijk de sterkte, maar tegenwoordig zijn de meest gebruikte naaigarens (in "polykatoen'') bijzonder sterk, waardoor dit soort details overbodig wordt. Dat betekent niet dat overhemden met deze naden niks waard zijn, alleen dat het om een esthetische keuze gaat en niet om stevigheid.
Deel 3: Het eerherstel
Zoals je je kunt voorstellen, kwam het lezen van dit artikel van BonneGueule in het begin best hard aan.
Maar dit artikel heeft ons ook goed gedaan (dat is onze sadomasochistische kant) – het was een van de nodige wake-upcalls om onze manier van kleding ontwikkelen radicaal te veranderen: stoppen met werken met onbetrouwbare fabrieken, beter controleren op de kwaliteit van onze producties, alles wat voor vanzelfsprekend wordt aangenomen checken, onze textielkennis vergroten… en tot slot, stoppen met “overbeloven”.
Want het is heel normaal om geen foutloze producten te kunnen maken, wat we willen vermijden, is beweren dat ze dat wél zijn. En destijds waren de superlatieven die we voor onze producten gebruikten pretentieus… en onwaar.
Eigenlijk waren we het slachtoffer van iksnapnuallesisme : wanneer je je in een onderwerp begint te verdiepen (kledingkwaliteit in ons geval), ben je vaak het slachtoffer van een overmoedig zelfvertrouwen.
In ons geval dachten we, na 2 uur praten met een fabrieksdirecteur en het lezen van 2 artikelen over de lengte van katoenvezels, het geheim van duurzame kleding te hebben gekraakt. Terwijl textielkwaliteit een enorm complex onderwerp is waar je nooit alles van zult begrijpen, zelfs niet na er een heel leven aan te wijden.
Destijds beloofden we “de beste kleding van de markt” en dat werkte: de meeste mensen willen dat graag geloven en het verkocht goed. Maar op de lange termijn beseften we dat dit voor veel teleurstelling zorgde: er zal altijd wel een T-shirt in jouw kast liggen dat het net zo goed, of zelfs beter, uithoudt dan je Loom T-shirt.
Dus hebben we het “overbeloven” losgelaten: voortaan proberen we bescheidener en feitelijker te zijn als we de kwaliteiten van onze producten aanprijzen. We hebben dit principe zelfs vastgelegd in onze “redactionele bijbel”:
En uiteindelijk past die wens om de beste producten van de markt te maken en een dominante positie in te nemen niet meer bij wat we voor de textielindustrie zouden willen: we denken dat er een ecosysteem van duizenden verschillende kleine en middelgrote merken nodig is, in plaats van een handvol multinationals die de rest overheersen, zoals we schreven aan het einde van het artikel Roet in het katoen :
"Vandaag verstikken een handvol gigantische wereldmerken de rest met de race naar de bodem op prijs, en maken ze de kledingsmaak van de hele wereld eenvormig. Morgen zouden ze plaats kunnen maken voor duizenden merken, lokaler, doordachter, creatiever, die minder ellende en ongelijkheid veroorzaken.
Vandaag brengen we onze zaterdagmiddagen door met het kopen van steeds meer kleren, terwijl onze kasten al overvol zijn, in winkelstraten waar we eindeloos dezelfde winkels tegenkomen, of we nu in Saint-Malo, Brive, Parijs of Nancy zijn. Morgen zouden we het plezier van doordachte aankopen kunnen terugvinden. Van kleding dragen die mooier en duurzamer is. Van een knoop (laten) aannaaien in plaats van een overhemd weg te gooien. Van een winkel ontdekken die je nergens anders had kunnen vinden."
Het is bijna 5 jaar na de publicatie van dit artikel van BonneGueule, we hebben onze manier van overhemden maken grondig herzien, en we denken dat het werk zijn vruchten heeft afgeworpen:
Vandaag zijn we best trots op de Loom-overhemden die we verkopen: ze zijn robuust, goed gesneden, lokaal geproduceerd, tegen een betaalbare prijs en klanten zijn er tevreden over.
Maar misschien dat we over 2 jaar – met de nieuwe textielkennis die we dan hebben opgebouwd, de nieuwe feedback van onze klanten, de nieuwe innovaties in de textielindustrie – als we dit artikel herlezen, zullen denken dat we toen nog helemaal niets wisten en behoorlijk naïef waren.
Hoe verwijder je pluisjes van je trui?
Leestijd:
4
min.
Als je ooit bij ons hebt besteld, weet je misschien dat we je een jaar na je aankoop een mailtje sturen om te vragen wat er van je kledingstuk is geworden en vooral of je het nog draagt. Soms laat je ons weten dat je je truien niet meer draagt omdat ze zijn gaan pluizen... en niets maakt me verdrietiger (behalve misschien de Waterspuwers of verwarmde kledingkasten) want met de juiste tools kun je pluisjes supermakkelijk verwijderen. En dat ga ik je in dit artikel laten zien.
Waarom pluist je trui?
Pluisjes ontstaan op plekken waar stof wrijft: dus onder je armen, onderaan je rug (als je vaak een rugzak draagt), op je kraag (als je een baard hebt)… De reden? Door de wrijving raken de vezeltjes die uit de maas steken met elkaar verstrengeld en vormen ze pluisjes. Ter illustratie:
Het goede nieuws is dat hoe vaker je pluisjes verwijdert, hoe minder ze terugkomen. Want "ontpluizen" verwijdert ook een deel van de kleine vezeltjes waaruit pluisjes ontstaan. Geen vezeltjes meer, dan ook geen pluisjes meer mogelijk!
Bij Loom doen we er alles aan om pluizen op onze truien te voorkomen, en dat doen we in twee stappen:
- We kiezen alleen wol met lange vezels - want die heeft minder uitstekende vezeltjes.
- We testen elke geselecteerde wol in het lab (met de Martindale-test) om te zien hoe goed die wrijving weerstaat. Zo kunnen we de wolsoorten die te veel pluizen uitsluiten.
De marteling van de Martindale-test, erger dan een gevecht met Cylindric le Germain.
De kunst is vervolgens om de beste balans te vinden tussen een pluizigere wol die zacht aanvoelt maar sneller gaat pluizen, en een ruwere wol die nauwelijks pluist maar minder comfortabel is.
Test van de ontpluismethodes
Een snelle zoekopdracht op internet leert je dat er een hoop hulpmiddelen zijn om pluisjes te verwijderen, van de elektrische pluizenscheerder tot de speciale kam. Maar werken al die methodes ook echt? En welke is het effectiefst? De meest milieuvriendelijke?
Om antwoord te krijgen op onze vragen, hadden we het geluk om Carole te ontmoeten, een toffe meid die altijd van alles "uitprobeert", van onderzoek naar vooroordelen bij werving tot het bedenken van een quiz vol woordgrapjes. Een van haar "dingetjes" is het "bouloches project". Ze had er genoeg van om steeds elektrische pluizenscheerders made in China te moeten kopen om pluisjes te verwijderen, dus besloot ze allerlei alledaagse voorwerpen te misbruiken om te zien wat het beste werkt.
Ze testte alle voorwerpen die haar relevant leken en beoordeelde ze aan de hand van 6 criteria:
- Verwijdert het echt de pluisjes?
- Beschadigt het het kledingstuk?
- Gaat het ontpluizen snel?
- Gaat het voorwerp lang mee, of moet je er elke 6 maanden een nieuwe kopen?
- Wordt het lokaal gemaakt?
- Kun je het ook voor andere dingen gebruiken?
Dit zijn de interessantste resultaten van haar vergelijking:
Vergeet ontpluisstenen en -borstels: uit de tests bleek dat ze niet werken en de maas beschadigen (misschien werken ze beter op wollen stoffen zoals van een jas? Dat testen we ooit nog eens). Hetzelfde geldt voor wegwerpscheermesjes en schuursponsjes.
Luizenkam of elektrische pluizenscheerder?
Maar wat is dan het beste? Eigenlijk hangt dat af van wat je zoekt.
Voor Carole, die probeert zo min mogelijk spullen in huis te hebben, is de luizenkam de ideale oplossing: hij is klein en multifunctioneel (tenzij je geen kinderen in huis hebt, of het ongelooflijke geluk hebt dat ze gespaard blijven van deze schoolpleinplaag). Ook al duurt het gebruik ervan iets langer dan dat van de elektrische pluizenscheerder, ze geeft er de voorkeur aan omdat het een "low-tech" voorwerp is. Dus een hulpmiddel zonder ingewikkelde technologie, dat niet na 10 minuten gebruik kapotgaat, weinig grondstoffen verbruikt en niet aan de andere kant van de wereld wordt gemaakt in megafabrieken die niet per se om mens en milieu geven.
Je vindt hem in elke apotheek. Om op deze manier pluisjes te verwijderen, kam je gewoon je trui met de kam parallel aan de maas, en hij trekt de pluisjes eruit als waren het vieze neten.
Wat mij betreft, en geduld is niet bepaald mijn sterkste eigenschap, is de elektrische pluizenscheerder de oplossing die ik verkies. Toegegeven, dat is geen low-tech of multifunctionele oplossing, maar als je let op een paar details bij het kiezen van een goed elektrisch apparaat (die ik hieronder uitleg), doet je apparaat het jarenlang probleemloos.
De elektrische pluizenscheerder in actie.
Let goed op dat je de pluizenscheerder niet te hard tegen je kledingstuk drukt, vooral bij structuurmazen. Dat geldt bijvoorbeeld voor de boord van onze sokken, die in een "honingraatsteek" is gebreid, waarvan de mazen in het apparaat kunnen schieten als je te hard drukt. Het mesje van de scheerder kan dan een wollen draad doorsnijden en een gat vormen.
Hoe kies je een goede elektrische pluizenscheerder
Als dit artikel je zin geeft om een elektrische ontpluizer te kopen, raden we je aan op het volgende te letten:
- Geen batterij: kies voor een apparaat dat op het stroomnet werkt, want de batterijen van dit soort apparaten verslijten te snel. En let erop dat de stekker in het stopcontact bij jou past.
- Klantbeoordelingen: niet alle elektrische scheerapparaten zijn even goed, dus ik raad je aan om af te gaan op klantbeoordelingen en te kiezen voor het apparaat met de beste score.
Ik ben bijzonder tevreden over de pluizenscheerder van Beautureal , voor 29 €, die je helaas alleen op Amazon vindt — en dat doet ons best pijn — en over de pluizenscheerder van Solac, te vinden bij Darty, waar de prijs afhankelijk van de periode tussen 24 € en 50 € schommelt. Ik raad je echter de Philips-scheerder af, de batterij is namelijk in minder dan twee jaar tijd extreem zwak geworden. Ik benadruk het dus nog maar eens: kies voor scheerders die op het stroomnet werken om de levensduur van het product te verlengen.
Helaas is er geen informatie te vinden over het productieland van de twee elektrische pluizenscheerders die we aanraden (het staat niet op de website van het merk, niet op de verpakking, niet in de handleiding…). Omdat de andere scheerders vooral uit Azië komen, vermoeden we dat dat voor deze twee modellen ook geldt. Ken je een elektrische pluizenscheerder made in Europe? Laat het ons weten!
Gang of pluisjes
Als je dit artikel tot het einde hebt gelezen, maak je nu deel uit van de gang van pluisjeskoninginnen en -koningen. Je zult zien: eenmaal goed uitgerust, wil je alles ontpluizen wat je onder handen krijgt: tapijten, gordijnen, t-shirts, sokken… Een product weggooien omdat het onder de pluisjes zit, is dus geen optie meer ;-)
Wie ben ik om jou iets te vertellen over het onderhoud van je kleding?
Ik heet Claire en ik volg de productie op bij Loom. Kortom, ik probeer te voorkomen dat producten op onze site uitverkocht raken (oké, dat lukt nog niet altijd, maar ik werk eraan) en ik zorg er gedurende het hele productieproces voor dat de kleding aan onze kwaliteitseisen voldoet.
Daarnaast ben ik gepassioneerd door alles wat de levensduur van onze kleding verlengt: onderhoud, reparatie en andere omaatrucjes. Ik geef kleding graag een "extra vleugje ziel", werk eraan, herstel ze, geef ze een nieuwe kans als niemand ze nog wil. Op deze pagina's probeer ik te delen wat ik weet en wat jou van pas kan komen.
Nog één ding: alle tips die je op deze site vindt, heb ik echt zelf getest en ik heb persoonlijk gecontroleerd dat ze werken (met andere woorden, het is geen kopieerwerk van wat ik op internet vond). Heb je nieuwe tips voor me? Laat gerust een reactie achter onder dit artikel.
Barbara Pompili, voorkom dat Afrika de vuilnisbak voor onze kleding wordt
Leestijd:
1
min.
Zoals veel mensen brengen ook wij trouw de kleding die we niet meer willen naar de recyclingbakken, in de veronderstelling dat die aan de minstbedeelden wordt gegeven. Maar in de uitzending “Sur le Front”, die op zondag 19 december 2021 werd uitgezonden op France 5, komen we te weten dat meer dan de helft van de kleding die in die bakken wordt ingezameld naar het buitenland wordt gestuurd, vooral naar Afrika waar ze het leven van miljoenen mensen vervuilen. Alleen al in Ghana, met zijn 30 miljoen inwoners, komen er elke week 15 miljoen kledingstukken aan, waarvan 40% uiteindelijk op openluchtstortplaatsen belandt. Die lopen zo vol dat de kleding in de riolen terechtkomt en zich ophoopt op het strand en in de oceaan. Wat deze documentaire duidelijk maakt, is dat Afrika de vuilnisbak van de wegwerpmode is geworden. Dit textielafval is vooral afkomstig van “fast fashion”, die ons voortdurend nieuwe kleding voor een spotprijs aanbiedt. Door deze wegwerpmode kopen we te veel: gemiddeld 42 kledingstukken per jaar! Toch zijn we daardoor niet beter gekleed – we dragen onze kleding gewoon minder lang en gooien ze sneller weg. We gooien zo veel weg dat Frankrijk al die bergen textiel niet meer de baas kan en ze naar het buitenland moet sturen. En dat is niet het enige probleem met fast fashion:
- Ze versnelt de opwarming van de aarde : het maken van kleding stoot broeikasgassen uit. Omdat de textielindustrie te veel produceert, is ze wereldwijd verantwoordelijk voor tussen 2 en 8% van de broeikasgasuitstoot.
- Ze buit mensen uit over de hele wereld : textielarbeiders aan de andere kant van de wereld worden extreem slecht betaald. Fast fashion is regelmatig betrokken bij mensonterende praktijken, zoals de uitbuiting van de Oeigoeren.
- Ze vervuilt zowel de landen die dit textielafval ontvangen als de landen die de kleding produceren, zoals Bangladesh, waar giftige stoffen rechtstreeks in de rivieren worden geloosd.
- Ze zorgt voor werkloosheid in Frankrijk : de verhuizing van de textielindustrie naar het buitenland heeft in 25 jaar tijd 300.000 banen gekost in Frankrijk.
- Ze is oneerlijke concurrentie voor de Franse industrie : een textielarbeider verdient 80€ per maand in Bangladesh en 23€ in Ethiopië. Hoe kunnen Franse bedrijven opboksen tegen zo’n sociale dumping?
- Ze brengt de Franse sorteersector in gevaar : door kleding in te zamelen die in Frankrijk geen waarde heeft, komt het economische evenwicht van de textielsorteersector zwaar onder druk te staan.
Ondanks de grote aankondigingen van modemerken blijven de volumes die de textielindustrie produceert – en dus ook de vervuiling – maar toenemen. Als er niets verandert, zal fast fashion blijven groeien en steeds meer afval, vervuiling en ellende veroorzaken. Om te stoppen met het versturen van ons textielafval naar Afrika, moeten we de infrastructuur ontwikkelen om het lokaal te verwerken, maar vooral moeten we “de kraan dichtdraaien” van de wegwerpmode, met wetten! De beweging En Mode Climat, waar Loom deel van uitmaakt, is een collectief van bedrijven dat de wetgeving wil veranderen zodat de textielindustrie écht de strijd aangaat met de klimaatverandering. Daarom vragen we Barbara Pompili, minister van Ecologische Transitie, om de volgende maatregelen te nemen:
- Een bonus-malussysteem invoeren, zoals dat al bestaat voor auto’s, tot 5€ voor de slechtste kledingstukken. Deze ecotaks moet de meest vervuilende praktijken bestraffen, en de merken die aanzetten tot overconsumptie (razendsnel wisselende collecties, kunstmatige kortingen, spotprijzen).
- Het aantal geïmporteerde fast fashion-kledingstukken beperken in Frankrijk, zoals dat tot 2005 het geval was.
- Stoppen met het versturen van ons afval naar Afrika en de infrastructuur en afzetmogelijkheden ontwikkelen om het lokaal te verwerken, in Frankrijk.
Fast fashion is goed voor niemand: niet voor de planeet, niet voor de arbeiders, niet voor de werkgelegenheid, niet voor de inwoners van de landen waar we ons afval naartoe sturen. Sommige merken en consumenten proberen iets te veranderen, maar hun inspanningen zijn niet genoeg zonder overheidsmaatregelen. Barbara Pompili kan de maatregelen nemen om dit destructieve model een halt toe te roepen. We hebben haar ministerie al meerdere keren proberen te alarmeren, tot nu toe zonder haar te overtuigen om krachtige maatregelen te nemen. Zonder een echte burgerbeweging zullen de lobbyisten van fast fashion er altijd in slagen om wetten die de sector willen reguleren tegen te houden. Maar als we met duizenden zijn om deze oproep te ondertekenen en te delen op sociale media, kunnen de media onze oproep oppikken en zullen de politici naar ons luisteren.
Bronnen
- Aandeel kleding dat naar het buitenland wordt gestuurd: le Relais
- Cijfers Ghana: The OR Foundation
- Broeikasgasuitstoot textiel: McKinsey, Quantis, WRI
- Verloren banen: INSEE
- Loon Bangladesh: Éthique sur l’étiquette
- Loon Ethiopië: NYU Stern Center for Business and Human Rights
- Economisch evenwicht sorteersector: FEDEREC
Fotocredit: Winter Production
Wat is het "reboundeffect"?
Leestijd:
2
min.
Wat is HET REBOUNDEFFECT ?
Als je een toestel verbetert, wordt het goedkoper of makkelijker in gebruik, en uiteindelijk verbruik je er alleen maar meer van.
En dat geldt voor van alles:
De auto
Verwarming van woningen
5G
Wegen
De TGV
En natuurlijk geldt het ook voor de kledingindustrie. Dat we tegenwoordig zoveel kleren kopen, komt vooral doordat duizenden machines het handwerk hebben vervangen en de prijs van kleding drastisch hebben laten dalen. Hoe sneller de machines weven, hoe goedkoper de stoffen, hoe meer we kopen. Toen wol nog met de hand op het spinnewiel werd gesponnen, hield dat mensen tegen om 10 t-shirts per jaar te kopen.
Al deze reboundeffecten zijn in tal van wetenschappelijke studies beschreven. Het probleem is ook prachtig samengevat door Jean-Marc Jancovici, met deze zin :
« Iedereen verwart in deze kwestie de energie per koffiezetapparaat met de totale energie van alle koffiezetapparaten. Wat telt, is de totale energie van alle koffiezetapparaten. »
Toch werken we, om de klimaatcrisis het hoofd te bieden, alleen maar aan nog efficiëntere motoren, nog geavanceerdere technologieën, nog beter geïsoleerde woningen. In de textielsector is dat niet anders. Om de uitstoot tijdens de productiefase te verminderen, kijkt een van de gezaghebbende rapporten over dit onderwerp (Fashion on Climate van adviesbureau McKinsey) alleen naar technologische oplossingen, en nergens naar het aanzetten tot consumeren, terwijl dat nou juist de kern van het probleem is.
Laten we niet naïef zijn: meer efficiëntie zoeken kan zeker nuttig zijn, maar onze prioriteit moet soberheid zijn.
Kortom: de kern van de zaak is niet hoe we de boiler beter kunnen verwarmen…
Het echte punt is om de boiler kleiner te maken.
Wie zijn wij om dat te zeggen?
Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
We maken nooit reclame: vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we mailen je hooguit één keer per maand.
Vergelijking van ecologische zelfgemaakte wasmiddelen
Leestijd:
6
min.
Het is zover! Eindelijk is het er, het langverwachte:
Na het lezen van ons vorige artikel over de Gargouilles, zeiden meerdere mensen tegen mij: “Zeg, en die andere zogenaamd natuurlijke en ecologische wasmiddelen dan, wat zijn die eigenlijk waard?” Dus testte ik verschillende wasmethodes die je “alternatief” en “natuurlijk” zou kunnen noemen, en hier zijn mijn resultaten. Maar eerst is een voorstelling van de kanshebbers op z’n plaats:
IN DEZE HOEK… het aswasmiddel!
Zie je ’m al aankomen, die uitgesponnen metafoor?
Niet zo heel lang geleden wasten mensen hun kleren met houtas, omdat die van nature potas bevat (een van de bestanddelen van zeep) en verondersteld werd een uitstekend vlekkenmiddel te zijn.
Aswasmiddel maken is dus heel simpel (als je er al in slaagt om aan as te komen):
- Meng in een pot een deel water met een deel as,
- Laat 2 dagen trekken en roer 3 keer per dag,
- Zeef het mengsel door een theedoek zodat alleen het vloeibare deel overblijft,
- Klaar.
Je zult merken dat de vloeistof na 2 dagen trekken behoorlijk stroperig is geworden en qua textuur op klassiek wasmiddel begint te lijken. Je onderbewustzijn denkt vast: zelfde textuur als wasmiddel, dus zelfde werking… Geen spoiler, maar dat klopt niet.
Kandidaat nummer 2: wasnoten
Een paar jaar geleden waren ze reuze in de mode en werden ze omschreven als DE meest ecologische oplossing om je kleren te wassen. Sindsdien zijn ze best moeilijk te vinden geworden — je zou bijna denken dat ze uit de schappen van de bioshop zijn gehaald om plaats te maken voor wasballen (die nergens goed voor zijn, laten we dat nog even zeggen)…
Wasnoten zijn de vruchten van de Sapindus mukorossi, ook wel “zeepboom” genoemd, en bevatten een emulgerend en reinigend middel: saponine.
Je kleren wassen met wasnoten is ook weer heel simpel:
- Maak een tripje naar India om de vruchten te plukken van een boom die je nergens om gevraagd heeft,
- Stop de noten in een stoffen zakje,
- Stop dat zakje in de trommel van je wasmachine en start een wasprogramma katoen 30°C,
- Vervang de noten om de 2 wasbeurten.
Je mag gerust twijfelen aan mijn onpartijdigheid ten opzichte van de sapindusnoten, dat geef ik toe.
Laatste uitdager: klimopwasmiddel
Klimop bevat, net als wasnoten, saponine en kan dus ook gebruikt worden om er wasmiddel van te maken.
- Pluk en spoel 10 jonge klimopblaadjes,
- Kook de blaadjes 15 minuten in 20 cl water,
- Zet het vuur uit en laat de vloeistof 2 dagen trekken,
- Zeef het mengsel door een theedoek in een pot zodat alleen het vloeibare deel overblijft (en de vloeistof gaat schuimen).
Sinds mijn artikel over de Gargouilles heb ik mijn testprotocol een beetje verbeterd. Zo pakte ik het aan om deze 3 wasmiddelen te vergelijken:
- Ik knipte uit een wit laken van 100% katoen 5 vierkante doeken van 30 cm zijde,
- Ik maakte deze doeken om beurten vies met de 3 soorten vlekken die er bestaan: vetvlekken (olijfolie), enzymatische vlekken (gesmolten pure chocolade) en oxidatievlekken (rode wijn). Ik zorgde ervoor dat elke vlek op elke doek hetzelfde gewicht en dezelfde diameter had,
- Ik wachtte 15 minuten en geen minuut langer,
- Ik waste mijn doeken in de machine met een klassiek programma op 30°C, om beurten met: een dosis klassiek wasmiddel, een dosis kraanwater, een zakje van 10 wasnoten, een dosis klimopwasmiddel en een dosis aswasmiddel.
- Ik liet de doeken buiten drogen, in de schaduw.
Als we alleen kijken naar hoe goed de wasmiddelen de vlekken verwijderen (1 = het beste, 5 = het minst goed):
Klassiek wasmiddel eindigt op de eerste plaats, met niet ver daarachter de outsider: het klimopwasmiddel, en op de derde plaats de sapindusnoten. Zure appel voor het aswasmiddel, dat helemaal laatste eindigt, ex aequo met water.
Als we ook andere factoren meewegen, zoals de prijs, de herkomst en het gemak van gebruik en bereiding (want mijn doel is niet om van jullie Caroline Ingalls-types te maken die hun hele dag bezig zijn met de was), wordt de rangschikking volgens mij eerlijker:
Het klimopwasmiddel klimt dan naar de eerste plaats, ex aequo met klassiek wasmiddel. Kraanwater stijgt naar de derde plaats, ver voor het aswasmiddel en de wasnoten.
Wat onthouden we van deze verhitte wedstrijd?
Daar had ik voor dit onderzoek geen geld op ingezet, maar mijn tests laten zien dat klimopwasmiddel en wasnoten beter werken dan wassen zonder wasmiddel, vooral op bepaalde soorten vlekken: enzymatische vlekken zoals chocolade voor het klimopwasmiddel en oxidatievlekken zoals rode wijn voor de wasnoten. Toch komen zowel de rangschikking op basis van pure effectiviteit als de bredere rangschikking op hetzelfde neer: het goeie ouwe klassieke wasmiddel, dat je gewoon in de winkel koopt, is het meest doeltreffend, ondanks de prijs en ondanks het feit dat het niet in je tuin groeit (het wordt meestal in Frankrijk geproduceerd, maar dat staat niet altijd op de fles).
Wat mij betreft is het niet omdat iets aan een boom groeit dat je het meteen moet heiligverklaren, al helemaal niet als het van helemaal in de Himalaya komt. Omgekeerd is het ook niet omdat een product uit een fabriek komt dat je het moet wantrouwen, zeker niet als je in een land woont waar het gebruik van chemische producten gereguleerd is, vooral die voor huishoudelijk gebruik. Als je echt alleen biologisch afbreekbare stoffen door je afvoer wilt spoelen, onthoud dan dat wassen met puur water ook werkt en meestal volstaat voor licht bevuilde dagelijkse kleding.
P.S.: Waarom heb ik geen wasmiddel op basis van zeepschilfers getest? Het doel van deze test was alleen om de verschillende wasmethodes te vergelijken die zo, puur natuur, in de natuur groeien. Daarom heb ik geen zelfgemaakt wasmiddel op basis van zeepschilfers in mijn testbank opgenomen. Zonder me er echt in verdiept te hebben, vermoed ik dat dat soort wasmiddel best effectief is, bijna net zo goed als klassiek wasmiddel. Ik heb alleen mijn twijfels over de aanslag die dit soort wasmiddel in je leidingen kan veroorzaken. Als ik al zie hoe snel mijn douche aanslaat als ik een vaste zeep gebruik (en dan heb ik het nog niet eens over koudverzeepte zepen…), vermoed ik dat het met een wasmiddel op basis van zeepschilfers niet anders zal zijn. Heb je een beter onderbouwde mening dan de mijne, aarzel dan niet om me te schrijven op hello@loom.fr, ik hoor het graag! P.P.S.: leuk weetje voor taalliefhebbers: in het Frans scheelt er maar één dakje tussen « tâche » (klus) en « tache » (vlek). Zwoeg dus niet als een dolle op je klus om die hardnekkige vlekken met wasnoten weg te krijgen — gebruik toch maar gewoon een klassiek wasmiddel… Taalliefhebbers, tot ziens.
Wie ben ik om jou over het onderhoud van je kleding te vertellen?
Ik heet Claire en ik volg de productie op bij Loom. Kort gezegd probeer ik te voorkomen dat producten op onze site uitverkocht raken (oké, dat is nog niet perfect, maar ik werk eraan) en ik zorg er tijdens het hele productieproces voor dat de kleding aan onze kwaliteitseisen voldoet. Daarnaast ben ik gepassioneerd door alles wat de levensduur van onze kleding verlengt: onderhoud, reparatie en andere oma-trucjes. Ik geef kleding graag een “extra beetje ziel”, werk ze om, repareer ze en geef ze een nieuwe kans als niemand ze meer wil. Op deze pagina’s probeer ik met je te delen wat ik weet en wat jou van pas kan komen. Nog één ding: alle tips die je op deze site vindt, heb ik echt zelf getest en ik heb persoonlijk gecontroleerd dat ze werken (met andere woorden, het is geen kopieerwerk van iets wat ik op internet vond). Heb je nieuwe tips voor mij? Laat gerust een reactie achter onder dit artikel.
Zo, dát is nog eens een zwembroek
Leestijd:
6
min.
We hadden je een perfecte zwembroek beloofd…
22 juni 2017: de eerste klanten van Loom kregen een nieuwsbrief vol beloftes.
In 2017 brachten we onze eerste zwembroek uit en we dachten serieus dat die voor grote golven zou zorgen in zwembadland (lol). Het weefsel was tenslotte gemaakt in Frankrijk, waterafstotend dankzij een behandeling die “dryspeed” heette, het binnennetje had een Teflon behandeling om zachter te zijn en, ultieme revolutie, er zat zelfs een ritszak aan de zijkant om je sleutels in te stoppen. We zagen onszelf Speedo al overnemen.
We hebben nederigheid geleerd
Maar omdat we altijd een maand na ontvangst om feedback vragen bij mensen die onze producten kopen (zodat ze hem al meerdere keren gedragen hebben), haalde de realiteit ons snel in. En – spoiler – ze vonden deze zwembroek lang niet zo perfect als we hadden beloofd.
Over het geheel genomen was het geen slecht product (klanten gaven hem gemiddeld een 4 op 5), maar er waren toch nog flink wat dingen te verbeteren:
- Bij een tiental klanten scheurde het netje (als dat bij jou ook zo was en we hier niets aan gedaan hebben, mail ons dan op hello@loom.fr)
- De zwembroek droogde niet zo snel als gedacht
- De stof was te stijf
- Het label schuurde
- Hij zat te strak rond de dijen
We zijn opnieuw aan de slag gegaan
Wat het meeste tijd kostte bij het ontwikkelen van de 2e generatie van deze zwembroek, was uitzoeken waarom dat verd*mde netje bleef scheuren. Het bleek niet het netje zelf te zijn dat te zwak was, maar de afwerking die niet klopte: het netje was rechtstreeks in de tailleband genaaid, en de stiksels van die naad verzwakten het. Om scheuren te voorkomen, moest het netje dus via een klein tussenstukje stof aan de tailleband worden bevestigd.
Hoe kon onze fabrikant deze beginnersfout maken? Omdat hij niet gespecialiseerd was in zwemkleding.
Dus gingen we op zoek naar een nieuwe fabriek die alleen dát maakt. Niet vanzelfsprekend, want alle fabrieken die ons werden aanbevolen zaten in Tunesië of Turkije (daar wordt een groot deel van de in Frankrijk verkochte zwemkleding gemaakt). Te ver weg voor ons. Pas in 2020 kwam er schot in de zaak: we vonden in Portugal de fabriek Be Simple, een familiebedrijf zonder poeha, dat ons liet zien dat het goed werk kon leveren.
Op zoek naar de juiste stof
Een van de belangrijkste punten bij een zwembroek is de droogtijd. Maar een waterafstotende behandeling gebruiken was voor ons geen optie meer: die zijn vaak gebaseerd op PFC’s, chemische stoffen die niet zo cool zijn en het milieu eeuwenlang kunnen vervuilen.
Om de zwembroek snel te laten drogen zonder chemische behandeling, moesten we dus een stof vinden die licht genoeg was om “natuurlijk” te drogen. Bij de Franse fabriek Sofileta vonden we ons geluk: een stof die lichter is dan die van onze vorige zwembroek (120 g/m2 in plaats van 140 g/m2), maar toch stevig. We kozen voor de gerecyclede versie: het polyester van deze zwembroek wordt in Noord-Italië gemaakt van gebruikte plastic flessen. Hetzelfde geldt voor het netje.
Let op: gerecycled polyester is geen oplossing voor de ecologische problemen van textiel, meer info hier.
We twijfelden aan de kleurechtheid van de gerecyclede stof, dus lieten we die in het lab testen, en dat stelde ons gerust: een score van 5/5 voor bestendigheid tegen chloorwater en 4/5 tegen UV. Maar ook niets uitzonderlijks: alle andere zwembroeken die we testten, van fast fashion tot topsegment, scoren ongeveer hetzelfde. Kortom, de kleurstof is van goede kwaliteit, maar dat is gewoon de marktnorm.
En de andere problemen?
We hebben ons ook gebogen over alle andere problemen die klanten ons hadden gemeld:
- We hebben de pasvorm herzien zodat hij niet alleen bij dunne dijen past
- We hebben het schurende label in de rug verwijderd en er een ton-sur-ton geborduurd logo op de dij voor in de plaats gezet
- We hebben een dun koordje gekozen dat snel droogt (want vaak is de stof al droog terwijl de tailleband nog nat is door een te dik koord)
- We hebben de rits van de zijzak verwijderd, want die deed soms een beetje pijn aan je handen: we hebben hem nu op de achterzak gezet, zodat je sleutels veilig blijven
- We hebben twee kleine geborduurde oogjes toegevoegd aan de achterkant van de zwembroek, zodat er lucht kan ontsnappen als je duikt
Het probleem van het elastiek dat uitrekt
Toen we vroegen waarom jullie je zwembroeken uiteindelijk weggooien, vertelden velen van jullie ons over een compleet uitgerekt elastiek in de tailleband.
Dat kan komen door hitte (van de zon of de droogtrommel), maar ook door een chemische reactie die in je zwembad plaatsvindt: chloor doodt niet alleen bacteriën, het tast ook elastaan aan.
Goed nieuws: er zijn twee supereenvoudige dingen die je kunt doen om te voorkomen dat de tailleband van je zwembroek drie maten uitrekt:
- Spoel je zwembroek na het zwemmen ALTIJD uit met schoon water
- Stop je zwembroek NOOIT in de droogtrommel
Deze tips gelden voor al je zwembroeken. Als je ze toepast, gaat zelfs je goedkoopste zwembroek jarenlang mee.
Nee, deze zwembroek is niet perfect
We beloven je niet dat deze zwembroek perfect zal zijn: sommigen zullen hem te wijd vinden, anderen te strak, sommigen vinden hem te glanzend, anderen vinden dat hij niet snel genoeg droogt, enzovoort. Trouwens, dat verhaal over perfectie dat we je een paar jaar geleden verkochten, daar hebben we spijt van: perfecte kleding bestaat niet. Hoe meer we over textiel leren, hoe meer we beseffen dat geen enkel kledingstuk iedereen kan bekoren. En wat we ook doen, geen enkel kledingstuk zal ooit eeuwig meegaan. Ten slotte hebben we begrepen dat te veel beloven een aanmoediging is om spullen te kopen die je niet per se nodig hebt, en dat dat zowat het ergste is wat je voor de planeet kunt doen.
We hebben gewoon een zwembroek gemaakt die vrij stevig en goed gesneden is, lokaal gemaakt in Frankrijk en Portugal, en die zijn werk zou moeten doen. Maar eerlijk gezegd, als je er al een hebt: loop gerust door en draag die van jou zo lang mogelijk. En spoel hem goed uit na het zwemmen ;) Mocht hij ooit echt niet meer draagbaar zijn, dan staat de onze klaar.
Wie zijn wij om dat te zeggen?
Je bent op La Mode à l’Envers, een blog van het kledingmerk Loom. Het gaat niet best met de textielindustrie, en de planeet betaalt het gelag. Dus alles wat we over de branche te weten komen, proberen we je hier uit te leggen. Want duurzame kleding maken is goed, maar dingen blootleggen, delen en anderen inspireren heeft nog veel meer impact.
Vind je wat we schrijven leuk en wil je meer? Klik dan hier om je in te schrijven voor onze nieuwsbrief. Beloofd: we schrijven weinig en we spammen nooit.
Hoe verf je een verschoten kledingstuk van katoen opnieuw?
Leestijd:
4
min.
Kan je een kledingstuk echt thuis opnieuw verven?
Dit soort verf vind je in de supermarkt voor de meest voorkomende kleuren, zoals marineblauw en zwart. Zegt dat je iets? Inderdaad, dat zijn precies de kleuren van 99% van onze kleding! Voor "originelere" kleuren zoals camel of kaki vind je de verf online. En vind je niet precies de tint die bij je kledingstuk past, dan kun je het ook in een andere, donkerdere kleur verven — het resultaat is minstens zo mooi. Hou er wel rekening mee dat de naaidraad van je kleding van synthetisch materiaal is en dus niet van kleur verandert zoals de rest van het kledingstuk, zie de foto van de jeans verderop. Verf je je kaki t-shirt marineblauw, dan krijg je een t-shirt waarvan de romp marineblauw wordt, maar de naden kaki blijven — en dat kan heel mooi zijn (of niet, dat mag je zelf beoordelen).
Voordat we tot de kern van de zaak komen — hoe textielverf precies werkt — eerst onze tips om te voorkomen dat de kleur van je kleding vervaagt:
- Was je kleding minder vaak (makkelijker gezegd voor een sweater of chino dan voor een t-shirt),
- Kies bij voorkeur voor gemêleerde kleuren, waarbij verkleuring minder opvalt,
- Probeer lichte en donkere kleding apart te wassen,
- Vermijd het drogen van je kleding in de volle zon.
Verschillende verfsoorten getest: kies je voor effectiviteit of voor milieuvriendelijkheid?
Omdat de samenstelling van textielverf uit de supermarkt over het algemeen niet erg schoon is (dat geldt ook voor de verf die in de textielindustrie wordt gebruikt), ben ik op zoek gegaan naar een merk met een milieuvriendelijkere samenstelling. Ik heb dus de verf van het merk "la Droguerie écologique" getest, omdat de samenstelling voldoet aan het biologische GOTS-label. Ik gebruikte hem om een chino te verven die flink gevlekt was door verkleuring (dat was de eerste generatie van de Loom-chino, sindsdien zijn we flink verbeterd). Het resultaat na het verven is niet perfect en er blijven een paar plekken onbedekt door de verf:
Tegelijkertijd testte ik de verf van het merk Ideal op een polo met sporen van zonnebrandcrème. Het resultaat was veel gelijkmatiger dan met de ecologische verf, en de polo kwam als nieuw uit mijn wasmachine:
Samen met de polo verfde ik ook een oude jeans die naar mijn smaak te verschoten was bij de knieën, en de verf gaf hem een echte opknapbeurt. Op de foto's hieronder zie je duidelijk dat de naaidraad, van synthetisch materiaal en niet van katoen zoals de rest van de jeans, niet van kleur is veranderd en bruin is gebleven:
Op basis van deze tests kan ik je het volgende aanraden:
- Heb je een sterk verschoten kledingstuk: de merken Dylon en Ideal, te vinden in de supermarkt bij de onderhoudsproducten / schoenpoets. Hun samenstelling is helemaal niet ecologisch, maar ze geven "visueel verouderde" kleding echt een nieuw leven, waardoor je minder vaak nieuwe kleren hoeft te kopen,
- Heb je een licht verschoten kledingstuk: het merk La Droguerie Écologique, te vinden in de biowinkel en online.
Handleiding om thuis opnieuw te verven
Heb je thuis geen wasmachine, dan kun je helaas geen textielverf gebruiken in een wasserette. Je kunt dan wel kiezen voor de verf van dezelfde merken die je met de hand gebruikt, in een teil. Een pot verf kost ongeveer 7 euro en is genoeg om een "zwaar" kledingstuk zoals een chino te verven, of drie "lichte" stuks zoals een t-shirt (of in mijn geval een polo + een jeans).
In elke doos verf zit een uitgebreide handleiding die je stap voor stap door het proces leidt. Maar over het algemeen is het doodsimpel:
- Leg de kleding die je wilt verven in je wasmachine en spreid ze zo goed mogelijk uit in de trommel: laat ze niet in een prop liggen,
- Open het zakje verf (let op, het spreekt eigenlijk voor zich, maar ik zeg het toch liever even: de inhoud van het zakje vlekt ONWIJS erg),
- Maak het zakje niet leeg, leg het gewoon in de trommel van je machine, boven op je kleding, met de opening van het zakje naar boven,
- Start een normaal katoenprogramma op 40°C,
- Open aan het einde van het programma je machine, haal het lege zakje eruit, voeg wasmiddel toe en start opnieuw een normaal katoenprogramma op 40°C,
- Haal aan het einde van dit tweede programma je kleding eruit en laat ze drogen,
- Was er niet meteen daarna witte was mee, voor het geval er nog wat pigment in je trommel achterblijft. Was eerst een keer gewone/gekleurde was en daarna kun je zonder risico weer witte was draaien,
- En klaar is Kees!
Wie ben ik om je iets te vertellen over het onderhoud van je kleding?
Ik heet Claire en ik volg de productie op bij Loom. Ik probeer vooral te voorkomen dat producten op onze site uitverkocht raken (oké, dat is nog niet perfect, maar ik werk eraan) en ik zorg er bij elke stap van de productie voor dat de kleding aan onze kwaliteitseisen voldoet. Daarnaast ben ik gepassioneerd door alles wat de levensduur van onze kleding verlengt: onderhoud, reparatie en andere huis-, tuin- en keukentrucjes. Ik geef kleding graag een "extra vleugje ziel", werk ze om, herstel ze, geef ze een nieuwe kans wanneer niemand ze meer wil. Op deze pagina's probeer ik met je te delen wat ik weet en wat jou van pas kan komen. Nog één ding: alle trucjes die je op deze site vindt, heb ik echt zelf getest en persoonlijk gecontroleerd of ze werken (met andere woorden, het is geen copy-paste van wat ik ergens op internet vond). Heb je nieuwe tips voor me, laat dan gerust een reactie achter onder dit artikel.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
